همزمان با چهل و سومین سالگرد فوت علی شریعتی، کانال پسااسلامیسم آغاز به فعالیت میکند. در این کانال اخبار مربوط به پروژه پسااسلامیسم،‌ گفتمان های همسو، انتقادات و درسگفتار های ضمیمه منتشر خواهند شد.

🖇@postislamism

https://b2n.ir/116007

آزادی، برابری و عرفان

🔹شریعتی به سه گانه «آزادی، برابری، عرفان» معتقد بود و پسااسلامیسم نیز ما را به احیای پیوند این سه گانه فرا میخواند.

🔹آری جامعه باید آزاد باشد. در جامعه من و تو باید بتوانیم بدون دخالت هیچ امر بیرونی با یکدیگر به تعامل و رقابت بپردازیم. من و تو باید بتوانیم ایده هایمان را نشر دهیم، اجناس و کالاهایمان را بفروشیم و در صورت داشتن استعداد و تخصص بتوانیم در انتخابات ها شرکت کنیم. اساسا از دل رقابت های ماست که هم برای رشد انگیزه پیدا میکنیم و هم جامعه به حرکت می افتد. اما اگر من در هر کدام رقابت های فرهنگی ، سیاسی، اقتصادی پیروز شدم و بر همه مسلط شدم و اجازه رشد و رقابت به بقیه ندادم چه؟ اگر از آزادی خودم سو استفاده کردم و آزادی تو را از تو‌ سلب کردم چه؟ اگر من از رانت برخوردار باشم و تو نباشی چه؟ اینجاست که جامعه باید متصدی داشته باشد. اینجاست که تامین آزادی جامعه نیاز به قانونگذار، متصدی اجرای قانون، و حکم دارد. اینجاست که مفهومی به اسم حاکمیت متولد میشود. وظیفه حاکمیت این است که در عین حال که آزادی و امنیت ما را در جامعه تامین کند، جلوی انحصار هر کدام از ما را بگیرد. وظیفه حاکمیت مثل داور یک بازی فوتبال است. داور مطمئن میشود عرصه رقابت، عادلانه است و قواعد بازی اجرا می‌شود. داور اما نه طرفدار قرمز است و نه طرفدار ابی‌‌، او فقط و فقط مسئول برگزاری عادلانه رقابت است. پس وظیفه حاکمیت تصدی‌گری عادلانه و تامین تساوی و برابری است. این دوگانه جامعه ازاد/ حاکمیت برابر اما یک چیزی کم دارد. وقتی جامعه را در پیروی از هنجار های خود آزاد میگذاریم و حاکمیت را نسبت به اتفاق درون جامعه بیطرف میدانیم، خطر محدود ماندن در هنجار های عینی بوجود می آید، اینجا خطر سلاخی شدن «اخلاق» وجود دارد. اخلاق هم هیچ گاه متعادل کننده هنجار ها نیست، اخلاق منبعی آسمانی دارد. اساسا اخلاق و عرفان و مذهب به هم گره خورده اند چرا که تنها امر متعالی می‌تواند تامین کننده ارزش هایی باشد که توسط هنجار های جامعه مصادره نشده باشد. بنابراین در هر مدنیت عادلانه ای، جامعه آزاد است و حاکمیت تامین کننده برابری است و روشنفکران مشغول پمپاژ ارزش های متعالی بر آمده از مذهب اند.

🔹اگر در یک نظم اجتماعی مذهب به جای رهبری و پمپاژ ارزش ها به حاکمیت تبدیل شود و حاکمیت در همه رقابت های سیاسی و فرهنگی و اقتصادی واجد «نفع» باشد و به «نفع» بگیرد و خود به رقیب جامعه تبدیل شود، آن نظم نه می‌تواند متضمن آزادی باشد نه عدالت و نه مذهب. عدالتخواهی یعنی مطالبه هر سه. ترجیح هر کدام به نفع دیگری ما را از عدالت خارج میکند.

https://yun.ir/evniu6

فایل تصویری کم حجم

#گفت_و_گو پیرامون
#نقد_کتاب #پسا_اسلامیسم
حجت الاسلام #امین_اسدپور و دکتر #میلاد_دخانچی ۱۳۹۹/۴/۱۰
بخش اول

برای تماشای حجم اصلی فایل به آدرس زیر در اینستا مراجعه کنید:

https://www.instagram.com/tv/CCD6wfFACwU/?igshid=q5tc0okiwrlz



https://news.1rj.ru/str/amin_asadpour

فایل تصویری کم حجم

#گفت_و_گو پیرامون
#نقد_کتاب #پسا_اسلامیسم
حجت الاسلام #امین_اسدپور و دکتر #میلاد_دخانچی ۱۳۹۹/۴/۱۰
بخش دوم

برای تماشای حجم اصلی فایل به آدرس زیر در اینستا مراجعه کنید:


https://www.instagram.com/tv/CCD_m2lApF7/?igshid=1k7iz6vzixm4i


https://news.1rj.ru/str/amin_asadpour

فایل تصویری کم حجم

#گفت_و_گو پیرامون
#نقد_کتاب #پسا_اسلامیسم
حجت الاسلام #امین_اسدپور و دکتر #میلاد_دخانچی ۱۳۹۹/۴/۱۰
بخش سوم

برای تماشای حجم اصلی فایل به آدرس زیر در اینستا مراجعه کنید:


https://www.instagram.com/tv/CCEEyF-pTeV/?igshid=o3e8bl99vbhi


https://news.1rj.ru/str/amin_asadpour

در اولین نشست نقد و بررسی #پسااسلامیسم استاد اسدپور، از مدرسان جوان حوزه، به بررسی انتقادی این کتاب پرداختند. نکات طرح شده در این ویدیو در جمع بندی مباحث طرح شد. دخانچی معتقد است «عرف، شرع و قانون» از دیرباز سه حوزه مجزا و در عین حال وابسته به‌ هم بودند و لذا تقلا برای شرعی‌کردن قانون، حکومت را «دینی» نمی‌کند، بلکه عرف را جانشین شریعت و هوا و‌ هوس‌های جامعه را جانشین قانون می‌کند. تضعیف عاملیت شریعت، رواج بی‌قانونی، سلاخی شدن آزادی‌های عرفی، سکولاریسم و هرج‌و‌مرج‌گرایی، از منظر دخانچی، نتیجه چنین وضعی است.
#پسااسلامیسم
@miladdokhanchi
@postislamism

از این پس روزهای جمعه در ۵ نوبت، پنج درسگفتار از سری درسگفتار های #پسااسلامیسم در این کانال منتشر خواهد شد.

این درسگفتارها حاصل بازنویسی سخنرانی‌ها،مصاحبه‌ها و ارائه‌هایی است که در یک سال گذشته، در امتداد مباحث پسااسلامیسم مطرح شده است و در واقع تلاشی است برای بسط و مصداقی کردن مباحث اصلی کتاب، بنابراین مطالعه ی این درسگفتارها در کنار کتاب توصیه میشود.


@postislamism

🔹الهیات چپ نو مسلمان و امر سیاسی:
اولین درس‌گفتار از سری درس‌گفتارهای پسااسلامیسم که در آن میلاد دخانچی به تفکیک «چپ نو» از «چپ قدیم»، اهمیت شریعتی و مطهری، لزوم احیای امر سیاسی و جایگاه «قانون» در سنت پسااسلامیستی صحبت به میان آورده است.

@postislamism

🔹آسیب شناسی نهاد دین:
دومین درسگفتار از سری درسگفتار های پسااسلامیسم که در آن به آسیب‌شناسی نهاد دین در ایران معاصر پرداخته شده است.‌ بازخوانی مفاهیمی مانند «جهان بینی توحیدی»، اهمیت علوم انسانی در شناخت الیگارشی‌های جدید و اهمیت احیای روشنفکری پیامبرانه از سرفصل های این درسگفتار می باشد.


@postislamism

«چقدر نهادهای مذهبی امروز خود را مسئول کشف استعدادهای انسانی می‌شمارند و برای طریقت انسان مدرن، امکان تولید معنا و فرهنگ دارند؟ بزرگ‌ترین آسیب‌شناسی از وضعیت نهاد دین در ایران این است که امکان شناخت الیگارشی جدید را ندارد. شاید دلیلش هم این است که خود به یک الیگارشی تبدیل شده است. اگر مذهب، در راستای ارائۀ جهان‌بینی، طریقت انسانی و بعد شریعت اجتماعی قدم رو به جلو نگذارد نه‌تنها بی‌تاریخ است، بلکه ابژۀ تاریخ و طواغیت است. اساساً عیار توحیدی‌بودن یک جهان‌بینی میزان خدمت آن به مبارزه با الیگارشی‌ها و استکبارات مسلط است. الیگارشی‌ها هم خوب و بد ندارند. الیگارشی، الیگارشی است و البته همیشه خود را با مذهب توجیه می‌کند. جهان‌بینی که به رستن از الیگارشی نمی‌انجامد، توحیدی نیست، جهان‌بینی شرک است.»

آسیب شناسی نهاد دین
درسگفتار دوم_پسااسلامیسم


@postislamism

روز به‌ روز عرفی‌تر می‌شویم/ پسااسلامیسم در صدد بازگرداندن دیالکتیک در فلسفه اسلامی است| فرهیختگان آنلاین
http://farhikhtegandaily.com/news/42988/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D9%87%E2%80%8C-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C%E2%80%8C%D8%AA%D8%B1-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B4%D9%88%DB%8C%D9%85%7C-%D9%BE%D8%B3%D8%A7%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B3%D9%85-%D8%AF%D8%B1-%D8%B5%D8%AF%D8%AF-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA/

پسااسلامیسم
@postislamism

مصاحبه دکتر داستین جی.برد در پاسخ به استاد مصطفی ملکیان در باب "خطیب بودن شریعتی" در روزنامه جوان


@seyedjavadmiri

مصاحبه دکتر داستین جی. برد در پاسخ به استاد مصطفی ملکیان در باب "خطیب بودن شریعتی" در روزنامه جوان


#به زبان انگلیسی


@seyedjavadmiri

🔹تنظیمات: وجوه ایجابی چپ‌ نو مسلمان:

سومین درسگفتار پسااسلامیسم که در آن به مفهوم #تنظیمات یا همان پیشنهادات ایجابی برای اصلاحات حکمرانی پرداخته شده است. در این درسگفتار اهمیت تفکیک سه حوزه قانون، شرع، عرف و نوع رابطه آنها با یکدیگر به بحث گذاشته شده است. مفهوم عدالت و عدالتخواهی نیز در این درسگفتار مورد بررسی قرار گرفته و افقی برای حکمرانی مبتنی بر قسط به تصویر کشیده شده است.

@postislamism

🔹ما و ملاصدرا:
درسگفتار چهارم پسااسلامیسم به گمانه‌زنی هایی درباره «چرایی فلسفی انقطاع گفتگوی حکومت با جامعه در ایران» میپردازد و در انتها بین ارجاعات سیاسی ملاصدرا و سنت پسااسلامیستی ربطی هرچند به اختصار ایجاد میکند. این درسگفتار در عین پررنگ‌کردن اهمیت حکمت متعالیه به مثابه روش، فقدان دیالکتیک در متافیزیک ملاصدرا را مسئول وضع موجود از منظر فلسفی می‌داند و شارحان معاصر ملاصدرا را به نقض پایه‌های اندیشه او متهم می‌کند.

@postislamism

🔹آزادی و استیت مسلمانان:

پنجمین و آخرین درسگفتار مجازی از سری درسگفتارهای پسااسلامیسم که در آن به مخاطرات «آزادی» در حکومت اسلامی پرداخته شده است. چرا مفهوم حکومت اسلامی آنگونه که نظریه پردازان قرن بیستم آن را فهم کرده‌اند نتوانسته و نمی‌تواند کارآمدی اقتصادی و آزادی فردی را متضمن باشد؟ چرا تلقی سنتی از مقوله میوه ممنوعه راه را برای پذیرش «دیگری» در جامعه مسلمین بسته است؟ چرا مفهوم «تکثر» نتوانسته در میان نظریه پردازان مسلمان خاصه متفکران حوزوی جا باز کند؟ پیشنهادات پسااسلامیسم چیست؟

@postislamism

در سالروز عروج آوینی تقدیم می‌کنم مقاله‌ای را که به زبان انگلیسی در ژورنال مطالعات معاصر اسلام به چاپ رسیده است. این مقاله که عنوانش هست «بازتعریف پسا‌اسلامیسم» به نقد تلقی آصف بیات از این مفهوم می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه اسلامیسم در ایران برعکس تصور بیات در تقابل با اشکال مختلف اقتدارگرایی شکل گرفته است. در ادامه این مقاله به مقایسه جهان فلسفی سروش و آوینی پرداخته‌ام و نشان می‌دهم که از قضا نقاط تلاقی‌ زیادی بین این دو متفکر دیده می‌شود هرچند نسخه انتقادی آوینی در مجموع بسیار رادیکال‌تر از سروش است. در پایان، این مقاله نظام معرفتی آوینی را به عنوان آغازگر پسااسلامیسم در ایران معرفی می‌کند.‌