هیچ چیزی بدون زحمت و تلاش به دست نمیاد.

واقعا تو شمال خوشگل بودم.

هرجای توییتر رو نگاه میکنم یکی داره زیدیش رو با سرعت بغل می‌کنه و می‌ره. ای بابا.

تنهایی قدم زدن و آهنگ گوش دادن هم بامزس.

من فقط می‌تونم ورزش کنم، رژیم گرفتن با شکممه که متاسفانه اعلام موافقت نمی‌کنه.

به طرز غیر عادی‌ای همیشه حوصلم سررفته‌س.

دلم یه بچه ریزه میزه و خوشگل می‌خواد که هرروز براش تیپای خوشگل ست کنم.

دیگه من و سگ افسردگی‌ای وجود نداره، هرچی هست ماعه.

رفتار هیچ کس اونطوری که انتظار داریم نیست
توقع داشتن از بقیه اشتباه ترین کار ممکنه.

الان دلم پیرسینگ سپتام میخواد

بابا گفت بیا بشین موهات رو شونه کنم، ببینم چی این دختر کوچولو مارو بهم ریخته اینقدر.

عمیقا احساس سبکی می‌کنم، آدم بعضی وقتا احتیاج داره دقیقا همون چیزی که می‌دونه رو از زبون طرف بشنوه تا بتونه رها کنه.