اگه پیشی بودم هم در نهایت اونی بودم که براش هیچ سرپرستی پیدا نشده و تنها مونده گوشه‌ی خیابون و باید خودش یادبگیره هرچیزی رو چطوری حل کنه.

تحمل گرما و آدما رو ندارم، کاش قهوه بودم.

یه سری دوست‌ها هم واقعا جالبن، مهم نیست نزدیکت باشن یا دور، به هرحال کمکت می‌کنن به ورژن بهتری از الان خودت تبدیل شی! ارتباطات اینجوری خیلی با ارزشن.

پول بی‌نهایت برای خرید لباس و کفش می‌خوام.

غم اگه اجازه بده ما یه دو روز هم خوش بگذرونیم.

“درگیر”