تنها محتواهای این روزام غر و غذان.

و زخم و درد و کبودی.

زخم‌ها از بین نمی‌رن از جایی به جای دیگه منتقل می‌شن.

احساس می‌کنم جزو اون دسته‌ام که سلیقه دارم ولی پول ندارم.

پولم دارم ولی نه اونقد.

ولی جدی باشگاه رفتن جزو بهترین کارایی هستش که آدم می‌تونه در حق خودش انجام بده.

ما همون جوونه‌های کوچکی هستیم که برای سبز شدن به هر دری می‌زنن.

این بچه خیلی ناز و بغلی بود.

همیشه که نباید غر زد، امشب می‌خوام از خودم ممنون باشم بابت روزای سختی که طاقت آورد و گذروند.

کاش یکی که کلی حرف داره بیاد باهام حرف بزنه.

برنامه‌ام برای ادامه امروز فقط گریه‌س.

من نمی‌تونم اون بخش از وجودم که می‌خواد غر بزنه رو ساکت کنم.

ترسناک‌تر از مارمولکی که هست، مارمولکیه که دیگه نیست.

من اینقدر بغل می‌خوام که بیانش با کلمات ممکن نیست.

کاش یه عکس تو پینترست بودم، نه یه آدم تو دنیای واقعی.