وقتی غم میاد در نمی‌زنه. مستقیم میاد خونه، انگاری که خونه خودشه. فرار نکنید، چای مهمونش کنید. بذارید حرف بزنه، شماام باهاش حرف بزنید. اینجوری زودتر کنار میاید باهم ولی اگه فرار کنید اون زمان بیش‌تری رو دنبالتون می‌کنه.

‏به نظرم آدمایی که با هرکسی دوست نمی شن، هر مهمونی رو نمی رن، هر لباسی رو نمی پوشن، هر حرفی رو نمی زنن، هر چیزیو تجربه نمی کنن،
‏و در کل برای خودشون چارچوب دارن،
‏خیلی جذابن و آدمایین که نشون می دن درسته که آزادی قشنگه؛ منتها نه به هر قیمتی و نه به هر ارزشی.

هم‌خونه‌ای های احمق من.

شماام حس می‌کنید دارن کمک می‌خوان؟

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
چی ماهیا؟
نه،اون قرمز میگه ممد بروکنااااااااااااار
بعد تو اونیکی ولی دمش گرم خوب جمش میکنه.

اومدم اب ماهیارو عوض کنم یکیشون از ظرفه پرید بیرون

و نمیتونستم بگیرمش

داشت اشکم در میومد

سگ تو روحه احمقش

راستی امروز دانشگاهم رفتم. عجیب بود ولی دوسش داشتم.

من آدمی رو می‌خوام که حتی وقتی نگاش می‌کنم دلم قرص شه. اصلا اینجوری باشه که خیالم راحت شه. آدمی که وقتی کم آوردم بدونم قراره اون قوی‌تر از من باشه، باعث شه منم قوی بمونم. من می‌دونم همه داریم می‌جنگیم، همه سختیا خودشون رو دارن ولی یکیو می‌خوام بدونم خیلی ازم قوی‌تره.

می‌بینید داشتن یک آدم اینقد مهمه که هر سه تا پست اینجا یکیش داره سعی میکنه بگه یکی کمه. کاش کم نباشه.