جوری که زبون خونه خراب میکنه، پُتک نمیتونه!

بهترین سال‌های عمرمون؟

دوست دارم هرجایی که درد میکنه رو قطع کنم.
تموم شم بره پی کارش.

توی گوشم نیروانا هنوز زنده‌ست و کوبین میخونه.
هد میزنم و امید با لبخند بغلم میکنه.

تفریحات جذاب‌تری از سیگار هم وجود داره.
اما نیاز به ریه سالم داره.

جوگیر شدم. سیگار راحت‌تره.

شغل تِستری بالشت نداریم؟!

بچه‌ی کسایی به دنیا میان، که به دنیا اومدنشون رو یادمونه.

بعد از اینجا، باتری‌های اپل کسشرترینن.

سگ سیاه افسردگی من؛ ازین سوسیسی بامزه‌هاست.

آدم از پایین به بالا ته نشین میشه.
آخرش یه طوری خودشو میکوبه به دیوار.

دریدم و دریدم. تا به غذا رسیدم.

عه! یه لحظه یادم رفته بود جون آخرمه.

پپروووونیییی

-به چی فکر میکنی؟
+هیچی عزیزم، خودم حلش می‌کنم.
(اینا کی‌ان. سیب سیب. بید کنار. بیب.بیب.)

فرق هست بین جشن طعم‌‌ها…
طعم یه بشقاب حس رقص باله رو میده.
طعم یه بشقاب خودِ سگ مستی و رقص تو بخش مردونه‌ی تالار.

برو تو دلش.

بی غذا سگ میشم.
با غذا خر.

کسی نمیفهمه ولی وقتی کارِت درسته، با اعتماد به نفس راه میری.

یه کولی که گم شده بین چک و کار و مدرنیته.

«اونقدری درد داشت که دردش رو حس نکنی؟»