دستامو ببین. دستام حیفن. حیفن که تو این سال‌ها، دقیقا تو این تایم که زیبان لمس نشن. الان اگه کسی نباشه، چجوری مطمئن شم وقتی دستام پیر و چروکیده میشه کسی رغبت می‌کنه نوازششون کنه؟ اگه هیچوقت هیچکی دلش نخواست دستامو بگیره چی؟

بلاتکلیفیم. ما آدم‌هایی هستیم که اکثر لحظاتمون راجب اکثر چیزها بلاتکیلیفیم. حتی راجب اینکه چیکار کنیم بلاتکلیف نباشیم هم بلاتکلیفیم.

لاک قرمز خریدم:)))

امیدوارم همه‌مون اون ادمی که باید رو پیدا کنیم.

بعضی وقتا دلم برای خودم و این حجم مظلوم بودن و قانع بودنم می‌سوزه. کاش سلیطه بودم.

ببینید چقدر احمقه:))

بی‌ تو من با بدن لخت خیابان چه کنم؟
با غم انگیزترین حالت تهران چه کنم؟

#علیرضاآذر

Offhand

کاش یکی بود واقعا اینقد غصه بخوره وقتی نبودم.

می‌خوام برم بگم غصه بخور مرتیکه.

Horatio Couldery
Comportamento Esemplare (1870)
“offhand”

هاپو سمت چپیو:))
ممنون🤍

وقتی غم میاد در نمی‌زنه. مستقیم میاد خونه، انگاری که خونه خودشه. فرار نکنید، چای مهمونش کنید. بذارید حرف بزنه، شماام باهاش حرف بزنید. اینجوری زودتر کنار میاید باهم ولی اگه فرار کنید اون زمان بیش‌تری رو دنبالتون می‌کنه.

‏به نظرم آدمایی که با هرکسی دوست نمی شن، هر مهمونی رو نمی رن، هر لباسی رو نمی پوشن، هر حرفی رو نمی زنن، هر چیزیو تجربه نمی کنن،
‏و در کل برای خودشون چارچوب دارن،
‏خیلی جذابن و آدمایین که نشون می دن درسته که آزادی قشنگه؛ منتها نه به هر قیمتی و نه به هر ارزشی.