تلویزیون همیشه مسخره بود. امروز از همیشه مسخره تره.

به قدری مسخره که آدم اگه اتفاقی‌ام گوشش به اخبار بخوره نمی‌دونه برای این حجم مسخره بودن اشک بریزه یا بخنده.

غذا می‌خوام. غذای خوشمزه.

اینقد که من بنده‌ی شکمم هستم، شکمم بنده‌ی من نیست،

کاش فود بلاگر بودم. غذا می‌خوردم و بابتش پول‌هم میگرفتم.

به قدری خوابم میاد که اگه می‌شد از کل زندگی انصراف می‌دادم که فقط چند ساعتی بیش‌تر بخوابم.

دلم یه بغل واقعی میخواد.

بلاخره یه راننده اسنپ خوب و آقا🤌🏻

این موقع شب باید عکس غذا ببینم؟
ظلمه ظلم.

از مدام تو مسیر بودن خسته شدم.

وقتی میگید یه آدمی براتون مهمه حداقل کاری که می‌تونید در حقش کنید اینه که دروغ نگید، خر فرضش نکنید. چون اگه دروغ بگید دیگه مهم نیست احساستون چیه، هرچی که هست بی ارزشه.