«وقتی نام كشته‌شده را زير پرچم مى‌گذاریم، یک جابه‌جايى سياسی دقيق و خطرناک اتفاق مى‌افتد. در اين كنش، نام یک انسان مشخص، با بدن، تاريخ، طبقه، محل زندگی و عامل قتل، از جایگاه واقعی‌اش جدا مى‌شود و ذيل مفهومى انتزاعى به نام "ايران" قرار مى‌گیرد. از همين لحظه، "رنج عينی به روايتِ نمادين" تبديل مى‌شود.

پرچم ابزار قدرت است، حتی وقتی دولت فعلى نامشروع يا منفور باشد. وقتی خون كشته‌شده را زير پرچم مى‌گذاریم، مرگ او را از یک اتهام‌نامه عليه یک نظام مشخص، به یک افتخار ملی تبديل مى‌كنيم.

در اين تبديل آرام امّا عميق: قاتل محو مى‌شود، ساختار سركوب ناپدید مى‌شود، مطالبه‌ی عدالت به تعويق مى‌افتد و ملت به وارث خون بدل مى‌شود.

اين همان مكانيسم کلاسیک ملى‌سازى مرگ است؛ سازوكاری كه هميشه براى تطهير آينده‌ی قدرت به كار رفته است.

كشته‌شده‌ها نماد نبودند. آدم بودند، با تفاوت‌های واقعى: کورد، بلوچ، عرب، زن، کودک، کارگر. در حاشيه كشته شدند، نه براى یک اسطوره‌ی واحد و يكدست. "پرچم، اين تفاوت‌ها را صاف می‌کند" و هرجا تفاوت صاف شود، سركوب دوباره متولد می‌شود.

تناقض دقيقاً همين‌جاست: جنبشی كه عليه حذف و انكار شكل گرفته، با اين كنش دارد همان حذف را بازتوليد مى‌كند. از طرفى در منطقِ خونِ زير پرچم، آن نوجوان افغانستانى كه در تهران يا كرج و مشهد و... به قتل رسيده، نه شهيد است، نه نماد، نه حتی سوژه‌ی سوگواری جمعى. اگر خونى هست كه هيچ پرچمی آن را نمايندگی نمى‌كند، همان خون است كه بايد محور سياست رهايى بخش قرار بگیرد، اگر عدالت و آزادى مسئله باشد.

وقتی نام كشته‌شده را وارد روايت سياسی خودمان مى‌كنيم، وقتی رنج دیگری را به هويت اخلاقى خودمان سنجاق مى‌كنيم، اين دیگر همدردى نيست، تملک اخلاقى رنج است.

راهكار:
اگر واقعاً مى‌خواهيم يادشان زنده بماند، نامشان بايد كنار نام قاتل بايستد. كنار زمان، مكان، علت قتل و مطالبه‌اى كه برايش جان داده‌اند. نه زير پرچمی كه فردا مى‌تواند دوباره سركوب كند.

مسئله‌ی كليدى:
خون نبايد زودتر از عدالت، به "وحدت" ترجمه شود. نام را از پرچم بگیریم و نگذاریم مرگ، بی‌هزینه مصرف شود.

خون مردم را از دهان مکنده‌ی انگل‌هاى مصادره و مصرف‌كننده محافظت كنيم! تمرکز را روی روایت قتل‌عام حفظ کنیم.»

از اینستاگرام مصطفا رامشک

من شرمنده‌ام که این رو اینجا می‌گذارم و امیدوارم نیازی بهش نشه، امّا این دفترچه سال ۲۰۲۵ توسط دولت هلند و برای آماده‌سازی شهروندانش برای شرایط اضطراری، برای مثال جنگ، تولید شده. دسترسی بهش ممکنه به درد بخوره.

از منبع اولیه‌ی ورژن فارسی‌اش مطمئن نیستم و خودم در استوری اینستاگرام دوستان لینک گوگل درایوش رو دیدم.

منبع انگلیسی

ولی‌فقیه و شاهزاده:‌ نبرد الهیاتِ سیاسی

شاهین نصیری در این مطلب با نگاهی تبارشناسانه، پیوندهای عمیق میان «ولایت فقیه» و «سلطنت» را فراتر از تضادهای ظاهری بررسی می‌کند. او با تبیین چهار عنصر کلیدی شامل متافیزیک خون‌خواهی، بیعت، ظهور منجی و دشمن مطلق، استدلال می‌کند که هر دو جریان بر بستری از الهیات سیاسی خشونت‌زا استوارند. این نوشتار هشداری است به جنبش آزادی‌خواهی ایران که چگونه دوگانه «ولایت و سلطنت» می‌تواند بار دیگر قلب تپنده دموکراسی‌خواهی را در تنگنای یکه‌فرمانروایی گرفتار کند.

https://www.radiozamaneh.com/876468/

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

در همین راستا و از اینستاگرام نسترن مکارمی:

«به كلماتى مثل شهيد، جاويد نام، قهرمان يا هركلمه دیگری كه مرگ سهمگین قربانيان را مقدس، نمادين و باشكوه جلوه دهد مشكوكم.
اين مردان و زنان، پدران و مادران، جوانان و نوجوانانى كه كشته شدند قربانى بودند. قربانى شقاوت و وحشی‌گری حكومتی كه معترض را دشمن مى‌انگارد. جز قربانى هرعنوان دیگری براى اين جان‌هاى از دست‌رفته رمانتيک‌سازى مرگ است.

و فرهنگ رمانتيک‌سازى مرگ فرقى با فرهنگ شهيدپروری ندارد. شهيد درنهايت تبديل به بيرقى در دست ایدئولوژی يا حزب یا فرقه خواهد شد. ولى قربانى هميشه قربانى است و يادآور جنايت حکومتی كه در عرض دو روز از كشته پشته ساخته است.

و این روزها همه قربانى‌اند، چه آنها كه با شليک مستقيم كشته شدند، چه دستگیرشدگان و ناپدیدشدگان قهرى و خانواده و نزديكان و دوستان و آشنايان آنها و هركسی كه اين روزها از حجم و هجوم خشونت ميخكوب شده است و هركسی كه اين روزها دچار نفس‌تنگی و بغض مداوم و غمبادشده. همه قربانى‌اند. همه قربانى‌اند...»

مراقبت روانی شرط ادامه دادن است. پایداری بدون حداقل سلامت روان ممکن نیست. انسانِ فرسوده نمی‌تواند خشم را نگه دارد، نمی‌تواند امید را حمل کند، نمی‌تواند در طول زمان کنشگر بماند. به همین دلیل، مراقبت روانی نه عقب‌نشینی است، نه بی‌خیالی. بلکه شرط امکانِ مقاومتِ بلندمدت است. این همان تاب‌آوری پایدار است.

سعی می‌کنم چیزهایی بنویسم، هم برای خودم و آینده‌ای که نمی‌دونم قراره ببینم و هم برای کانال و شماها. موفق نیستم در این نوشته‌ها چون فکر نمی‌تونم بکنم. قبلاً به ربط و ارتباطاتی که ذهنم می‌تونست انجام بده می‌بالیدم، ساعت‌ها می‌تونستم بشینم و فکر کنم و از چیزهای سخت و پیچیده سر دربیارم. می‌تونستم تاریخ جهان و ایران و تاریخ شخصی خودم رو معنایی ازش دربیارم. می‌تونستم که فکرهام رو کامل کنم و از این کامل شدن‌ها سوالات بهتری دربیارم.

در دفترچه و نوت‌های گوشی جمله‌های بیست و چند روز اخیرم رو می‌خونم و می‌بینم نصفه‌نیمه رها شدن. همونطور که در پیام‌های شخصی می‌بینم احساسات و عواطفم نصفه‌نیمه رها شدن. صحبت‌هام با عزیزانم هم کامل نمی‌شن، چه برسه افکار انتزاعی و یافتن معنا در این شرایط خونین. نه ترسم رو کامل می‌تونم بیان کنم نه امیدواری‌ای که جز کورسوی کوچکی برای نجات جان دیگران چیزی ازش مونده. نه می‌تونم ابعاد این جنایت رو برای دوستان خارجیم توضیح بدم و نه برای خودم، که با چشم خودم دیدم و با پوست و استخوان لمسش کردم هضمش کنم. هضم‌ناشدنیه. باورنکردنیه.

من باور دارم که ما همه هنوز در شوکیم. در روزهای پس از فاجعه که فرد دنبال گمشده‌ش می‌گرده تا خیالش حداقل راحت بشه که حتی اگر کسی رو از دست داده، کسی رو گم نکرده. که باور کنه داره کاری می‌کنه و این کار ارزشی داره. ما در این روزهاییم و برزخِ انتظار همه‌ی کلمات رو داره کم‌کم می‌بلعه. از حرف زدن داریم می‌ترسیم، از گفتن چیزی غیرحماسی مثل «خسته شدم» یا «می‌ترسم»، از کابوس‌هامون خجالت می‌کشیم که پیام واقعیشون اینه: «نمی‌خوام بمیرم.»، از مخالفت با هم می‌ترسیم چون نمی‌خوایم جلوی این قاتل‌ها تنها بمونیم، چون نمی‌خوایم اتهامی بشنویم و تهدیدی بشیم، از باورهای قبلیمون دست نکشیدیم ولی انقدر امروز و دیروزمون باهم فاصله داره که همه‌چیز معلق در فضا مونده. هیچ‌چیز محکم روی این زمین شل نایستاده جز نفرتمون از باعث و بانی این عذاب. من شک دارم نفرت بتونه حس زاینده‌ای باشه و شک دارم بدون حرف زدن و دست همو گرفتن و ابراز احساسات خرد و کوچکمان بتونیم دوباره بلند شیم. ما الان وجود داریم، هنوز زنده هستیم، نه فقط برای رفتگانمون، نه فقط برای همراهانمون که برای خودمون هم زنده هستیم. ترسیدن و احساس ضعف بخشی از این زنده‌ بودنه، باید جایی برای این‌ حرف‌ها در این فضا باز کنیم.

وقاحت و بی‌شرفی‌شون واقعاً انتها نداره.

🔴تداوم بازداشت و پرونده‌سازی در سکوت خبری

بر اساس گزارش صنف مستقل بهشتی، #بهداد_پیری، دانشجوی ورودی ۱۳۹۹ رشته زیست‌شناسی سلولی و مولکولی #دانشگاه_بهشتی، در روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. علی‌رغم گذشتن نزدیک به سه هفته از بازداشت بهداد، همچنان اطلاعی از وضعیت فعلی ایشان در دست نیست.

تداوم بازداشت در سکوت خبری، دست مامورین حکومتی را در سرکوب و پرونده‌سازی باز میگذارد. توصیه فعالین دانشجویی به خانواده بازداشت‌شدگان، رسانه‌ای کردن خبر بازداشت است. صدای بازداشت‌شدگان باشیم.

#بازداشت

منبع:
🆔@motalebe_shorayesenfi

🆔@daneshjo_ut

به یاد شیرین علم‌هولی که ۱۹ اردی‌بهشت ۱۳۸۹ توسط جمهوری اسلامی اعدام شد و «ژن، ژیان، ئازادی» روی دیوار سلولش.

کماکان پیشنهادِ فعلی من، پیگیری وضع بازداشتی‌ها از کانال کمیته‌ی پیگیری و استفاده از این نام‌ها که اصولاً تایید شده‌تر و راستی‌آزمایی شده هستن در توییت‌ها و ایمیل به افراد تاثیرگذاره (البته که این متن نباید برای بازداشتی‌هایی که حکم اعدام نگرفتن استفاده بشه).

شاید نیازی به شفاف‌سازی نباشه، امّا در مکالماتی با دوستان به این نتیجه رسیدیم که گفتنش بهتر از نگفتنه.

ما سال‌هاست اینجا با صدای چپ فعالیت داشته‌ایم و این قراری نیست تغییر کنه و الآن و تا همیشه از روی قاعده‌ی اخلاقی و سیاسی برعلیه هرگونه دیکتاتوری، چه سلطنت چه رهبری، و برای آزادی و برابری همه خواهیم بود.

امّا همزمان انکار این‌که از جنبش‌های قبلی بیشتر به نظر می‌رسه که مردم* پهلوی رو می‌خوان (حالا یا برای سلطنت و یا برای دوران گذار) کار درست و اخلاقی‌ای نیست. شما قرار نیست اینجا چیزی در طرفداری از پهلوی ببینید چون شیخ و شاه دو روی یک سکه‌اند و تا ابد خواهند بود امّا انکار این واقعیت ناراحت‌کننده که جمهوری‌اسلامی تیغ رو به جایی رسونده که مردم حاضرند چشم بر اشتباهات پهلوی ببندند رو هم نخواهید دید.

هرحرفی که اینجا زده می‌شه برای اینه که صدای کسی که پهلوی نمی‌خواد هم شنیده بشه؛ که خون کشته‌شدگان جنبش ژینا که «زن، زندگی، آزادی»گویان** توسط جمهوری‌اسلامی به قتل رسیدن پایمال نشه؛ که اعدام‌های دهه‌ی ۶۰ که اکثریتشون همین چپی بودن که پهلوی‌چی امروز براش مرگ می‌خواد یادمون نره؛ که فراموش نکنیم کوردستان همیشه و تا ابد گورستان فاشیستان خواهد بود؛ که «رضا پهلوی وکیل ما نیست، ما خودمون احزاب داریم بفهمین»ِ بلوچ با سکوت خبری مواجه نشه؛ که فکر نکنیم چون یه سری (اینطور که به نظر می‌آد بیشتر از همیشه) پهلوی می‌خوان پس پا گذاشتن روی بقیه درسته و می‌شه چشم بست روی جنایات‌ ساواک و پهلوی. نه برای این‌که بگیم اصلاً کسی که پهلوی بخواد وجود نداره.

پهلوی‌چی‌ها تا دلشون بخواد پلتفورم دارند امّا چپ نه و شنیدن صدای چپ، چه آنارشیست باشه چه کمونیست چه سوسیالیست، هم مهمه و این پلتفورم کوچک ما هم برای همین وجود داشته، داره و خواهد داشت.

*نگفتیم اکثر چون واقعاً راهی برای صحت‌سنجی این‌که چنددرصد چی می‌خوان نیست. همزمان با شعار «جاوید شاه» در خیابان شعارهای ضدسلطنت هم شنیده شده‌اند و ویدئوهایی که از بیشتر خبرگزاری‌ها پخش می‌شن واضحاً سوگیری به سمت راست دارند.

**این خط اشاره به تلاش‌های پهلوی‌چی‌ها برای پاک کردن «زن، زندگی، آزادی» از حافظه‌ی تاریخی مردم داره حالا چه با حمله و فحاشی به کسی که پرچمش رو می‌بره تجمع [مثال] یا با «مرگ بر سه فاسد» به شعار «زن، زندگی، آزادی» جواب دادن. امّا واضحاً جان انسان و شرایط ایران و کشته‌شدگان‌ فرای سوگیری سیاسی‌شون برای ما مهمه و از مقتولین‌ جمهوری‌اسلامی بدون توجه به باورهاشون خواهیم گفت (برای مثال، مجیدرضا رهنورد که زمان ژینا توسط جمهوری‌اسلامی اعدام شد و سلطنت‌طلب بود و ما اینجا قبلاً بارها ازش یاد کرده‌ایم).

اگر دوست و عزیزی دارید که اخیراً توسط جمهوری‌اسلامی به قتل رسیده از زندگی‌اش و انسانی که قبل از مقتول حکومت شدن بود و همچنین از شرایطی که در اون کشته شد به «دانشگاه تهران - دانشجو» بگید:

@UTdaneshjo_ind

روایت زندگی از انسان‌زدایی از آمار و رمانتیک‌سازی مرگ جلوگیری می‌کنه.

.
بیانیه دادخواهی خانواده‌های کشته‌شدگان ۱۳ دی‌ماه شهرستان ملکشاهی ایلام

از اینجا
.

در شهرستانی بیست و چند هزار نفره در یکی از محروم‌ترین استان‌های کشور، خانوادگان دادخواه بیانیه‌ای امضا کردند که بدون ارجاع خاصی به مفاهیم دینی و صرفاً با یاری کُلی از خداوند، آن هم به پشتیبانیِ انسان‌های آزاده، برای رفتارشان ارجاع دادند به «خرد جمعی» و نه «شرع». برای اجرای عدالت می‌خواهند به مجامع بین‌المللی رجوع کنند، نه به آخوند و ریش‌سفید شهر و محل یا دفتر ولی‌فقیه.
این شمه‌ای از «آینده‌ای» است که می‌توان به آن امیدوار بود.