یه استاد دارم از اول ترم کلاس تشکیل نداده. کلاسا این هفته‌شو هم کنسل کرد.

وضعیت یک‌جوریه که انگار تموم آدم‌ها بغل‌هاشون رو گم کردن.

تنها بغلی که گیر آدم میاد، بغلِ غم هستش. کافیه یک ثانیه غفلت کنی تا بیاد و دستاشو حلقه کنه دورت.

نه که بدون بغل نشه، نه. منتها اگه بغل باشه آسون‌تر می‌شه.

آل‌ استار یه سبک زندگیه یه ایدئولوژیه.

مث سگ خوابم میاد دوستان.

بعضی روزاهم زندگی تصمیم میگیره که یکم آسون بگیره.

اگه اون انیمیشن که پنگوئن پلنگی داشت رو دیدی بیا دوستم شو.

حس می‌کنم تنها آدمی‌ام که اینو دیده.

عجیبه.

حیف این تن نیست به آغوش کشیده نشه؟

این حجم بی‌بغلی دیگه ظلمه.

بیش‌تر از ۴۸ ساعته که تنهای چیزی که خوردم لته‌ی دیشبه.

آدمایی که برام گل می‌خرن بوسیدنی هستن.

میو