آدم از پایین به بالا ته نشین میشه.
آخرش یه طوری خودشو میکوبه به دیوار.

دریدم و دریدم. تا به غذا رسیدم.

عه! یه لحظه یادم رفته بود جون آخرمه.

پپروووونیییی

-به چی فکر میکنی؟
+هیچی عزیزم، خودم حلش می‌کنم.
(اینا کی‌ان. سیب سیب. بید کنار. بیب.بیب.)

فرق هست بین جشن طعم‌‌ها…
طعم یه بشقاب حس رقص باله رو میده.
طعم یه بشقاب خودِ سگ مستی و رقص تو بخش مردونه‌ی تالار.

برو تو دلش.

بی غذا سگ میشم.
با غذا خر.

کسی نمیفهمه ولی وقتی کارِت درسته، با اعتماد به نفس راه میری.

یه کولی که گم شده بین چک و کار و مدرنیته.

«اونقدری درد داشت که دردش رو حس نکنی؟»

اون مارمولک سپکا کجاست بیاد ۵:۳۰ صبح سرکار رفتن رو ببینه؟!

خفه‌ شو!
قضاوت نکن.
و از هرکسی یاد بگیر.

کاش یکی ازین آقا دماغ سیخ‌ها که کت بلندی داره با یه دستکش سفید یه ظرف استیل بذاره جلوم این بیلبیلک روش رو برداره، همون یه ذره غذای اون وسط رو برام توضیح بده که چمیدونم گوشتش از فلان جا بره‌ست و کره‌ش رو از خود اون گاوا که سوییسی صحبت می‌کنن گرفتیم و …

پیک کوبیده رو آورد!

بنظرم سیگار کشیدن یک حرکت جمعیه.
یک فدراسیون ثبت نشده.
معروف‌ترین لابی غیر رسمی وسط بحث‌های مهم کاری.
باب بزرگ رفاقت‌های سه دقیقه‌ای.
اگر فقط تنها سیگار میکشید؛ بنظرم وقتشه بیشتر با خودتون صحبت کنید!

عزیزم شما با کارمندی داری خواب تا ۷:۳۰ و باشگاه بعدش رو میفروشی.

میچینیم نقطه‌هارو کنار هم، تا ایده‌ها به خط بشن.

من پایتون میزدم و اون مار بازی نوکیا دوست داشت.

تکرار غریبانه‌ی روزهاتون چطور میگذره؟!

داروین یه جاهایی باگ داشته.
مثلا خریت همونه، همیشه هست .از قدیم تا الان هیچ فرقی نکرده.