مغزم این مدلیه که همیشه یچی پیدا می‌کنه که غرش رو بزنه. همیشه‌ی همیشه.

ابرا تو آسمون اینقد خوشگل و خوشرنگن که انگار واقعی نیستن.

اگه برای امتحانای این ترم واقعا درس بخونم برای خودم جایزه می‌خرم.

آمادگی اینکه فردا شنبه باشه رو ندارم.

ینی چی که هوا اینقد سرده وقتی من بغل ندارم؟

مهاجرت با دوسپسر می‌خوام.

قبلش دوسپسر هم می‌خوام.

بلاخره یه روز می‌فهمم که کش‌ موهای گمشده کجا می‌رن.

کاش چتریام هرچه زودتر قده بقیه موهام شه.

قبل از اینکه دوباره کوتاهشون کنم😠

تنها کاری که تو این شیش ماه تو هرحالت روانی‌ای کنارش نذاشتم استخر رفتن بود.

حقیقتا آدما همونقد که دوستون داشته باشن براتون وقت می‌ذارن و اهمیت می‌دن.

کاش می‌شد این ماه پریودی رو اسکیپ کرد، جدی جون و حوصله‌شو ندارم.