الان باید از پس زندگی بر بیام، اما باید یادم باشه یه روزی یه جایی اگه فرصت شد بشینم یه گوشه‌ای و اشک بریزم و ضعیف‌ترین ورژن خودم باشم.

یه سری خستگیا از جون آدم نمی‌ره، اینقدر که نمی‌دونی بابتش باید گریه کنی یا کله‌ات رو بکوبی تو دیوار یا از ارتفاع بپری.

حموم رفتم، روتین پوستی انجام دادم، بالم لب زدم، تمیز و مرتب نشستم منتظرم پیام بدی.

به خودت رحم کن.

سرم درد می‌کنه، فکر کنم شونصدتا بوس می‌خواد برای خوب شدن،

به پستم توجه کنید، ممنون.

https://www.instagram.com/p/DIescviId7o/?igsh=MTIyYTJhOHAxd2Ixbg==

چیه این آدمی‌زاد؟ یه روز دلش میخواد لحظه به لحظه زندگی کنه، یه روز هم میخواد سر به تن خودش و بقیه نباشه.

حالا که موهام رو کوتاه کردم همه با موی بلند خوشگلن.

آدمیزاد از یسری رفاقت‌ها و آدم‌ها بیشتر انتظار داره.

آدم بزرگ بودن طاقت فرساست.

من می‌دونم بلاخره از پس هرچیزی بر میام ولی این دلیل نمیشه گریه نکنم و غر نزنم.

چه بلایی سر چه چیزی بیارم؟