من دیگه نمی‌خوام رو پای خودم وایسم، می‌خوام یه گوشه بشینم گریه کنم.

نمی‌تونم تشخیص بدم از زندگی خوشم میاد یا بدم میاد.

این بارم انگاری پوچ بود.

راستش مجبورم وگرنه منم خوشم نمیاد انقدر سختی بکشم.

احتمالا یه روزی به خاطر گریه کردن کور می‌شم.

بغل خوب و با کیفیت نداشتن تو زندگی ناراحت کننده‌اس.

درست لحظه‌ی قبل از فروپاشی، جواب سلام دوستی رو با خوش‌رویی دادی، درست در نقطه جوشت خودت رو کنترل کردی، از یه برج چندصدمتری افتادی و با استخون‌های شکسته بلند شدی و ادامه دادی و سرراهت با آدمایی هم‌کلام شدی که فکر میکردن همین‌الان از لای پر قو دراومدی. هیچ‌کس جز خودت نمیدونه از چی عبور میکنی. و واسه همینه که خودت بیشتر از همه باید به فکر خودت باشی.

رادیو جوان گفت ۲۵ سالگی به بعد آدم بزرگ‌سال حساب می‌شه.

کاش می‌شد یک روز کامل توی تختم بمونم و گریه کنم.

اتاقم بهم ریختست؟ مغزمو ندیدی مامان.

یک زندگی با کلی ادا می‌خوام. جدی.

یه جمله می‌نویسی در تلاشم و بعد می‌بینی چقدر پره این جمله. در تلاشم برای زنده موندن. در تلاشم برای رسیدن به کوچیک‌ترین چیزایی که حقمه. در تلاشم برای رسیدن به چیزایی که می‌خوام. در تلاشم و در تلاشم. درتلاشم تو تلاش کردن به انتها برسم ولی کل زندگی همین تلاش کردناش. آدمیزاد اینقد تلاش می‌کنه که اخرش خودش تموم می‌شه ولی تلاش‌ها نه!

امروز واقعا بهم خوش گذشت.