امشب جالب‌ترین عروسی زندگیم رو رفتم. واقعا خوشگذشت بهم.

من تموم شدم ولی کارم نه.

هوای خنک اول صبح نجاتم می‌ده.

واقعی باش بابا، دنیا دو روزه.

یجورایی انگار نجات دهنده به خودش اومده.

جلوی آیینه من از من شاکی بود و من به من بدهکار!

نمایشنامه “من” رو‌‌ می‌خوام. کاش به عنوان هدیه دریافتش می‌کردم.

من یک قدم برای زندگی برداشتن رو می‌تونم ولی مشکل اینجاس که این زندگی با یکی دو قدم زندگی بشو نیست، یه شونصد هفتصد قدمی لازم داره.