توجه و محبت مورد نیازم رو از زندگی دریافت نمی‌کنم.

وقتایی که حوصله ندارم ولی بازم پا می‌شم و مسواک می‌زنم احساس می‌کنم یک قهرمانم.

ترک درونم برای صبحونه‌ی روز تعطیل بربری می‌خواد.

عزیزم تو اگه می‌خواستی قدر من رو بدونی و ناامیدو نکنی همون شونصدهزار باری که فرصت داشتی استفاده می‌کردی دیگه.

من دارم با پدر در اومده‌ام این روزهارو ادامه می‌دم، در حالی که می‌دونم قراره روز به روز همه چیز سخت‌تر هم بشه.

خونه کجاست؟ جاست واقعا یا یه وهمه یا که یه آدمه؟ خاک و کشور خونه‌اس یا که مامان و خانواده؟ اونی که پیدا میشه و می‌خوای تا همیشه باشه چی؟ اون خونه حساب میشه؟ جایی که شب توش می‌خوابی چی؟ بغل اونی که غصه می‌خوری شاید خونه‌اس، شایدم خودت خونه‌ای، خودت یه خونه‌ی نقلی‌ای برای نجات دهنده‌ای که هرروز داره دست پا می‌زنه، شایدم تو اونی هستی که باید بگرده، بگرده و بگرده تا ببینه واقعا کجاست خونه!

Lets meow(talk)

غم همیشه دنبالمونه.