بهم خیلی برمی‌خوره که این زندگی هیچ‌وقت به‌موقع نیست. کل عمرم دیر کردم واسش. هنوزم همیشه توی راه می‌مونم، دیر می‌کنم و برای همیشه بیخیال می‌شم.

مجبورم با “تجربه شد” از هر داستانی مووان کنم.

بعضی روزاهم الکی الکی خوش می‌گذره.

بعضی وقتاهم فکر می‌کنم شاید تا ابد قراره برای من اتفاق نیوفته.

از من نپرسید پلنم برای بعدا چیه، من بعدا وجود ندارم احتمالا.

در نولانو بستم، کرکره رو دادم پایین و اومدم خونه.

واقعا دلتنگ نولانم. بی‌نهایت.

گلوم میسوزه، گریه.

اتفاقی که نباید افتاد.
(سرما خوردم)