حوصله فردارو ندارم. حوصله باقی هفته و باقی ماه رو هم ندارم. هوا خیلی خوبه‌ها، شهر با همه مشکلاتش قشنگه، ادما با همه سختیا توی پاییز خوشحال‌ترن. ولی من حوصله ندارم.

حوصله ندارم وجود داشته باشم.

بعضی وقتا خساست‌ام میاد بگم روز خوبی داشته باشید، اینجوری‌ام که این آدم استحقاقش رو نداره بگم اما بازم در نهایت می‌گم، می‌گم به این امید که یه روز خوب داشته باشه و از فردا آدم جالب‌تری باشه.

من تنهایی‌ام از پس همه چیز بر میام اما بغل هم می‌خوام.

ادامه دادن تحصیل اکادمیک یعنی من هنوز دلم نمی‌خواد با زندگی واقعی روبرو شم.

از اعماق وجودم امیدوارم جلوتر برام ریده باشن.

این من ۲۲ ساله خیلی کوچولوعه برای اینکه تکلیف من آینده رو مشخص کنه. کوچولو و بلاتکلیف و منگ و بامزه. گناه داره جدی.

امروز غرغروام.

دلم یه اتفاق جالب می‌خواد.

اما هیچ کس‌ واقعی و راستکی دوستمون نداره.

همیشه یک من بود، منی که تنهایی این‌ور و آن‌ور می‌رفت و کارهایش را تنهایی انجام می‌داد.
همه‌ی آدم‌های دیگر مایی داشتند که به آن احساس تعلق کنند، همه به جز او.
-در جست‌و‌جوی یک پیوند

جدی هیچکی برای واقعی دوسم نداره.