دخترای هات آذر به دنیا اومدن.

جدیداً حرف زدن هم چیزیو حل نمی‌کنه، فقط باید رها کرد.

گفت تو چهلو چند سالگی
و باز ازین شاخه به اون شاخه پریدن

نمی‌خوام راجبش صحبت کنم، می‌خوام راجبش گریه کنم.

ساعت کاریم اینقدر زیاده که نمی‌دونم چطوری هنوز زنده‌ام.

میو میو

حتی فرصت نمیشه بشینم درست و حسابی گریه کنم.

نمی‌دونم نرگس می‌خوام یا لیلیوم.

کارهای احمقانه واقعا خوش می‌گذره.

اگه به موقع برای خودتون تمومش نکنید یکجایی بگاتون می‌ده. به موقع رها کنید. جدی.

بعضی وقتا آدم جالب‌ترین فرصت زندگیش رو به خاطر به درد نخورترین چیزا ممکنه از دست بده. حیفه واقعا.