عده‌ای از سربازان اسرائیلی ساختمانی در غزه را به بهانهٔ «جشن تعیین جنسیت» منفجر می‌کنند.
به واقع وجوهی تازه از انسان فیلم‌برداری می‌شود.
@palestineproblem

📌 از متن: «اسرائیل همواره مدعی بود که فلسطینی‌ها بنا به دستور رهبران خود و توصیه رهبران کشورهای عربی همسایه از سرزمین‌شان گریختند. موریس نشان داد که چنین فراخوانی وجود نداشته و بسیاری از فلسطینیان، در پی اقدامات نظامی و تهدید از خانه‌های خود رانده شده‌اند. در مواردی، این اخراج‌ها با کشتار و جنایت همراه بوده است. یافته‌های موریس، نه تنها افسانه «مهاجرت داوطلبانه» فلسطینیان را زیر سؤال برد، بلکه پاکی اخلاقی ادعایی در جنگ ۱۹۴۸ را نیز به چالش کشید. این کتاب در اسرائیل، موجی از مناقشه در رسانه‌ها درباره «اخلاق صهیونیسم» برانگیخت.» @YMirdamadi

🔻جوزپ بورل، دیپلمات ارشد سابق اتحادیه اروپا، اسرائیل را به ارتکاب نسل‌کشی در غزه و انجام بزرگترین عملیات پاکسازی قومی از زمان جنگ جهانی دوم متهم کرد.

آقای بورل همچنین اسرائیل را متهم کرد که از گرسنگی دادن به مردم غزه به‌عنوان «سلاح جنگ» استفاده می‌کند. او گفت که وزرای دولت اسرائیل اظهارات روشنی مبنی بر نیت و هدف‌شان برای نسل‌کشی در غزه ابراز کرده‌اند.

اسرائیل قبلا همه این اتهامات را رد کرده است.

آقای بورل که سال گذشته از سمت خود به عنوان رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا کنار رفت، این اظهارات را هنگام دریافت جایزه از پادشاه اسپانیا بیان کرد.

او در سخنرانی خود همچنین از اتحادیه اروپا انتقاد کرد و گفت که این اتحادیه نتوانسته است از ابزارهایی که در اختیار دارد برای تأثیرگذاری بر اسرائیل استفاده کند، و اینکه صرف ابراز تاسف از سوی این بلوک کفایت نمی‌کند.


📷EPA-EFE/Shutterstock
https://bbc.in/3RXEA7e
@BBCPersian

«این تصاویر از غزه امروز فراتر از آخرالزمانی‌ترین تصورات است. هیچ ساختمانی برپا نیست، اما آوارها هم‌چنان بمباران می‌شوند، زیرا انسان‌ها در میان‌شان هم‌چنان در حال حرکت و مرگ هستند و جایی برای رفتن ندارند.»
@palestineproblem

✍️ ۷۷ امین سالگرد تاسیس اسرائیل و گزارش محققان نسل کشی و هولوکاست

@sokhanranihaa
🖊 امروز دقیقا ۷۷ سال از اعلام موجودیت رژیم اسراییل در شامگاه ۱۴ می ۱۹۴۸ می گذرد، ۷۷ سال خونین، جنگ، ترور و سرکوب. تراژدی امروز غزه فقط برگی از این دوران است. در سفر جنجالی ترامپ به کشورهای خلیج فارس نیز نه برای میزبان و نه میهمان، تراژدی بشری امروز در غزه جایگاهی نداشت و بسیار حاشیه ای بود.
به این‌مناسبت گزارش تازه و بسیار مهم زیر را باز نشر می کنم👇


🟢تحقیق فوق‌العاده قدرتمند در روزنامه هلندی NRC:
هفت تن از برجسته‌ترین محققان نسل‌کشی جهان — از جمله کارشناسان مشهور هولوکاست — اقدامات اسرائیل در غزه را نسل‌کشی توصیف می‌کنند.
و به گفته آنها، تقریباً تمام همکارانشان با این نظر موافق هستند.
اینها فعال سیاسی نیستند. آنها شامل محققان هولوکاست و رؤسای مراکز تحقیقاتی مهم نسل‌کشی هستند. دانشمندانی از اسرائیل، آمریکا، بریتانیا، استرالیا و هلند.
و آنها دچار اختلاف نظر نیستند. بدون استثنا، آنها اقدامات اسرائیل را "نسل‌کشی" توصیف می‌کنند.

راز سگال (محقق اسرائیلی): "آیا می‌توانم از کسی نام ببرم که به کارش احترام می‌گذارم و این را نسل‌کشی نمی‌داند؟ خیر."

اوگور اومیت اونگور (دانشگاه آمستردام و NIOD): "من چنین افرادی را نمی‌شناسم."
شواهد غیرقابل انکار است: بیش از ۵۳,۰۰۰ فلسطینی کشته، حداقل ۱۵,۰۰۰ کودک جان باخته، مسدود کردن غذا، آب، دارو، بمباران بی‌وقفه بیمارستان‌ها و اردوگاه‌های چادری، و فراخوان‌های مکرر وزرای اسرائیلی برای گرسنگی و نابودی غزه.
این محققان تأکید می‌کنند: نسل‌کشی یک فرآیند است، یک کلید دوحالته نیست. و قرار نیست با هولوکاست مطابقت داشته باشد.
بلکه درباره سیاست‌های عمدی — مانند گرسنگی اجباری، آوارگی، و کشتار جمعی — است که هدف آن نابودی یک گروه، به طور کامل یا جزئی است.

*برای ملانی اوبراین، رئیس انجمن بین‌المللی محققان نسل‌کشی، عامل تعیین‌کننده خودداری عمدی از ارائه غذا، آب، سرپناه و بهداشت بود.
برای راز سگال "اظهارات آشکارا نسل‌کشی" رهبران اسرائیلی بود.
این الگو به سادگی بسیار آشناست. کشتارهای جمعی. گفتمان غیرانسانی‌کننده. بی‌توجهی آشکار به جان غیرنظامیان.
و خودداری از پیروی از دستورات دیوان بین‌المللی دادگستری برای اجازه ارسال کمک و توقف تحریک.
حتی صداهای محتاط هم تغییر کرده‌اند. شموئل لدرمن، محقق اسرائیلی، با برچسب نسل‌کشی مخالف بود — تا اینکه دید حکم دیوان بین‌المللی دادگستری نادیده گرفته شد، گذرگاه رفح مسدود شد، و برآوردهای معتبر از بیش از ۱۰۰,۰۰۰ کشته.
اکنون او می‌گوید: این نسل‌کشی است.
کارشناسان هولوکاست در ابتدا برای نامیدن این اقدامات به عنوان نسل‌کشی محتاط‌تر بوده‌اند، اما شکاف با دیگر محققان نسل‌کشی در حال کاهش است.

"آسان نیست،" می‌گوید اوگور اومیت اونگور، "به ویژه وقتی به تداوم بودجه خود فکر می‌کنید."
اتهام یهودستیزی تأثیر سرد کننده‌ای بر آزادی بیان درباره رفتار اسرائیل داشته است.

هاروارد دو مدیر مرکز خاورمیانه خود را اخراج کرد. انتصاب راز سگال به عنوان رئیس مرکز مطالعات هولوکاست و نسل‌کشی در دانشگاه مینه‌سوتا لغو شد.

یک محقق برجسته آلمانی در این زمینه، که با شرط ناشناس ماندن صحبت می‌کند، این موضوع را در آلمان "سمی" توصیف می‌کند.
او می‌گوید صرفاً مطرح کردن احتمال نسل‌کشی، باعث می‌شود فوراً به شما برچسب یهودستیز زده شود.
او اضافه می‌کند که اگر کشور دیگری مسئول این اقدامات بود، آلمانی‌ها بدون تردید هشدار می‌دادند و آن را خشونت نسل‌کشی می‌نامیدند. همانطور که پس از قتل‌عام روس‌ها در شهر اوکراینی بوچا چنین کردند.

طبق کنوانسیون نسل‌کشی، کشورها موظف به اقدام هستند — نه زمانی که نسل‌کشی ثابت شود، بلکه زمانی که خطر نسل‌کشی وجود داشته باشد.
این آستانه مدت‌هاست که رد شده است.
نسل‌کشی فقط یک جنایت جنگی دیگر نیست. این "جنایت جنایت‌ها" است — تلاش عمدی برای نابودی یک ملت.
این چیزی است که به گفته کارشناسان برتر نسل‌کشی جهان، در غزه در حال وقوع است.

🔸راتگر برگمن: من سپاسگزارم که روزنامه‌هایی مانند
‎
قطب‌نمای خبرنگاری و اخلاقی خود را دنبال می‌کنند. کاش نشریات جدی بیشتری شجاعت انجام همین کار را داشتند

📌 متن کامل مقاله اینجا

.
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @emadbaghi
🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها
🌹

«نکبت» (به معنی «فاجعه») اشاره به آوارگی ناگهانی و دائمی صدها هزار فلسطینی دارد که از اواخر سال ۱۹۴۷ تا اوایل سال ۱۹۴۹ رخ داد. در این مدت، در حدود ۷۵۰ هزار نفر فلسطینی به زور از سرزمین‌های خود رانده شدند و هرگز امکان بازگشت نیافتند.
۱۵ مه، مقارن با سالروز اعلان استقلال کشور اسرائیل، به عنوان «یوم النکبة» – روز نکبت – شناخته شده است. این روز یادآور آوارگی نخستین فلسطینیان، و نیز تبعید سالیان دراز است که پس از آن برای میلیون‌ها فلسطینی رخ داده است.
مجموع عمومی سازمان ملل، برای نخستین بار در ۱۵ مه ۲۰۲۳ مراسم یادبودی برای روز نکبت برگزار کرد.

به مناسبت این روز، «پروندهٔ فلسطین» را در «باغ بیداری» ببینید. این پرونده شامل مرور تاریخی، مطالب تحلیلی، معرفی فیلم، و نیز گزیده‌ای اشعار شاعران فلسطینی است.

baaghebidari.com/1506

زیر چتر «بمباران آخرالزمانی»، روزانه ده‌ها کودک و غیرنظامی چنین کشته می‌شوند.
@palestineproblem

يشاياهو ليبوویتس، متفکر اسرائیلی و منتقد سرسخت صهیونیسم بود که به سبب انتقادهای بی‌پرده‌اش از سیاست‌های افراطی اسرائیل، مورد خشم افکار عمومی و جریان‌های تندرو قرار گرفت. او بر این باور بود که اسرائیل پس از جنگ شش روزه در مسیری مشابه آلمان نازی گام نهاده و هشدار داده بود که ممکن است روزی این کشور دست به هولوکاستی علیه فلسطينيان بزند. او در این مصاحبه که سی و دو سال پیش انجام شد، حال و روز امروز اسرائیل را بخوبی پیش‌بینی کرد.
از صفحهٔ اینستاگرام hajizadehz096.
@palestineproblem

The German Silence on Israel, and Its Cost - The New York Times
https://archive.nytimes.com/opinionator.blogs.nytimes.com/2015/03/09/should-germans-stay-silent-on-israel/
یادداشت عمری بوهم فیلسوف اسرائیلی.

بوهم در سخنرانی پذیرش جایزه خود به تأثیر مخرب جنگ اسرائیل و حماس بر فلسطینیان اشاره کرد: «دوستان فلسطینی من می‌دانند هر کسی که کاری را که کشور من اکنون در غزه انجام می‌دهد، انجام دهد و آن را دفاع از خود بنامد، مایه ننگ عمیقی برای هویت من، هویت یهودی و اسرائیلی، می‌شود.»
https://www.dw.com/en/a-radical-humanist-israeli-philosopher-omri-boehm/a-67790075

در فلسطین اشغالی، در غزه آن قدر خون ریخته است که نمی‌توان یکی را، یک شهر را، خون یک سال را، خون‌های یک دوره را انتخاب کرد و این ترجمه را به آنها تقدیم کرد. ماه‌ها پیش، در جریان یکی از اولین حملات به بیمارستان الشفا در غزه، وقتی نوشتن در مورد فاجعه انسانی غزه را متوقف کردم برای مخاطبانم نوشتم علت خودداری از ادامه نوشتن در مورد غزه فقط ترس از افتادن به وادی هرزه‌نگاری خشونت نیست؛ مساله‌ی ناامیدی در کار است، ناامیدی ناشی از این پرسش که اگر کسی بمباران بیمارستان‌ها، تلف شدن کودکانی که تمام عمر یک سال و چند ماهه‌شان در جنگ گذشته است، و زنده زنده سوختن روزنامه‌نگارانی که عمدا هدف گرفته می‌شوند، موشک زدن به ماشین‌های امدادی و دفن دسته جمعی امدادگران را نمی‌بیند، واقعا چطور قرار است با خطوط ساکن توصیف این فجایع از خواب بیدار شود؟ سوالی ست که هنوز پاسخی برای آن وجود ندارد. برای دهه¬ها، درام-ترومای «هلوکاست» را با این توجیه به خورد خلق دادند که برای جلوگیری از تکرار فاجعه باید آن را به یاد داشته باشیم و غزه به ما نشان می‌دهد که به یاد داشتن فاجعه، حتی شهادت به فاجعه نه تنها جلوی فاجعه¬ای دیگر را نمی‌گیرد بلکه چه بسا موتور محرک آن خواهد شد و حالا ما اینجا هستیم، از شرم فرو نریخته و بر پا ایستاده چشم گرداننده از قتل سیستماتیک آدم‌ها در غزه، توجیه کننده قتل‌ها، آرزو کننده قتل‌ها حتی، سرمست از قتل‌ها حتی.

کتاب #جهان_بعد_از_غزه نه تنها به این دلیل که در راستای تمرکز من بر تروما و عواطف جمعی است، بلکه از منظری کاملا متفاوت و کاملا سیاسی نیز برای من اهمیت دارد؛ مساله بی‌اطلاعی کامل و نخوت اخلاقی انسان ایرانی در مورد فاجعه غزه که به ادعاهای سیاسی بی‌معنی در مورد همدستی ایران با کشتار مردم بیگناه فلسطین اشغالی، یا حتی از آن بی‌معنی‌تر بدبختی بیشتر انسان ایرانی نسبت به انسان فلسطینی و در الویت بودن انسان ایرانی نسبت به همه چیز و همه کس گره خورده است. شاید یکی از دلایلی که من نوشتن در مورد غزه را متوقف کردم هم همین بود، اقیانوس بی‌طلاعی و بی‌تفاوتی مردم فارسی زبان نسبت به این بحران انسانی و از آن بدتر، ادعای این که « وضع ما بدتر است» به قدری آزاردهنده بود که چون منی تصمیم بگیرد به جای درگیر شدن، از آن چشم پوشی کند. ترجمه این کتاب، ناشی از ناممکن بودن آن چشم‌پوشی است.
«جهان بعد از غزه» مانند باقی کتاب‌های من بدون مجوز وزارت ارشاد و خارج از سیستم رسمی انتشار کتاب در ایران صرفا به صورت آنلاین و رایگان منتشر شده است. تجربه قبلی من با وزارت ارشاد و عدم دریافت مجوز برای انتشار ترجمه کتاب‌های مرتبط با هلوکاست از جمله «تروما یک تئوری اجتماعی» باعث شد با پیش‌آگاهی از این که این کتاب هم موفق به کسب « مجوز نشر» نخواهد شد از ارائه آن به اداره کتاب وزارت ارشاد خودداری کنم. مثل باقی کتاب‌های من که خارج از سیستم نشر رسمی منتشر می¬شوند این کتاب هم از تنعم ویراستاری بی¬بهره بوده است و مسئولیت اشکالات نگارشی و سجاوندی آن با مترجم است. برای حمایت از مترجم می‌توانید مبلغ دلخواهی را به شماره کارت 5022291044101713 واریز کنید. کتاب را کپی نکنید، از انتشار بخشی یا تمام محتوای کتاب به نام خودتان بپرهیزید و از ارجاع به متن اصلی خودداری نفرمایید.

مثل همیشه از #باشگاه_ادبیات ممنونم که به انتشار کتاب بدون سانسور کمک می‌کند.
https://www.bashgaheadabiyat.com/product/jahan-baad-az-ghazzeh/

@anexegesis

غزه، جایی که واژه‌ها برای توصیف فلاکت ناکافی‌اند و فیلم‌ها چیزی جز رد کوچکی از واقعیتِ وحشتناک نیستند. جایی که هرنوع کوشش برای اشتیاق به توجه برایش کلیشه است. جایی که حتی دل‌مشغولان‌اش‌ آن را به عنوان دوزخ پذیرفته‌اند. تئاترِ قساوت.
@palestineproblem

ده‌ها کشور غربی و شرقی و کارمندان سازمان ملل و دیگر سازمان‌های حقوق بشری و چهره‌های سیاسی و... در چند روز اخیر از وضعیت هولناک غزه گفتند. فهرست کردن‌اش چند ساعت طول می‌کشد. اما هیچ تغییری رخ نداده و نمی‌دهد. نه در مغز صهیونیست‌های بین‌المللی، نه در قتل‌عام‌های اسرائیل. اخبار و موضع‌گیری‌ها از فرطِ بازگو شدن تأثیری روی مخاطبان ندارند. اما زجر و کشته شدن انسان‌ها همچنان مثل روز اول برای فلسطینبان عادت‌نشدنی‌ست.

دربارۀ مسئلۀ فلسطین

بیش از بیست سال است که اسرائیل با توسل به زورِ نیروهای نظامی خود در حال گسترش مرز‌هایش است. اسرائیل، دقیقاً پس از موفقیت در هر مرحله از گسترش‌ خود، به «عقل» متوسل شده و «مذاکرات» را پیش کشیده است. این کاری است که قدرت‌های امپریالیستی همیشه انجام داده‌اند: آن‌ها سودای تحکیم کم‌‌هزینۀ هرآن‌چیزی را دارند که پیش‌تر با توسل به زور به دست آورده بودند؛ و هر دستاورد این چنینی، پله‌ای تازه می‌شود برای مذاکره‌‌ای یک‌طرفه، که در عین حال، این مذاکرۀ جدید، بی‌عدالتی نهفته در تهاجم پیشین را نادیده می‌گیرد.

ــ مطالعۀ متن کامل در وب‌سایت تعمق ــ

﹏﹏✎ #برتراند_راسل
ترجمه: #ع_وارسته و #علیرضا_مایلی
#فلسطین، #اسرائیل، #غزه
Taamoq | تَعَمُّق

«ما و مسئله نسل‌کشی»

نسل‌کشی فقط آمار و اتهام نیست؛ زخمی‌ست بر پیکر تاریخ که اگر نادیده گرفته شود، جان می‌گیرد. مطالعات نسل‌کشی، تلاشی‌ست برای دیدن فراتر از روایت‌های رسمی، فراتر از عدد و تیتر؛ کوششی برای فهم این‌که چگونه حذف یک ملت، ممکن است در پوشش قانون، دفاع یا سکوت، جاری شود.

مقاله‌ی نیویورک‌تایمز، که پس از هفتم اکتبر نوشته شده و به قلم یکی از بزرگترین مورخین یهودی معاصر است، بر پایه‌ی الگویی نوشته شده که ریشه در حافظه‌ی تاریخی و ساختارهای نابرابر دارد. پرسش نویسنده، ساده اما بنیادین است: اگر زندگی مدنی، زیربناهای بقا و آینده‌ی یک جمعیت به‌طور نظام‌مند و مستمر هدف قرار گیرد، آیا با «جنگ» مواجه‌ایم یا با چیزی که نام دیگری را می‌طلبد؟ این، دعوتی‌ست به اندیشیدن پیش از داوری و دیدن پیش از پذیرش.

در موضوع فلسطین، سال‌هاست که توازن روایت، سنگین به نفع قدرت چرخیده است؛ نه فقط در عرصه‌ی نظامی، بلکه در زبان، رسانه و حافظه‌ی جهانی. مطالعات نسل‌کشی، ما را وا‌می‌دارد به وارسیِ آن‌چه «عادی» وانمود شده؛ به بازخوانی خشونت‌های مزمنی که آهسته اما پیوسته، بنیادهای حیات یک ملت را می‌فرسایند.

اما هر جنایتی، ولو گسترده و دردناک، الزاماً در تعریف نسل‌کشی نمی‌گنجد. تمایز میان فجایع بزرگ و نسل‌کشی در جزئیات نهفته است: در نیت، در هدف‌مندی، در طرح‌ریزی برای نابودی یک گروه به دلیل همان‌که هستند. آن‌جا که خشونت هدفمند می‌شود تا تمامیت فرهنگی، جمعیتی یا نمادین یک قوم را بزداید، آنگاه مرز میان جنایت و نسل‌کشی کمرنگ می‌شود—اما هر عبور از این مرز نیازمند دقتی بیش از خشم، و تحلیلی فراتر از تیتر است.

بازشناسی نسل‌کشی، نه با هیاهو، که با دقت و صداقت ممکن است. هرچه سیاست بیشتر در گفتمان عدالت مداخله کند، وظیفه‌ی اندیشیدن آزاد و اخلاق‌محور سنگین‌تر می‌شود. این مقاله، در میان هیاهوی جهانی، صدایی‌ست برای بازگرداندن نگاه به جایگاه نخستینِ آن: انسان، نه صرفاً قربانی یا متهم، بلکه موضوعِ اندیشیدن و فهم.

@PhilosophyHistoryPolitics

https://www.nytimes.com/2023/11/10/opinion/israel-gaza-genocide-war.html

در جهانی که روایت، محصول قدرت است، آن‌چه «نسل‌کشی» نام می‌گیرد، نه صرفاً بازتاب شدت خشونت، بلکه برآمده از کشمکش‌های سیاسی، حافظه‌ای و ایدئولوژیک است. رونالد گریگور سانی، مورخ برجسته‌ی تاریخ شوروی و نظریه‌پرداز پیچیدگی‌های خشونت، در مقاله‌ای ژرف‌نگر نشان می‌دهد که چگونه تعاریف نسل‌کشی در معرض بازخوانی دائمی‌ هستند—بازخوانی‌هایی که کمتر تابع حقیقت و بیشتر تابع زبان و موقعیت قدرت‌اند.

در نمونه‌ای مانند هولودومور، او نشان می‌دهد که نزاع بر سر «نام‌گذاری» خود به میدان نبرد جدیدی بدل شده است. آیا این فاجعه قحطی‌زده، نتیجه‌ی سیاست‌های بیرحمانه‌ بود یا قصدی سازمان‌یافته برای نابودی یک ملت؟ پاسخ، نه فقط در اسناد، بلکه در قرائت‌ها نهفته است. آنچه به رسمیت شناخته می‌شود، اغلب آن چیزی‌ست که با گفتمان مسلط جهانی هم‌راستاست، نه لزوماً آن‌چه بیشترین درد را بر جان مردم نهاده.

اهمیت کار سانی در این است که او همزمان با نقد قدرت، از ساده‌سازی و دوگانه‌سازی می‌پرهیزد. مطالعات نسل‌کشی، در نگاه او، نه جایگاه قضاوت‌های نهایی، بلکه عرصه‌ی کنکاش بی‌امان در انگیزه‌ها، سازوکارها و روایت‌هاست. در دورانی که نام‌گذاری‌ها بدل به ابزار مشروع‌سازی یا حذف می‌شوند، خواندن دقیق تاریخ، نه یک وظیفه‌ی پژوهشی، بلکه ضرورتی اخلاقی است.

از همین منظر است که پرسش‌گری درباره‌ی آن‌چه در فلسطین می‌گذرد، تنها یک واکنش سیاسی نیست، بلکه تمرینی برای حفظ حساسیت اخلاقی در جهانی‌ست که درد را طبقه‌بندی می‌کند و قربانی را گزینشی می‌بیند. اگر نام‌گذاری «نسل‌کشی» گاه از حقیقت عقب می‌ماند، وظیفه‌ی تاریخ و اندیشه آن است که سکوت‌های گزینشی را به چالش بکشد—نه با شعار، که با کندوکاوی پیگیر، منتقد و فروتن در برابر پیچیدگی واقعیت.

@PhilosophyHistoryPolitics

https://www.jstor.org/stable/41306823

📝 در هنگامه‌ی نسل‌کشی غزه، تو چه کردی؟

30 می 2025

آروه مهدوی
ترجمه‌ی: حسن مرتضوی

اکنون که اسرائیل در حال اجرای «راه‌حل نهایی» در غزه است، هنگامی که دیگر اعتراض دردی دوا نمی‌کند، موج به‌آرامی در حال تغییر است. اکنون که غزه به تلی از خاک و گورهای دسته‌جمعی بدل شده، کسانی که در ۱۹ ماه گذشته سکوت کرده بودند، به‌تدریج لب به سخن گشوده‌اند. اکنون که اسرائیل و آمریکا دیگر حتی قصدشان را برای پاک‌سازی غزه و کرانه‌ی باختری از فلسطینی‌ها و تسلط کامل بر آن سرزمینْ پنهان نمی‌کنند، موجی آرام و قطره‌چکانی از انتقاد آغاز شده است.

در بریتانیا سرانجام واژه‌ی ممنوعه‌ی «نسل‌کشی» بر زبان‌ها جاری شده است. پس از نوزده ماه خشونت نسل‌کشی و نزدیک به سه ماه گرسنگی ‌دادن، بریتانیا تصمیم گرفته است این وضعیت را «خطیر» توصیف کند. بریتانیا هم‌راه با فرانسه و کانادا تهدید کرده‌اند که اگر کشتار جمعی و گرسنگی ادامه یابد، ممکن است واکنشی «ملموس» نشان دهند و من اطمینان دارم که رهبران اسرائیل از این تهدید به لرزه افتاده‌اند.
در همین حال، تغییراتی جزیی در پوشش رسانه‌ای مشاهده می‌شود. به‌جای تکرار طوطی‌وار سخنان سخن‌گویان اسرائیلی، چهره‌های برجسته‌ی رسانه‌ای مانند پیرس مورگانْ شروع به چالش با سخن‌گویان اسراییلی کرده‌اند که چرا رسانه‌های بین‌المللی اجازه‌ی ورود آزادانه به غزه ندارند تا آن‌چه را رخ داده به چشم خود ببینند.

اما همه‌ی این‌ها بسیار اندک و بسیار دیر است. این اقدامات، هند رجب، دختر پنج‌ساله‌ی غزه را زنده نمی‌کند که سربازان اسرائیلی ۳۳۵ گلوله به خودرویی که او در آن گرفتار شده بود شلیک کردند؛ امدادگرانی را زنده نمی‌کند که سربازان اسرائیلی اعدام‌شان کردند و در گورهای کم‌عمق مدفون.

این اعتراض‌ها دیگر بیمارستان‌ها، مهدکودک‌ها، مراکز آزمایشگاهی و دانشگاه‌هایی را که اسرائیل به‌طور سیستماتیک ویران کرده، بازسازی نمی‌کند؛ اندام‌های کودکان غزه، بزرگ‌ترین گروه از کودکان قطع‌عضوشده در جهان، را بازنمی‌گرداند؛ آسیب‌های بلندمدتی که سوءتغذیه و تقریباً دو سال محرومیت از تحصیل به یک نسل وارد کرده، جبران نمی‌کند.

انتقاداتی که اکنون می‌بینیم، صرفاً نمایشی است برای پاک‌کردن دست‌های خون‌آلود. مخالفتی است ظاهری، تا در آینده، هنگامی که مقیاس واقعی کشتار در غزه آشکار شود، سیاست‌مداران و چهره‌های رسانه‌ای مسئول در توجیه و تسهیل این وحشت ۱۹ ماهه بتوانند بگویند: «نگاه کنید! من چیزی گفتم! فقط تماشا نکردم!»

و شما چه خواهید گفت؟ هنگامی که نسل‌های آینده با وحشت درباره‌ی غزه می‌خوانند و حیرت می‌کنند که چگونه جهان غرب، با تمام برتری اخلاقی، نظم مبتنی بر قانون و تمرکز بر حقوق بشر بین‌المللی، اجازه داد قتل‌عامی در برابر چشمان همگانْ به طور زنده پخش ‌شود، چه خواهید گفت؟ زمانی که نسل‌های آینده بدانند که به‌مدت ۱۹ ماه، هر صبح با ویدیوهایی از کودکانی که زنده‌زنده ‌می‌سوختند، آن هم با بمب‌هایی که مالیات‌دهندگان آمریکایی در ارسال آن به اسرائیل سهیم‌اند و جهان غرب نیز آن را توجیه می‌کند. آیا باز هم می‌توانید بگویید اعتراض کردید؟

بسیاری از مردم عادی با سربلندی می‌توانند بگویند سکوت نکردند؛ و از هر ابزار و هر امتیازی که داشتند استفاده کردند. لوگان روزوس، دانشجوی دانشگاه نیویورک، می‌تواند بگوید سکوت نکرده. او از دریافت مدرک تحصیلی‌اش محروم شد؛ زیرا از فرصت سخن‌رانی فارغ‌التحصیلی‌اش استفاده کرد تا «جنایاتی را که هم‌اکنون در فلسطین رخ می‌دهد» افشا کند. دانشجویان دانشگاه کلمبیا که به دلیل اعتراضْ اخراج شدند، می‌توانند بگویند آینده‌شان را در راه عدالت به خطر انداختند. بازیگرانی مانند ملیسا باررا می‌توانند بگویند صداقت را بر حرفه‌شان ترجیح دادند. ملیسا به دلیل پست‌های اینستاگرامش در حمایت از فلسطین از بازی در فیلم «جیغ ۷» اخراج شد.

اما افرادی که قدرت واقعی دارند، نمی‌توانند چنین بگویند؛ نمی‌توانند دستانشان را از خون پاک کنند. به‌نظر می‌رسد تمام این خوف و دهشت سرانجام به بنیامین نتانیاهو نسبت داده شود، در حالی که دیگران تلاش می‌کنند خود را از مسئولیت مبرا کنند. اما این فقط نسل‌کشی نتانیاهو نیست. این نسل‌کشی بایدن-هریس است؛ نسل‌کشی ترامپ-ونس؛ نسل‌کشی کی‌یر استارمر و دیوید لامی. این نسل‌کشی مدیرعامل مایکروسافت، ساتیا نادلاست. این نسل‌کشی رسانه‌های جریان اصلی است. و این فهرست ادامه دارد.

🖋@naghd_com

ادامه‌ی مطلب 👇🏼