ینی چی که تا چشم باز می‌کنی بازم شنبه شده! خوشم نیومد.

یه شوهر می‌خوام با سرکار رفتن خانمش مخالف باشه.

من اون جرقه رو می‌خوام و انگار قرار نیست پیدا شه.

یکی از مهم‌ترین چیزایی که باید یادبگیرم “به موقع رسیدنه”

دومیش پشت فرمون تایپ نکردنه

تنهایی کارهاتون رو پیش ببرید، به امید آدما بودن تهش ناامید شدنه.

“پذیرش” واقعا جالبه، اینجوریه که قبول می‌کنی یک سری چیزای برای تو نیست، یک سری چیزا با سلیقه تو متفاوته، یک سری اتفاق‌ها قرار نیست برای تو بیوفته، یک سری چیز‌هارو قرار نیست داشته باشی و هزارتا اتفاق عجیب غریبه دیگه، اینا میوفتن و می‌دونی که پذیرفتنشون از غمشون کم می‌کنه، کم می‌کنه چون تو پذیرفتی که ممکنه فرق کنه، نشه، نباشه، نداشته باشی. حالا کمتر دردت می‌گیره، جدی یکی از جالب‌ترین چیزایی که توی آدما می‌شه دید. نجاتت می‌ده از انتظارهای غیر واقعی و اجازه می‌ده ادامه بدی.

کاش می‌تونستم با چشام عکس بگیرم.

ینی چی که برای فررو باید تا تهران رفت، کرج چه غلطی داره می‌کنه.

الان تنها چیزی که می‌تونه خوشحالم کنه فرروعه.

کار منم توو این زندگی این شده که هی به مو برسه پاره بشه من گره بزنم