سعی می‌کنم چیزهایی بنویسم، هم برای خودم و آینده‌ای که نمی‌دونم قراره ببینم و هم برای کانال و شماها. موفق نیستم در این نوشته‌ها چون فکر نمی‌تونم بکنم. قبلاً به ربط و ارتباطاتی که ذهنم می‌تونست انجام بده می‌بالیدم، ساعت‌ها می‌تونستم بشینم و فکر کنم و از چیزهای سخت و پیچیده سر دربیارم. می‌تونستم تاریخ جهان و ایران و تاریخ شخصی خودم رو معنایی ازش دربیارم. می‌تونستم که فکرهام رو کامل کنم و از این کامل شدن‌ها سوالات بهتری دربیارم.

در دفترچه و نوت‌های گوشی جمله‌های بیست و چند روز اخیرم رو می‌خونم و می‌بینم نصفه‌نیمه رها شدن. همونطور که در پیام‌های شخصی می‌بینم احساسات و عواطفم نصفه‌نیمه رها شدن. صحبت‌هام با عزیزانم هم کامل نمی‌شن، چه برسه افکار انتزاعی و یافتن معنا در این شرایط خونین. نه ترسم رو کامل می‌تونم بیان کنم نه امیدواری‌ای که جز کورسوی کوچکی برای نجات جان دیگران چیزی ازش مونده. نه می‌تونم ابعاد این جنایت رو برای دوستان خارجیم توضیح بدم و نه برای خودم، که با چشم خودم دیدم و با پوست و استخوان لمسش کردم هضمش کنم. هضم‌ناشدنیه. باورنکردنیه.

من باور دارم که ما همه هنوز در شوکیم. در روزهای پس از فاجعه که فرد دنبال گمشده‌ش می‌گرده تا خیالش حداقل راحت بشه که حتی اگر کسی رو از دست داده، کسی رو گم نکرده. که باور کنه داره کاری می‌کنه و این کار ارزشی داره. ما در این روزهاییم و برزخِ انتظار همه‌ی کلمات رو داره کم‌کم می‌بلعه. از حرف زدن داریم می‌ترسیم، از گفتن چیزی غیرحماسی مثل «خسته شدم» یا «می‌ترسم»، از کابوس‌هامون خجالت می‌کشیم که پیام واقعیشون اینه: «نمی‌خوام بمیرم.»، از مخالفت با هم می‌ترسیم چون نمی‌خوایم جلوی این قاتل‌ها تنها بمونیم، چون نمی‌خوایم اتهامی بشنویم و تهدیدی بشیم، از باورهای قبلیمون دست نکشیدیم ولی انقدر امروز و دیروزمون باهم فاصله داره که همه‌چیز معلق در فضا مونده. هیچ‌چیز محکم روی این زمین شل نایستاده جز نفرتمون از باعث و بانی این عذاب. من شک دارم نفرت بتونه حس زاینده‌ای باشه و شک دارم بدون حرف زدن و دست همو گرفتن و ابراز احساسات خرد و کوچکمان بتونیم دوباره بلند شیم. ما الان وجود داریم، هنوز زنده هستیم، نه فقط برای رفتگانمون، نه فقط برای همراهانمون که برای خودمون هم زنده هستیم. ترسیدن و احساس ضعف بخشی از این زنده‌ بودنه، باید جایی برای این‌ حرف‌ها در این فضا باز کنیم.

وقاحت و بی‌شرفی‌شون واقعاً انتها نداره.

🔴تداوم بازداشت و پرونده‌سازی در سکوت خبری

بر اساس گزارش صنف مستقل بهشتی، #بهداد_پیری، دانشجوی ورودی ۱۳۹۹ رشته زیست‌شناسی سلولی و مولکولی #دانشگاه_بهشتی، در روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. علی‌رغم گذشتن نزدیک به سه هفته از بازداشت بهداد، همچنان اطلاعی از وضعیت فعلی ایشان در دست نیست.

تداوم بازداشت در سکوت خبری، دست مامورین حکومتی را در سرکوب و پرونده‌سازی باز میگذارد. توصیه فعالین دانشجویی به خانواده بازداشت‌شدگان، رسانه‌ای کردن خبر بازداشت است. صدای بازداشت‌شدگان باشیم.

#بازداشت

منبع:
🆔@motalebe_shorayesenfi

🆔@daneshjo_ut

به یاد شیرین علم‌هولی که ۱۹ اردی‌بهشت ۱۳۸۹ توسط جمهوری اسلامی اعدام شد و «ژن، ژیان، ئازادی» روی دیوار سلولش.

کماکان پیشنهادِ فعلی من، پیگیری وضع بازداشتی‌ها از کانال کمیته‌ی پیگیری و استفاده از این نام‌ها که اصولاً تایید شده‌تر و راستی‌آزمایی شده هستن در توییت‌ها و ایمیل به افراد تاثیرگذاره (البته که این متن نباید برای بازداشتی‌هایی که حکم اعدام نگرفتن استفاده بشه).

شاید نیازی به شفاف‌سازی نباشه، امّا در مکالماتی با دوستان به این نتیجه رسیدیم که گفتنش بهتر از نگفتنه.

ما سال‌هاست اینجا با صدای چپ فعالیت داشته‌ایم و این قراری نیست تغییر کنه و الآن و تا همیشه از روی قاعده‌ی اخلاقی و سیاسی برعلیه هرگونه دیکتاتوری، چه سلطنت چه رهبری، و برای آزادی و برابری همه خواهیم بود.

امّا همزمان انکار این‌که از جنبش‌های قبلی بیشتر به نظر می‌رسه که مردم* پهلوی رو می‌خوان (حالا یا برای سلطنت و یا برای دوران گذار) کار درست و اخلاقی‌ای نیست. شما قرار نیست اینجا چیزی در طرفداری از پهلوی ببینید چون شیخ و شاه دو روی یک سکه‌اند و تا ابد خواهند بود امّا انکار این واقعیت ناراحت‌کننده که جمهوری‌اسلامی تیغ رو به جایی رسونده که مردم حاضرند چشم بر اشتباهات پهلوی ببندند رو هم نخواهید دید.

هرحرفی که اینجا زده می‌شه برای اینه که صدای کسی که پهلوی نمی‌خواد هم شنیده بشه؛ که خون کشته‌شدگان جنبش ژینا که «زن، زندگی، آزادی»گویان** توسط جمهوری‌اسلامی به قتل رسیدن پایمال نشه؛ که اعدام‌های دهه‌ی ۶۰ که اکثریتشون همین چپی بودن که پهلوی‌چی امروز براش مرگ می‌خواد یادمون نره؛ که فراموش نکنیم کوردستان همیشه و تا ابد گورستان فاشیستان خواهد بود؛ که «رضا پهلوی وکیل ما نیست، ما خودمون احزاب داریم بفهمین»ِ بلوچ با سکوت خبری مواجه نشه؛ که فکر نکنیم چون یه سری (اینطور که به نظر می‌آد بیشتر از همیشه) پهلوی می‌خوان پس پا گذاشتن روی بقیه درسته و می‌شه چشم بست روی جنایات‌ ساواک و پهلوی. نه برای این‌که بگیم اصلاً کسی که پهلوی بخواد وجود نداره.

پهلوی‌چی‌ها تا دلشون بخواد پلتفورم دارند امّا چپ نه و شنیدن صدای چپ، چه آنارشیست باشه چه کمونیست چه سوسیالیست، هم مهمه و این پلتفورم کوچک ما هم برای همین وجود داشته، داره و خواهد داشت.

*نگفتیم اکثر چون واقعاً راهی برای صحت‌سنجی این‌که چنددرصد چی می‌خوان نیست. همزمان با شعار «جاوید شاه» در خیابان شعارهای ضدسلطنت هم شنیده شده‌اند و ویدئوهایی که از بیشتر خبرگزاری‌ها پخش می‌شن واضحاً سوگیری به سمت راست دارند.

**این خط اشاره به تلاش‌های پهلوی‌چی‌ها برای پاک کردن «زن، زندگی، آزادی» از حافظه‌ی تاریخی مردم داره حالا چه با حمله و فحاشی به کسی که پرچمش رو می‌بره تجمع [مثال] یا با «مرگ بر سه فاسد» به شعار «زن، زندگی، آزادی» جواب دادن. امّا واضحاً جان انسان و شرایط ایران و کشته‌شدگان‌ فرای سوگیری سیاسی‌شون برای ما مهمه و از مقتولین‌ جمهوری‌اسلامی بدون توجه به باورهاشون خواهیم گفت (برای مثال، مجیدرضا رهنورد که زمان ژینا توسط جمهوری‌اسلامی اعدام شد و سلطنت‌طلب بود و ما اینجا قبلاً بارها ازش یاد کرده‌ایم).

اگر دوست و عزیزی دارید که اخیراً توسط جمهوری‌اسلامی به قتل رسیده از زندگی‌اش و انسانی که قبل از مقتول حکومت شدن بود و همچنین از شرایطی که در اون کشته شد به «دانشگاه تهران - دانشجو» بگید:

@UTdaneshjo_ind

روایت زندگی از انسان‌زدایی از آمار و رمانتیک‌سازی مرگ جلوگیری می‌کنه.

.
بیانیه دادخواهی خانواده‌های کشته‌شدگان ۱۳ دی‌ماه شهرستان ملکشاهی ایلام

از اینجا
.

در شهرستانی بیست و چند هزار نفره در یکی از محروم‌ترین استان‌های کشور، خانوادگان دادخواه بیانیه‌ای امضا کردند که بدون ارجاع خاصی به مفاهیم دینی و صرفاً با یاری کُلی از خداوند، آن هم به پشتیبانیِ انسان‌های آزاده، برای رفتارشان ارجاع دادند به «خرد جمعی» و نه «شرع». برای اجرای عدالت می‌خواهند به مجامع بین‌المللی رجوع کنند، نه به آخوند و ریش‌سفید شهر و محل یا دفتر ولی‌فقیه.
این شمه‌ای از «آینده‌ای» است که می‌توان به آن امیدوار بود.

من پیام قبلی در رابطه با فقدان هنر و انبوه مرگ رو پاک کردم چون از هدف بازنشرش سوبرداشت شده بود. از نیت کسی که پیام رو نوشته مطلع نیستم امّا جوری که شخصاً برداشت کردم از این پیام این بود که هیچ چیزی راجع به این رنج «سانتی‌مانتال» یا «رمانتیک» نیست. امّا از طرفی این واقعیت هم وجود داره که سوگ در ایران به یک حرکت اعتراضی و پرهنر تبدیل شده (برای مثال رقص خانواده‌ها سر مزار کشته‌شدگان) و هنر همبستگی ایجاد می‌کنه و شاید آواز لیلاهای دومی تولید نشه (شاید هم بشه) امّا این نشان فقدان هنر نیست.

ممنون از دوستی که این‌ها رو بهم یادآور شد.

در صورت دریافت تماس از شماره‌ی خصوصی (private number).

«حالا ملیکا دختر ایران و دختر همه‌ی ماست»

🔴 کمیته پیگیری با همکاری سه تن از وکلای حقوق بشری خوش‎نام که سال‏‌ها در ایران کار دفاع از متهمان با جرایم سیاسی و امنیتی را عهده‎دار بودند، سه خط تلفن برای دریافت مشاوره حقوقی رایگان اعلام می‎کند. این وکلای داوطلب آماده هستند تا راهنمایی‌های حقوقی لازم را به شما ارائه دهند.

🔴 شما می‎توانید از طریق واتساپ، تلگرام و سیگنال با شماره‌های تلفن اعلام شده تماس گرفته و مشاوره حقوقی دریافت کنید.

🆔 @Followupiran

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.