نمی‌دونم. دلم نمی‌خواد مثل این‌هایی که فکر می‌کنن خیلی می‌دونن و رسالتشون ایراد گرفتن از بقیه و غرغر کردنه به نظر بیام ولی واقعا برام جالب نیست که دسته‌ای از مردم، مخصوصا این‌هایی که اصرار دارن بگن قدیم خیلی خوب بوده و چی بودیم و چی شدیم، دوره‌ای از آمریکا رو گلوریفای می‌کنن که ظاهر شیک و جذابی داشته ولی درواقع پر از نژادپرستی و خشونت و زن‌ستیزی و هوموفوبیا و جنگ بوده و بعد هم ربطش می‌دن به دوران طلایی جَز در حالی که جز برای خوشگلی و باکلاسی و ظاهر هنریش نبود که سر و صدا کرد و در تاریخ ماندگار شد. جز برای این بود که صدای درد و خشم و اعتراض و سال‌ها تبعیض علیه سیاه‌پوستان باشه و از دل همین درماندگی از سال‌ها خفقان و نادیده گرفته شدن بیرون اومد. اون سال‌ها هنرمندان جز خیلی اذیت می‌شدن و سختی می‌کشیدن ولی الان فقط یه چهره‌ی زیبا و هنری از جز و آدم‌های اون دوران نشون می‌دن انگار که فقط یه سبک از موسیقی بوده و این‌ها هم مردمانی باکلاس و بافرهنگ و پولدار بودن که سلیقه‌های خیلی یونیکی داشتن. بعضی‌ها دقیقا می‌آن اون قسمت سفید و مردسالار فرهنگ و هنر اون دهه‌ها رو گلوریفای می‌کنن و بدتر باعث می‌شن مردم یادشون بره جز اصلا برای چی به وجود اومد و چرا توی اون سال‌ها بود که انقدر با مردم پیوند عمیقی برقرار کرد و چی باعث شد که در تاریخ ماندگار بمونه.

گفتید اینا رو ترجمه کنم:

اونی که مت توش پیرهن صورتی داره می‌گه کسانی به نحوه‌ای که مردان مردانگی‌شون رو بروز می‌دن گیر می‌دن که بیشترین ناامنی رو نسبت به مردانگی خودشون دارن.

اون یکی هم می‌گه مشکل داشتن با کسانی که با استریوتایپ‌های جنسیتشون هماهنگ نیستن راجع به کسی که مشکل دارن حرفای زیادی می‌گه.

برای سارا:
You're a girl that can do anything,
If you just believe in your heart
And be so strong.
Be a woman who needs no one,
You will be the sun,
You will be the sun.
And shine.
پریچهره

قلبم!! 💘💘💘💘💘

دوسال تلاش کردم، دوسال هر روز تمرین کردم که راه پیدا کنم توی تیم، که بازی کنم. جان کندم تا استاد بگه افرین، افرین. تا یک روز عضو تیم ملی بشم. رفتم توی تیم، رفتم توی میدان. مزه برنده شدن رو تجربه کردم بخاطر برد گریه کردم و امروز و امروز دارند بهم میگند باید لباسهای ورزشی‌ت را آتش بزنی و هیچ اثر از آنها باقی نگذاری چون ممکن است جان‌ت را به خطر بیندازد. هیچ اثری از هیچ چیز که نشان دهد تو ورزشکاری. دوسال تلاش کردم تا این لباس‌ها را بدست بیارم، دوسال تلاش کردم اسم‌م را روی لباس ورزشی‌م ببینم. ولی الان باید همه‌شان را اتش بزنم. این لباس‌ها توی خیلی از جاهای که میخواستم کم بیارم منو کمک کردند فکر به همین لباس‌ها و اسم روی‌شان. والیبال، توپم و این لباس‌ها جزی از من اند. من عاشق اولین‌هایم هستم و این لباس اولین لباس ورزشی بود که اسم‌م را روی آن نوشته بودند، من عاشق این لباس‌هام. و ای کاش مجبور نمیشدم به رها کردن‌شان.

هموفوبیای زیرپوستیتون خیلی بامزه‌ست.

درس امروز: این‌که دختر و پسر بتونن دست هم رو توی خیابون بگیرن خیلی مهم‌تر از اینه که جامعه‌ی +LGBTQ پذیرفته بشه و آدما به خاطر گرایش جنسیشون کشته نشن!

همچنین، فمینیست‌ها موظف هستن لال شن و راجع به هیچ‌چیزی صحبت نکنن چون حل کامل مشکل حجاب در توانشون نیست. اگر خیلی راست می‌گن باید انقدر راجع به حجاب پست بگذارن و فعالیت کنن که بیفتن زندان. فمینیست شدن برای چی؟!

یه جوری هم همه دنبال ژن هم‌جنس‌گرایی هستند که انگار دگرجنس‌گرایی ژن داره!

این تفکر که مشکلات افراد دگرجنس‌گرا (استریت) بر مشکلات افراد هم‌جنس‌گرا و کوییر اولویت داره ریشه در جهان دگرجنس‌گرا محوری (هترونرماتیو) که توش زندگی می‌کنیم و همچنین هموفوبیای زیرپوستی داره و حقیقتا مشمئزکننده‌ست.

بچه‌ها، منی که توی بایوی چنل نوشتم فمینیست و همچنین safe place for LGBTQ+ به نظرتون این پست و پایینی‌اش رو جدی می‌گم یا با سارکسم؟