کاش می‌شد زخم‌های زندگی رو هم با چسب زخم سرهم کرد.

فندک مورد علاقه‌ام گم شده و بابتش می‌تونم گریه کنم.

:(((

عیبی نداره زندگی هرچقدرم سخت بگیره، عوضش دوستام هستن.

جدی بهترین چیزی که تو زندگی دارم دوستی‌های خوبه. آدم‌های ناز و بوسیدنی و به موقع و عزیز.

شببخیر بچه‌ها.

ممکنه یک روز بابت فشار کاری از محل کارم برگردم خونه و دیگه هیچوقت نرم پیششون.

منی که کارم توی خونه هست از خونه کجا برم.

این مرحله از زندگیم پر از روزاییه که حس می‌کنم دیگه کشش ندارم، اما باز صبح می‌شه و ادامه می‌دم. انگار یه نیروی نامرئی از ناکجا میاد، دستمو می‌گیره و منو سمت زندگی هل می‌ده.

من به پسته خام 100/10 می‌دم واقعا.

دیگه اینجوری نیست که وسط زندگی دچار فروپاشی روانی بشم بلکه درواقع دارم وسط فروپاشی‌های روانی گاها زندگی‌ام می‌کنم.

هی قیمتارو چک می‌کنم، هی بیش‌تر قلبم می‌شکنه.