دیگه حتی غصه خوردن هم به نظرم بی‌معنا میاد.

از معاشرت با آدم‌های جالب خوشم‌میاد.

کاش الان تو تخت نرم و گرمم بودم.

واقعا وقتی شب میرسم خونه اینجوری‌ام که کاش یکی حوصله شنیدن کسشرامو‌ داشت و منتظر بود تا برسم خونه.

از بی زیدی میمیرم.

شاید اصلا از بی‌بغلی بمیرم.

نمی‌دونم که فقط حوصله‌ام سررفته یا اینکه واقعا دلم مدل موی چتری می‌خواد.

چتری زدم🤡

شال واقعا زشتم میکنه

بعضی وقتا دلم می‌خواد دیگه تلاش نکنم، بشینم یک گوشه و تموم بشم.

حوصله فردارو ندارم. حوصله باقی هفته و باقی ماه رو هم ندارم. هوا خیلی خوبه‌ها، شهر با همه مشکلاتش قشنگه، ادما با همه سختیا توی پاییز خوشحال‌ترن. ولی من حوصله ندارم.

حوصله ندارم وجود داشته باشم.

بعضی وقتا خساست‌ام میاد بگم روز خوبی داشته باشید، اینجوری‌ام که این آدم استحقاقش رو نداره بگم اما بازم در نهایت می‌گم، می‌گم به این امید که یه روز خوب داشته باشه و از فردا آدم جالب‌تری باشه.

من تنهایی‌ام از پس همه چیز بر میام اما بغل هم می‌خوام.