نمی‌دونم واقعا چطوری نفرتم ازین شرایط و حراست و آدما نشون بدم که حدش رو متوجه شید. شما یک چاه بی‌انتها رو تصور کنید.

جدی خاک تو سرت که دوسم نداری.

منتظرت بودن اینقد پوچ و بی‌فایدس که دیگه نمی‌خوام منتظر باشم.

کاش می‌تونستم خودم رو دی‌اکتیو کنم از کل زندگی.

خیلی رندوم و بدون اینکه متوجه باشم تو توییتر توییت ادم رندومی که جلو کافه بهش نه گفته بودم رو لایک کردم. دنیا جدی کوچیکه.

can't stand myself 
I'm being held up by invisible men 
Still life on a shelf when 
I got my mind on something else

دلم حرف زدن بسیار با آدم درستش میخواد.

بابا من همونو می‌خوام. ینی چی که نمیشه. مسخره.

تو هیچ وقت نمی‌دونی پشت در بسته‌ی الان و دری که برات باز خواهد شد چی خوابیده که الان سر یه نشدن، یه نرسیدن اینقد ناراحتی. هیچوقت نمی‌دونی زندگی چه پلنی برات داره. همه‌ی نرسیدنات یه دلیلی پشتش هست که توی موقعیتی نیستی که درکش کنی. به دست آوردن قیمتی داره، قیمتش هم از دست‌دادن‌ها و نرسیدن‌های دردناک و متوالیه.

پوووف.

پنج شنبه و جمعه کنکور ارشده و میزان آمادگیم یچی پایین‌تر از صفر هستش.

هیچ تجربه‌ای بدتر از این نیست که درحالی که چشم‌هات پُر از اشکه و زانوهات از شدت ضعف درحال لرزیدنه، به یک جای مسطح یا غیرمسطحی تکیه بدی و درحالی که هِق‌هِق‌کنان به سختی نفس می‌کشی بدون هیچ‌حرفی شکست رو بپذیری.

به عنوان یه اشرف مخلوقات واقعا تمایلی به امتحان دادن ندارم ولی مجبورم.