در حال حاضر فکر میکنم همه‌ی آدم‌ها ناامید کننده هستن.

دوست خوب داشتن زندگی رو آسون‌تر می‌کنه.

اینقد دیرم شده که میخوام گریه کنم.

با من باید زمان راه افتادن رو هماهنگ کرد نه زمان رسیدن.

ماهو ببین.

امروز به زود بیدار شدنش می‌ارزید.

محبت و بغل‌های بی‌ پایان می‌خوام.

یه بسته چسب زخم خریدم. از واجبات بود.

کاش آدم می‌تونست به روح و روانش هم چسب زخم بزنه.

من الان می‌خوام بهم توجه شه، بعدا دیگه فایده نداره.

امروز واقعا پاییز بود.

احتیاج به آدمی دارم که پیشش ورژن غمگین و ضعیف خودم باشم، آدمی که کنارش حس کنم عیبی نداره اگه زورم نمی‌رسه. اون مراقبمه.

اینقدر بغل و محبت لازمم که نمی‌دونم چقدر.

امشبم به اونی که نباید پی‌ام ندم دیگه خیلی قوی‌ام.