واقعی باش بابا، دنیا دو روزه.

یجورایی انگار نجات دهنده به خودش اومده.

جلوی آیینه من از من شاکی بود و من به من بدهکار!

نمایشنامه “من” رو‌‌ می‌خوام. کاش به عنوان هدیه دریافتش می‌کردم.

من یک قدم برای زندگی برداشتن رو می‌تونم ولی مشکل اینجاس که این زندگی با یکی دو قدم زندگی بشو نیست، یه شونصد هفتصد قدمی لازم داره.

آدمی‌زاده دیگه‌. یهو یه چیزهایی رو می‌خواد که قبلا نمی‌خواست.

خدایا داری سختش میکنی
من خیلی کوچولوام.

همیشه دیر می‌رسم.

‎
نظرت راجب تنهایی چیه آیدا

راه فرار نداری ازش، هرجا که بری و بشینی بلاخره خودش رو نشون می‌ده.

نمایش آدم‌ها مکان‌ها چیزها واقعا قشنگ بود.

درس امروز “زود قضاوت نکن” هستش.

اینکه آدم مدام می‌تونه یک چیزی یاد بگیره یا بفهمه خیلی با ارزشه، اصلا یکجورایی آدم رو به وجد میاره و باعث میشه ادامه بده، دووم بیاره، بگرده و وقت بگذرونه و با چیزای جدید آشنا شه.

حوصله حرف زدن ندارم، حرف جالبی با کسی ندارم.

‎
رندوممم😭