سال گذشته (۲۰۲۴) نیز محمد سالم، عکاس فلسطینی خبرگزاری رویترز با تصویری اندوه‌ناک و گیرا از زنی فلسطینی که پیکر کفن‌پوش بی‌جان خواهرزادۀ خردسال‌اش را درآغوش گرفته بود، جایزۀ معتبر به‌ترین عکس سال بنیاد عکس‌های مطبوعاتی جهان (World Press Photo) را به دست آورد.

این عکس که در ۱۷ اکتبر سال ۲۰۲۳ در بیمارستان خان یونس در جنوب غزه به ثبت رسیده، ایناس ابو معمار ۳۶ ساله را در حالی که پیکر بی‌جان و کفن‌پوش سالی، خواهرزاده پنج ساله‌اش را در آغوش گرفته، به نمایش می‌گذارد. سالی همراه پدر و مادرش در پی اصابت موشک اسرائیلی به خانه‌شان جان سپرد.

منبع.
@palestineproblem

❌ «هشدار محتوای غم‌انگیز» ❌
روزانه سی، چهل، پنجاه نفر در غزه کشته می‌شوند. این‌قدر عادی و طبق روال که حتی دیگر ارزش خبری هم ندارد. حادثه محسوب نمی‌شود. خبرش آدم را دچار غم نمی‌کند. زیاد از مجروحین و کشته‌شدگان ویدیو ببینی خون و جسد نیز برایت هنجارین می‌شود. این وضعیت منطقهٔ ماست.
@palestineproblem

«حدود ۴۰ سال است که در حال تحقیق دربارۀ هولوکاست هستم. هرگز در بدترین کابوس‌هایم تصور نمی‌کردم که دولت یهودی کودکان گرسنه را بمباران کند و به قتل برساند.»

از نوشتهٔ دیروز دانیل بلتمن، تاریخدان اسرائیلی، در روزنامهٔ هاآرتص.
@palestineproblem

سازمان ملل: کودکان در غزه در میان زباله‌ها به‌دنبال غذا می‌گردند

نماینده سازمان ملل می‌گوید مردم غزه از روی ناامیدی به کامیون‌های حامل آب یا مواد غذایی حمله می‌کنند. دفتر کمک‌های اضطراری سازمان ملل از جامعه بین‌المللی خواست تا محاصره اسرائیل علیه غزه را بشکنند.

https://news.1rj.ru/str/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/853380/&rhash=0ceb6994783a68

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

از برجر ترجمه کرده‌م. از روایتش از فلسطین در دسامبر ۲۰۰۵. بیست سال پیش.
https://theinterrobangspeaks.medium.com/%D9%86%D9%88%D9%85%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA-%D9%86%D8%A7%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1-23f783f3c18e

عده‌ای از سربازان اسرائیلی ساختمانی در غزه را به بهانهٔ «جشن تعیین جنسیت» منفجر می‌کنند.
به واقع وجوهی تازه از انسان فیلم‌برداری می‌شود.
@palestineproblem

📌 از متن: «اسرائیل همواره مدعی بود که فلسطینی‌ها بنا به دستور رهبران خود و توصیه رهبران کشورهای عربی همسایه از سرزمین‌شان گریختند. موریس نشان داد که چنین فراخوانی وجود نداشته و بسیاری از فلسطینیان، در پی اقدامات نظامی و تهدید از خانه‌های خود رانده شده‌اند. در مواردی، این اخراج‌ها با کشتار و جنایت همراه بوده است. یافته‌های موریس، نه تنها افسانه «مهاجرت داوطلبانه» فلسطینیان را زیر سؤال برد، بلکه پاکی اخلاقی ادعایی در جنگ ۱۹۴۸ را نیز به چالش کشید. این کتاب در اسرائیل، موجی از مناقشه در رسانه‌ها درباره «اخلاق صهیونیسم» برانگیخت.» @YMirdamadi

🔻جوزپ بورل، دیپلمات ارشد سابق اتحادیه اروپا، اسرائیل را به ارتکاب نسل‌کشی در غزه و انجام بزرگترین عملیات پاکسازی قومی از زمان جنگ جهانی دوم متهم کرد.

آقای بورل همچنین اسرائیل را متهم کرد که از گرسنگی دادن به مردم غزه به‌عنوان «سلاح جنگ» استفاده می‌کند. او گفت که وزرای دولت اسرائیل اظهارات روشنی مبنی بر نیت و هدف‌شان برای نسل‌کشی در غزه ابراز کرده‌اند.

اسرائیل قبلا همه این اتهامات را رد کرده است.

آقای بورل که سال گذشته از سمت خود به عنوان رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا کنار رفت، این اظهارات را هنگام دریافت جایزه از پادشاه اسپانیا بیان کرد.

او در سخنرانی خود همچنین از اتحادیه اروپا انتقاد کرد و گفت که این اتحادیه نتوانسته است از ابزارهایی که در اختیار دارد برای تأثیرگذاری بر اسرائیل استفاده کند، و اینکه صرف ابراز تاسف از سوی این بلوک کفایت نمی‌کند.


📷EPA-EFE/Shutterstock
https://bbc.in/3RXEA7e
@BBCPersian

«این تصاویر از غزه امروز فراتر از آخرالزمانی‌ترین تصورات است. هیچ ساختمانی برپا نیست، اما آوارها هم‌چنان بمباران می‌شوند، زیرا انسان‌ها در میان‌شان هم‌چنان در حال حرکت و مرگ هستند و جایی برای رفتن ندارند.»
@palestineproblem

✍️ ۷۷ امین سالگرد تاسیس اسرائیل و گزارش محققان نسل کشی و هولوکاست

@sokhanranihaa
🖊 امروز دقیقا ۷۷ سال از اعلام موجودیت رژیم اسراییل در شامگاه ۱۴ می ۱۹۴۸ می گذرد، ۷۷ سال خونین، جنگ، ترور و سرکوب. تراژدی امروز غزه فقط برگی از این دوران است. در سفر جنجالی ترامپ به کشورهای خلیج فارس نیز نه برای میزبان و نه میهمان، تراژدی بشری امروز در غزه جایگاهی نداشت و بسیار حاشیه ای بود.
به این‌مناسبت گزارش تازه و بسیار مهم زیر را باز نشر می کنم👇


🟢تحقیق فوق‌العاده قدرتمند در روزنامه هلندی NRC:
هفت تن از برجسته‌ترین محققان نسل‌کشی جهان — از جمله کارشناسان مشهور هولوکاست — اقدامات اسرائیل در غزه را نسل‌کشی توصیف می‌کنند.
و به گفته آنها، تقریباً تمام همکارانشان با این نظر موافق هستند.
اینها فعال سیاسی نیستند. آنها شامل محققان هولوکاست و رؤسای مراکز تحقیقاتی مهم نسل‌کشی هستند. دانشمندانی از اسرائیل، آمریکا، بریتانیا، استرالیا و هلند.
و آنها دچار اختلاف نظر نیستند. بدون استثنا، آنها اقدامات اسرائیل را "نسل‌کشی" توصیف می‌کنند.

راز سگال (محقق اسرائیلی): "آیا می‌توانم از کسی نام ببرم که به کارش احترام می‌گذارم و این را نسل‌کشی نمی‌داند؟ خیر."

اوگور اومیت اونگور (دانشگاه آمستردام و NIOD): "من چنین افرادی را نمی‌شناسم."
شواهد غیرقابل انکار است: بیش از ۵۳,۰۰۰ فلسطینی کشته، حداقل ۱۵,۰۰۰ کودک جان باخته، مسدود کردن غذا، آب، دارو، بمباران بی‌وقفه بیمارستان‌ها و اردوگاه‌های چادری، و فراخوان‌های مکرر وزرای اسرائیلی برای گرسنگی و نابودی غزه.
این محققان تأکید می‌کنند: نسل‌کشی یک فرآیند است، یک کلید دوحالته نیست. و قرار نیست با هولوکاست مطابقت داشته باشد.
بلکه درباره سیاست‌های عمدی — مانند گرسنگی اجباری، آوارگی، و کشتار جمعی — است که هدف آن نابودی یک گروه، به طور کامل یا جزئی است.

*برای ملانی اوبراین، رئیس انجمن بین‌المللی محققان نسل‌کشی، عامل تعیین‌کننده خودداری عمدی از ارائه غذا، آب، سرپناه و بهداشت بود.
برای راز سگال "اظهارات آشکارا نسل‌کشی" رهبران اسرائیلی بود.
این الگو به سادگی بسیار آشناست. کشتارهای جمعی. گفتمان غیرانسانی‌کننده. بی‌توجهی آشکار به جان غیرنظامیان.
و خودداری از پیروی از دستورات دیوان بین‌المللی دادگستری برای اجازه ارسال کمک و توقف تحریک.
حتی صداهای محتاط هم تغییر کرده‌اند. شموئل لدرمن، محقق اسرائیلی، با برچسب نسل‌کشی مخالف بود — تا اینکه دید حکم دیوان بین‌المللی دادگستری نادیده گرفته شد، گذرگاه رفح مسدود شد، و برآوردهای معتبر از بیش از ۱۰۰,۰۰۰ کشته.
اکنون او می‌گوید: این نسل‌کشی است.
کارشناسان هولوکاست در ابتدا برای نامیدن این اقدامات به عنوان نسل‌کشی محتاط‌تر بوده‌اند، اما شکاف با دیگر محققان نسل‌کشی در حال کاهش است.

"آسان نیست،" می‌گوید اوگور اومیت اونگور، "به ویژه وقتی به تداوم بودجه خود فکر می‌کنید."
اتهام یهودستیزی تأثیر سرد کننده‌ای بر آزادی بیان درباره رفتار اسرائیل داشته است.

هاروارد دو مدیر مرکز خاورمیانه خود را اخراج کرد. انتصاب راز سگال به عنوان رئیس مرکز مطالعات هولوکاست و نسل‌کشی در دانشگاه مینه‌سوتا لغو شد.

یک محقق برجسته آلمانی در این زمینه، که با شرط ناشناس ماندن صحبت می‌کند، این موضوع را در آلمان "سمی" توصیف می‌کند.
او می‌گوید صرفاً مطرح کردن احتمال نسل‌کشی، باعث می‌شود فوراً به شما برچسب یهودستیز زده شود.
او اضافه می‌کند که اگر کشور دیگری مسئول این اقدامات بود، آلمانی‌ها بدون تردید هشدار می‌دادند و آن را خشونت نسل‌کشی می‌نامیدند. همانطور که پس از قتل‌عام روس‌ها در شهر اوکراینی بوچا چنین کردند.

طبق کنوانسیون نسل‌کشی، کشورها موظف به اقدام هستند — نه زمانی که نسل‌کشی ثابت شود، بلکه زمانی که خطر نسل‌کشی وجود داشته باشد.
این آستانه مدت‌هاست که رد شده است.
نسل‌کشی فقط یک جنایت جنگی دیگر نیست. این "جنایت جنایت‌ها" است — تلاش عمدی برای نابودی یک ملت.
این چیزی است که به گفته کارشناسان برتر نسل‌کشی جهان، در غزه در حال وقوع است.

🔸راتگر برگمن: من سپاسگزارم که روزنامه‌هایی مانند
‎
قطب‌نمای خبرنگاری و اخلاقی خود را دنبال می‌کنند. کاش نشریات جدی بیشتری شجاعت انجام همین کار را داشتند

📌 متن کامل مقاله اینجا

.
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @emadbaghi
🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها
🌹

«نکبت» (به معنی «فاجعه») اشاره به آوارگی ناگهانی و دائمی صدها هزار فلسطینی دارد که از اواخر سال ۱۹۴۷ تا اوایل سال ۱۹۴۹ رخ داد. در این مدت، در حدود ۷۵۰ هزار نفر فلسطینی به زور از سرزمین‌های خود رانده شدند و هرگز امکان بازگشت نیافتند.
۱۵ مه، مقارن با سالروز اعلان استقلال کشور اسرائیل، به عنوان «یوم النکبة» – روز نکبت – شناخته شده است. این روز یادآور آوارگی نخستین فلسطینیان، و نیز تبعید سالیان دراز است که پس از آن برای میلیون‌ها فلسطینی رخ داده است.
مجموع عمومی سازمان ملل، برای نخستین بار در ۱۵ مه ۲۰۲۳ مراسم یادبودی برای روز نکبت برگزار کرد.

به مناسبت این روز، «پروندهٔ فلسطین» را در «باغ بیداری» ببینید. این پرونده شامل مرور تاریخی، مطالب تحلیلی، معرفی فیلم، و نیز گزیده‌ای اشعار شاعران فلسطینی است.

baaghebidari.com/1506

زیر چتر «بمباران آخرالزمانی»، روزانه ده‌ها کودک و غیرنظامی چنین کشته می‌شوند.
@palestineproblem

يشاياهو ليبوویتس، متفکر اسرائیلی و منتقد سرسخت صهیونیسم بود که به سبب انتقادهای بی‌پرده‌اش از سیاست‌های افراطی اسرائیل، مورد خشم افکار عمومی و جریان‌های تندرو قرار گرفت. او بر این باور بود که اسرائیل پس از جنگ شش روزه در مسیری مشابه آلمان نازی گام نهاده و هشدار داده بود که ممکن است روزی این کشور دست به هولوکاستی علیه فلسطينيان بزند. او در این مصاحبه که سی و دو سال پیش انجام شد، حال و روز امروز اسرائیل را بخوبی پیش‌بینی کرد.
از صفحهٔ اینستاگرام hajizadehz096.
@palestineproblem

The German Silence on Israel, and Its Cost - The New York Times
https://archive.nytimes.com/opinionator.blogs.nytimes.com/2015/03/09/should-germans-stay-silent-on-israel/
یادداشت عمری بوهم فیلسوف اسرائیلی.

بوهم در سخنرانی پذیرش جایزه خود به تأثیر مخرب جنگ اسرائیل و حماس بر فلسطینیان اشاره کرد: «دوستان فلسطینی من می‌دانند هر کسی که کاری را که کشور من اکنون در غزه انجام می‌دهد، انجام دهد و آن را دفاع از خود بنامد، مایه ننگ عمیقی برای هویت من، هویت یهودی و اسرائیلی، می‌شود.»
https://www.dw.com/en/a-radical-humanist-israeli-philosopher-omri-boehm/a-67790075

در فلسطین اشغالی، در غزه آن قدر خون ریخته است که نمی‌توان یکی را، یک شهر را، خون یک سال را، خون‌های یک دوره را انتخاب کرد و این ترجمه را به آنها تقدیم کرد. ماه‌ها پیش، در جریان یکی از اولین حملات به بیمارستان الشفا در غزه، وقتی نوشتن در مورد فاجعه انسانی غزه را متوقف کردم برای مخاطبانم نوشتم علت خودداری از ادامه نوشتن در مورد غزه فقط ترس از افتادن به وادی هرزه‌نگاری خشونت نیست؛ مساله‌ی ناامیدی در کار است، ناامیدی ناشی از این پرسش که اگر کسی بمباران بیمارستان‌ها، تلف شدن کودکانی که تمام عمر یک سال و چند ماهه‌شان در جنگ گذشته است، و زنده زنده سوختن روزنامه‌نگارانی که عمدا هدف گرفته می‌شوند، موشک زدن به ماشین‌های امدادی و دفن دسته جمعی امدادگران را نمی‌بیند، واقعا چطور قرار است با خطوط ساکن توصیف این فجایع از خواب بیدار شود؟ سوالی ست که هنوز پاسخی برای آن وجود ندارد. برای دهه¬ها، درام-ترومای «هلوکاست» را با این توجیه به خورد خلق دادند که برای جلوگیری از تکرار فاجعه باید آن را به یاد داشته باشیم و غزه به ما نشان می‌دهد که به یاد داشتن فاجعه، حتی شهادت به فاجعه نه تنها جلوی فاجعه¬ای دیگر را نمی‌گیرد بلکه چه بسا موتور محرک آن خواهد شد و حالا ما اینجا هستیم، از شرم فرو نریخته و بر پا ایستاده چشم گرداننده از قتل سیستماتیک آدم‌ها در غزه، توجیه کننده قتل‌ها، آرزو کننده قتل‌ها حتی، سرمست از قتل‌ها حتی.

کتاب #جهان_بعد_از_غزه نه تنها به این دلیل که در راستای تمرکز من بر تروما و عواطف جمعی است، بلکه از منظری کاملا متفاوت و کاملا سیاسی نیز برای من اهمیت دارد؛ مساله بی‌اطلاعی کامل و نخوت اخلاقی انسان ایرانی در مورد فاجعه غزه که به ادعاهای سیاسی بی‌معنی در مورد همدستی ایران با کشتار مردم بیگناه فلسطین اشغالی، یا حتی از آن بی‌معنی‌تر بدبختی بیشتر انسان ایرانی نسبت به انسان فلسطینی و در الویت بودن انسان ایرانی نسبت به همه چیز و همه کس گره خورده است. شاید یکی از دلایلی که من نوشتن در مورد غزه را متوقف کردم هم همین بود، اقیانوس بی‌طلاعی و بی‌تفاوتی مردم فارسی زبان نسبت به این بحران انسانی و از آن بدتر، ادعای این که « وضع ما بدتر است» به قدری آزاردهنده بود که چون منی تصمیم بگیرد به جای درگیر شدن، از آن چشم پوشی کند. ترجمه این کتاب، ناشی از ناممکن بودن آن چشم‌پوشی است.
«جهان بعد از غزه» مانند باقی کتاب‌های من بدون مجوز وزارت ارشاد و خارج از سیستم رسمی انتشار کتاب در ایران صرفا به صورت آنلاین و رایگان منتشر شده است. تجربه قبلی من با وزارت ارشاد و عدم دریافت مجوز برای انتشار ترجمه کتاب‌های مرتبط با هلوکاست از جمله «تروما یک تئوری اجتماعی» باعث شد با پیش‌آگاهی از این که این کتاب هم موفق به کسب « مجوز نشر» نخواهد شد از ارائه آن به اداره کتاب وزارت ارشاد خودداری کنم. مثل باقی کتاب‌های من که خارج از سیستم نشر رسمی منتشر می¬شوند این کتاب هم از تنعم ویراستاری بی¬بهره بوده است و مسئولیت اشکالات نگارشی و سجاوندی آن با مترجم است. برای حمایت از مترجم می‌توانید مبلغ دلخواهی را به شماره کارت 5022291044101713 واریز کنید. کتاب را کپی نکنید، از انتشار بخشی یا تمام محتوای کتاب به نام خودتان بپرهیزید و از ارجاع به متن اصلی خودداری نفرمایید.

مثل همیشه از #باشگاه_ادبیات ممنونم که به انتشار کتاب بدون سانسور کمک می‌کند.
https://www.bashgaheadabiyat.com/product/jahan-baad-az-ghazzeh/

@anexegesis

غزه، جایی که واژه‌ها برای توصیف فلاکت ناکافی‌اند و فیلم‌ها چیزی جز رد کوچکی از واقعیتِ وحشتناک نیستند. جایی که هرنوع کوشش برای اشتیاق به توجه برایش کلیشه است. جایی که حتی دل‌مشغولان‌اش‌ آن را به عنوان دوزخ پذیرفته‌اند. تئاترِ قساوت.
@palestineproblem