قاب‌های خالی به طرز عجیبی قشنگ هستن. نمی‌دونم چرا اما حس واقعی بودن می‌دن.

همچین دوست‌هایی رو باید قاب کرد زد به دیوار.

بعد می‌ریم پپرونی
دل‌خون، شاد و خندون

من توجه می‌خوام، توجه اون رو می‌خوام.

کاش زودتر هوا خنک شه آدم هودی بپوشه.

من یکی رو می‌خوام تموم جزئیاتم رو دوست‌ داشته باشه، توجه کنه و اهمیت بده.

چیه این آدمیزاد، همیشه کلی چیز می‌خواد.

چه خواسته‌ی صریح و درستی. شفافیت و صراحتش رو خیلی دوست داشتم. تا حالا هیچ وقت اینقدر صریح تو ذهن خودم هم بیانش نکرده بودم!
«من توجه میخوام»

انتظار داشتن همیشه باعث غم و ناراحتیم شده. کاش می‌شد از وجودم جداش کنم و بندازمش دور.

من فقط تو بخش باهوش بودن خوبم، بحث تلاش و پشتکار که می‌شه باید برم محو شم.

حقیتا تموم سختی‌های زندگی رو میپسرم به دورچی.

من واقعا دلم نمیخواد همش غر بزنما ولی خب
زندگی واقعا سخته
بخدا که خیلی سخته

آدمایی که به جزئیات توجه می‌کنن جور دیگه‌ای قشنگن.

دلم دوربین می‌خواد. آدم با یه کلیه چیزیش میشه مگه؟

بنظرم هرچیزی تا یک جایی ارزش تلاش کردن داره. یعنی از یک جایی به بعد می‌تونی وایسی و بگی دیگه سهمیه‌اش تمومه، دیگه نمی‌ارزه.

غذاها و خوراکی‌های خوشمزه از بهترین بخش‌‌های زندگی هستن.