واقعا یکی از قشنگی‌های زندگی برای من توانایی دیدنه، دیدنه آسمون، ماه، درختا، جاده و مسیر، پیشیا، آدما. دیدن بدون حرف زدن، بدون لمس کردن هم قشنگه. یعنی تو همین که میبینی آسمون قشنگه، ماه چقدر خوشگله، کیف‌ میکنی و وسط این کیف کردن سرتو میچرخونی میبینی عه یه پیشی داره نگاهت می‌کنه، یه لبخند آروم می‌زنی و بعدش از نگاه کردن به آدمی که کنارت نشسته لذت میبری.

من دوسپسر می‌خوام که رو موهاش پاپیون‌های صورتی ببندم😠

هر روزمو با این جمله سپری میکنم
“ کاش خوشگل شده باشم”

خوشگل‌تر*

دلم برای آیدای خوشگل تر* خیلی تنگ شده :(

فردا میبینمت کوچولو🥺🧚🏻‍♂️

یه پی‌ام غیره منتظره می‌خوام.

راه دیگه‌ای نیست، فقط باید ادامه داد.

اصلا امتحان برای افتادنه.

امتحانام تموم‌ شد دیگه غر درسی نداریم.

تو جهان موازی من گربه‌ام که صاحبش می‌خواد بغلش کنه ولی با اینکه دلش می‌خواد داره ناز می‌کنه. در نهایت هم به بغل می‌رسه و میو.

زنده بودن در این برهه مجبورت می‌کنه هر چند دقیقه یه بار ناخودآگاه بگی ای داد بیداد.

آدم وقتی مریضه خیلی بیش‌تر از همیشه محبت و توجه می‌خواد. ولی خب.

من بغل برای گذروندن شبای سخت می‌خوام.

بوس می‌خوام، یکی دوتاهم نه، شونصدتا.

آدم‌ها اونقدر درگیر زندگی خودشون هستند، اونقدر دغدغه دارند که یادشون می‌ره تو هستی. غصه نخور عزیزم, تا بوده همین بوده و تو هم پاشو به زندگیت برس.

اینقدر همه مشغول زندگی خودشون هستن که حتی ممکنه متوجه نبودنت هم نشن، یا حتی اگه شدن هم اهمیت ندن و دو دیقه بعد دوباره از یادشون بره.