1. امت اسلامی با مرور این واقعه‌ی اسفبار، بایستی اصل واقعه را منشأ عبرت خویش سازد؛ نه مرتکبان ‌‌آن را. مرتکبان هر که بودند، دست‌کم به نام و شناسنامه مسلمان بودند؛ نه سنی بودند نه شیعه؛ در آن روزگار هنوز جبهه‌گیری امروزی میان سنی و شیعه به وجود نیامده بود. پس جا دارد با پرهیز از دامن زدن به اختلافات و تعصبات دیرین، به خطایی که رخ داده توجه کنیم، نه به خطاکاران. این همان کاری است که مولی علی (ع) پس از وقوع واقعه انجام داد: آن‌حضرت با گناه مخالف بود، نه با گناهکار (منهای گناه). شواهد تاریخی بر همراهی و همکاری مولی علی (ع) با خلفای راشدین در طول خلافتشان حکایت از همین واقعیت دارند. اقتدا به مولای علی (ع) حکم می‌کند که با تعصب کور و با جو زدگی و نابخردی مبارزه کنیم، نه اینکه دائم در جستجوی مرتکبان حمله به خانه او باشیم و به این وسیله خود و گروه خود یا جامعه خود را مصون از ارتکاب چنین خطاهایی تصور کنیم.
2. جزئیات واقعه و بیان چگونگی رخداد آن، نه سند تاریخی دارد و نه اهمیت اساسی. بلکه گاه حتی به منزله توهین به ساحت مقدس مولی علی (ع) و فاطمه (س) است. خطبا و اهل منبر و مداحان و مرثیه سرایان، اگر به جای گرفتن اشک و ایجاد شور در مردم،‌ بهای اصلی را به بالابردن شعور دینی – اخلاقی مردم می‌دادند، بیشتر بر ذکر فضایل و سجایای اخلاقی و عبرت‌های سازنده از زندگی اولیای الهی و حضرت فاطمه زهرا (س) می‌پرداختند.
3. فاطمه (س) در ردیف پیامبر (ص) و علی (ع) شخصیت پایه‌ای و اساسی چهارده معصوم است. بنا بر اعتقاد شیعه دوازده امامی،‌ ذوات پاک چهارده معصوم آینه تمام نمای جمال و جلال الهی هستند و اخلاق آنان اخلاق خداوندی است. بر این اساس همانطور که خشنودی و خشم خداوند به معنای معروض علل و عوارض واقع شدن نیست و خداوند از کسی ابرو در هم نمی‌کشد و کینه کسی را به دل نمی‌گیرد، خشنودی و غضب فاطمه (س) نیز به معنای ناقص زمینی و به سان خشنودی و غضب انسان‌های عادی نیست. فاطمه (س) خشم کسی را در دل پاک خویش ندارد؛ بلکه خشم و غضب او از رفتار متعصبانه و نابخردانه مهاجمان به خانه‌اش به این دلیل است که آنان مرتکب عملی شدند که از رحمت خداوند به دور است. چنین عملی و چنین رفتاری امت اسلامی را از کانون اسلام دور می‌کند و به ورطه سقوط در باطل می‌کشاند. با الهام از اخلاق فاطمه (س) می‌‌آموزیم که آنچه ناشایست و خطرناک است، تعصب کور است، جو زدگی است، نابخردی است، زورگویی است. امت اسلامی در همه زمانها و مکانها تا روز قیامت بایستی مواظب این خطر باشد. معنای آنکه فاطمه (س) از تقصیر مرتکبان نگذشت را بایستی اینگونه بفهمیم که چنین تقصیری همواره ممکن است در امت اسلامی تکرار شود و این امت نبایستی خود را مصون از این تقصیر بداند.
@Practicalethics
ادامه دارد 👇👇👇👇

4. شوربختانه امروز بزرگترین جفا را در حق فاطمه (س) آن دسته از خطبیان و مداحانی مرتکب می‌شوند که برای گرفتن اشک و آه از مستمعان و گرم کردن ظاهری مجلس خود، تصویری غیر واقعی از آن حضرت به جهانیان معرفی می‌کنند. اینان فاطمه (س) را (که در بسیاری از منابع روایی، با چهره‌ای مهربان، بانشاط و سرزنده معرفی شده است که رجال بزرگ از صحابه با فضیلت پیامبر اسلام (ص) با او مراوده داشته، از او کسب فیض و هدایت می‌کرده‌اند)‌ زنی افسرده و رنجور و همیشه غمگین معرفی می‌کنند که در عین جوانی همواره ناشاد و مریض است و برای راه رفتن معمولی هم نیاز به کمک دیگران دارد و دست به دیوار می‌گیرد! این جفای بزرگی است!!
5. فاطمه (س) دردانه برگزیده خداوند، مادر بهترین برگزیدگان الهی و سرور همه زنان بهشت است. این گوهر نایاب خلقت و یگانه بانوی پاک و بی‌گناه و معصوم عالَم را نمی‌توان و نبایستی تنها متعلق به فرقه‌ یا جمع خاصی از مسلمانان معرفی کرد. شیعه بایستی با سرمشق‌گیری از سجایای اخلاقی و فضایل والای این بانوی بی‌همتا،‌ نه تنها شخصیت او را از حصار تنگ تعاریف و تفاسیر فرقه‌ای و کاسب‌کارانه بیرون سازد؛‌ بلکه چنانکه شایسته اوست: چهره‌ای تابناک از او معرفی کند که از تابش انوار روح بخش آن جان تازه‌ای در کالبد جهانیان دمیده شود.
6. لازمه معرفی شخصیت جهانی فاطمه (س) به جهانیان این است که شناختی صحیح از شخصیت واقعی آن حضرت داشته باشیم. این شناخت با مراجعه به منابع و مطالعه کتابها و مقالات معتبری به دست می‌آید که متخصصان اهل تحقیق می‌نگارند. در مجالس روضه معمولاً شناخت معتبری ارائه نمی‌شود. هر چند برای روشن نگاه داشتن چراغ مجالس ذکر و موعظه و یاد اولیای الهی بایستی در این مجالس هم شرکت کنیم. اما بایستی هشیار باشیم که محتوای اصلی دین و اخلاق خود را از این مجالس نگیریم.
پایان
محمدتقی اسلامی
بیستم بهمن ماه 1397
حوزه علمیه قم

#اخلاق_دینداری
#اخلاق_جهانی
#فاطمه_زهرا_(س)
#خرافه_زدایی_از_دین
@Practicalethics

👆سید صدر الدین صدر، پدر امام موسی صدر،
او و فرزندش از شخصیت های روحانیت مترقی شیعه در یکصد ساله اخیر به شمار می آیند. حکایت بالا و بسیاری از حکایت های مشابه درباره روش زندگی این دو عالم شیعی، برای دنیای اخلاقی معاصر درس آموز و الگو دهنده است.
@Practicalethics

انا لله و انا الیه راجعون
به اطلاع همراهان عزیز می رساند: نشست کرسی نقد و بررسی روش شناسی استقراءگرایانه در اخلاق کاربردی به مناسبت تقارن با تشییع پیکر مرحوم آیت الله مومن، تعطیل و به روز دیگری موکول شده است. روز و ساعت نشست متعاقبا به آگاهی عزیزان خواهد رسید.
@Practicalethics

همراهان گرامی، به ویژه اساتید و دانشجویان و علاقمند به رشته اخلاق می توانند برخی مطالب این کانال و نیز معرفی تازه ترین آثار این رشته را در کانال اینجانب در پیام رسان ایتا دنبال کنند. به آدرس:
https://eitaa.com/Practicalethics

15 اسفند 97: نشست علمی با یک هیئت ژاپنی که موضوع بحثشان امداد فرهنگی بود.
👇👇

در این نشست پرسش هایی مطرح شد که به مباحث اخلاقی در مددکاری اجتماعی مربوط می شد. از جمله اینکه:
در ایران که یک جامعه اسلامی است و اسلام خودکشی را حرام می داند، اگر کسی اقدام به خودکشی کند و موفق به این کار نشود، جامعه چه برخوردی با او دارد؟ این سوال ازین جهت جدی است که در ژاپن که یک جامعه بودایی است، با اینکه هیچ منعی از بودا درباره خودکشی وجود ندارد، ولی جامعه چنین افرادی را چنان طرد می کند که گاهی مجبور می شوند محل زندگی خود را به شهر یا محله دیگری تغییر دهند!

#اخلاق_مددکاری
#مددکاری_اجتماعی
#امداد_فرهنگی
@Practicalethics

🔷مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی منتشر کرد:

🖌کتاب "وضعیت آلودگی هوا در نظام حقوقی ایران"

📝به گزارش روابط عمومی مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی، کتاب " وضعیت آلودگی هوا در نظام حقوقی ایران " تألیف دکتر عبدالمجید سودمندی و دکتر محمود عباسی در 640 صفحه در قطع وزیری با قیمت 75 هزار تومان توسط مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی منتشر و روانه بازار کتاب گردید. این نخستین کتاب جامعی است که در زمینه بررسی آلودگی هوا در نظام حقوقی ایران چاپ و منتشر می شود و نویسندگان با سال ها تلاش و پشتکار سعی نموده کتابی در خور تألیف، تقدیم علاقمندان نمایند.
دکتر عبدالمجید سودمندی –دکترای حقوق بین الملل و عضو هیئت علمی گروه حقوق دانشگاه پیام نور یزد و دکتر محمود عباسی –دانشیار دانشگاه شهید بهشتی و رییس مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی است.

⚠️ لیلة الرغائب، بدعت یا واقعیت:

از جمله تعلیمات بی سند و نامعتبر دینی که رسانه ملی هم به آنها دامن می زند، ماجرای لیلة الرغائب و یا به قول خودشان شب آرزوهاست که البته ترجمه رغائب به آرزوها هم از اشتباهات صدا و سیما است.
هیچ اسم و اثر و نام و نشانی از لیله الرغائب جز یک روایت عامی در احادیث ما نیست. با سندی به غایت ضعیف به روایت متهمی صوفی از 8 طبقه مجهول از شخصی عامی از انس بن مالک که خود انس در روایات امامی از کذابین شمرده شده است!
خود عامه هم راوی حدیث را متهم به جعل همین حدیث می دانند. (الجرح و التعديل ،ج3 ، ص 219 و ر.ک الموضوعات ابن الجوزی) حتی برخی از عالمان اهل سنت هم نماز لیله الرغائب را که از میان خود آنان برخاسته بدعت می دانند. (ابن جوزی، الموضوعات، ج2، ص129؛ ابن تیمیه، الفتاوی الکبری، ج2، ص262 و ج5، ص344 و عجلونی، کشف الخفاء، ج2، ص410؛ لخمی شاطبی غرناطی(م790)، الاعتصام، ج1، ص122؛ فتنی، تذکرة الموضوعات، ص44؛ شربینی، الاقناع، ج1، ص108 و ملییاری هندی(م987)، فتح المعین، ج1، ص312؛ نووی، شرح صحیح مسلم، ج۸، ص۲۰.)
رجالی مشهور، جناب آقای مددی نیز این خبر را موضوع دانسته است:
bayanbox.ir/download/885859832230452167/Madadi-900720.mp3
dorous.ir/persian/qa/11993/
عالمانی مانند آقایان امینی، تستری، سبحانی و میلانی هریک به نوعی عامی بودن و حتی ساختگی بودن آن را پذیرفته اند. (امینی، الغدیر، ج5، ص245؛ همو، الوضاعون و احادیثهم، ص228؛ تستری، النجعة فی شرح اللمعه، ج3، ص103؛ سبحانی، موسوعة طبقات الفقهاء، ج7، ص116 و میلانی، سید علی، شرح منهاج الکرامة فی معرفة الامامه، ج3، ص303.)
علامه مجلسی نیز آن را غیر معتمد می داند و به عمل به آن اشکال می کند. (زادالمعاد ص42)

این خبر در منابع شیعه در إقبال الأعمال (ط - القديمة)، ج‏2، ص: 632 بدون ذکر سند و در بحار الانوار، ج 95، ص 395 به نقل از اجازات علامه با همان سند عجیب عامی آمده است. مرحوم سید در اقبال از این گونه مسامحات فراوان دارند، چنانکه خود ایشان اشاره فرموده اند آن را با نام احتیاط آورده اند! و اگرچه بعضی ها از باب ادله تسامح به آن اخذ کرده اند. اما برخی از فقهای قدیم و بسیاری از محققین معاصر در دلالت این ادله نسبت به این گونه اخبار اشکالات فراوانی مطرح نموده اند.
(مثلا می توانید بحث شیخ یوسف بحرانی را در الحدائق الناضرة في أحكام العترة الطاهرة؛ ج‌4، ص: 197 نسبت به این ادله ببینید. و یا تحقیق مفصل شیخ محمد جواد فاضل در مورد موافقین و مخالفین قاعده تسامح در ادله سنن: yon.ir/bAZwI و نیز کتبی همچون «اخلاق اسلامي و كاربست قاعده تسامح در ادله سنن» نشر پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی و...)

شاید بدعت بودن و البته سنت بودن این نامگذاری، هیچ یک دلیل روشنی نداشته باشد؛ اما احتیاط در اجتناب از اعتقاد به خصوصیت شرعی این شب است.

#خرافه_لیله_الرغائب
@Practicalethics

🍀🍀 مولی علی (ع) و اخلاق دشمنی

به مناسبت سالروز ولادت مولی علی (ع)، ضمن تبریک به همراهان عزیز، گوشه‌ای از سیره و روش اخلاقی آنحضرت در مواجهه با دشمنان و در هنگامه‌های جنگ تقدیم می‌‌شود:

📖 در آستانه جنگ صفین بود که دو تن از یاران باوفای آن حضرت، یعنی حجربن عدی و عمرو بن حمق در میان مردم به راه افتاده بودند و دشنام و لعن و نفرین نثار شامیان می‌کردند. مولی علی (ع) آنان را خواست و فرمود: «خوش ندارم که یارانم اهل دشنام و لعن و نفرین باشند؛ به جای این کار از خدا بخواهید تا از خون ریزی جلوگیری کند و صلح و صفا برقرار شود.» (وقعۀ صفین، ص 103).

در شب آغاز جنگ، امام (ع) همه سپاهیانش را جمع کرد و به ایشان فرمود: «تا دشمن آغاز به جنگ نکرده شما اقدامی نکنید، زیرا شما به حمد خدا حجتی تمام دارید و چون ایشان را واگذارید تا آغاز به جنگ کنند، این حجتی دیگر به سود شما و به زیان آنان خواهد بود. و اگر جنگیدید و دشمن را شکست دادید، گریزنده‌ای را نکشید و مجروحی را به قتل نرسانید و عورتی را برهنه نسازید و کشته‌ای را مثله نکنید. و اگر به قرارگاه دشمن در آمدید پرده‌ای را مدرید و جز به فرمان من به خانه‌ای وارد نشوید و چیزی از اموال ایشان را جز آنچه در لشکرگاه باشد برنگیرید و به هیچ زنی آزار و گزندی نرسانید، حتی اگر به ناموس شما دشنام دهند ...» (وقعه صفین، ص 204-293 و نیز حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، ص 98).

✏ تاکتیک اخلاقی حضرت در مواجهه با دشمنان خارجی خود چنین بود که فرمود: «اگر ساکت ماندند ما آنها را به حال خود وامی‌گذاریم، اگر بر ضد ما سخن گفتند و تبلیغات کردند، ما در برابر، با آنها سخن خواهیم گفت و اگر بر ما خروج کردند و اقدام به نبرد کردند، با آنها خواهیم جنگید»
در این لحظه یکی از خوارج برخاست و در اعتراض به امام گفت: خدایا! از این که در دین خود تن به ذلت دهیم به تو پناه می‌بریم. این سستی موجب خشم خداوند خواهد شد!! (انساب الاشراف، ج2، ص 360)

#اخلاق_دشمنی
#اخلاق_جنگ
#مولی_علی_ع_و_اخلاق_دشمنی

@Practicalethics

دستان پرنوازش بهار ، طبیعت خفته را از خواب بیدار می سازد
و زمین و درخت رازهای رنگارنگ و عطرآگین خویش را نثار نگاه ما می کنند.

در این سال تازه
شادی، کامیابی، اثربخشی و بهروزی همراهان گرامی را آرزومندم

✅ برگزاری هفتمین همایش «نظام اخلاقی مولانا»
زمان: جمعه، 23 فروردین ، ساعت 14 الی 20
مکان: تقاطع گمنام و کردستان، تالار ایوان شمس

۱. دکتر مهناز قانعی‌راد؛
📄 موانع و ممدات روان‌شناختی غیرمعرفتی اخلاقی زیستن
۲. دکتر میلاد نوری؛
📄 نقش مثبت يا منفی عشق در اخلاقی زيستن
۳. دکتر محسن جوادی؛
📄 نقش مثبت يا منفی حُبّ ذات در اخلاقی زيستن
۴. دکتر مقصود فراستخواه؛
📄 موانع و ممدات جامعه‌شناختی اخلاقی زیستن
۵. دکتر امیر اکرمی؛
📄 موانع و ممدات اخلاقی زيستن از ديدگاه مولانا
۶. استاد مصطفی ملکیان؛
📄 موانع و ممدات روانشناختی معرفتی اخلاقی زيستن

‍ 🖊 ایران و ژاپن

🔗ایران و ژاپن دو کشور غیرغربی بودند که هم زمان در سال 1860 میلادی به توسعه و مدرنیته علاقه‌مند شدند و تنها دو کشوری هم بودند که در آن‌زمان خارج از آمریکای شمالی و اروپا به سوی مدرنیته رفتند.

❓ ژاپنی‌ها چه کردند ؟
🆔 @Practicalethics
🔗اولین کاری که ژاپنی‌ها انجام دادند این بود که سراغ اروپا رفتند و لیستی از نهادهای آنها را شناسایی کردند، به آمریکایی‌ها گفتند شما در دبستان چه درس میدهید؟ به انگلیسی‌ها گفتند شما نیروی دریایی‌تان را چگونه اداره می‌کنید؟ از فرانسوی‌ها دانشگاه را گرفتند ، از بلژیکی‌ها نظام بانکی را گرفتند و از آلمان‌ها نظام صنعتی را ... بعد همان نهادها را آوردند، از تجارب آنها بهره بردند، رویه‌ها را آموختند بعد با تحقیق و مطالعه آن را به گونه‌ای با فرهنگ بومی‌شان تلفیق کردند که با وجود رسیدن به قله‌های توسعه همچنان نام ژاپن کلماتی مانند سامورایی‌ یا اژدها را در ذهن ما تداعی میکند.

❓ ما چه کردیم ؟؟

گفتیم برای رسیدن به مدرنیته آزادی میخواهیم و حکومت مشروطه را مطرح کردیم ... ایران در آن زمان حدود ۱۰میلیون نفر جمعیت داشت که در خوشبینانه ترین حالت ۱۰هزار نفرشان سواد داشتند ، وقتی شما با نه میلیون و نهصد هزاز نفر بی‌سواد و ده هزار نفر باسواد به دنبال آزادی بروید طبیعی‌ست که آن آزادیخواهی به هرج‌ومرج منتهی خواهد شد اما چون ذهن ما ایرانی‌ها تدریجی و فرآیندی نیست و همیشه دنبال پرش هستیم بجای تعریف نهاد حکمرانی خواستیم با آزادی ره صدساله را یک شبه طی کنیم ، حکمرانی در نهاد تعریف می‌شود و اصلاح‌ نهادهاست که پایداری می‌آورد پس ما اگر دنبال ثبات و توسعه هستیم باید نهاد ایجاد کنیم یعنی همان مسیری که ژاپن رفت.

🔗اگر ما توسعه میخواستیم از جهانی شدن فرار نمی‌کردیم چون اگر ما عضو سازمان تجارت جهانی شویم آنگاه مجبوریم که شفاف عمل کنیم، اگر نظام بانکی‌ ما با دنیا کار کند مجبور است شفاف عمل کند که این به صورت خودکار جلوی تمام فسادها را می‌گیرد , فساد با تشکیل همایش‌ و سخنرانی‌ درمان نمی‌شود.

🔗 بزرگ‌ترین چالش ما رسیدن به یک قرارداداجتماعی ست ، قرارداد اجتماعی یعنی مجموعۀ نخبگان ، روشنفکران ، نویسندگان ، خبرنگاران و جریان‌های سیاسی مسلط در کشور به یک جمع‌بندی برسند که چه کنیم تا کشور خوب اداره شود ، ثروت ایجاد گردد و مردم خوب زندگی کنند نه اینکه هر هشت‌سال مسیر کشور را عوض کنیم و یک جهان‌بینی جدید را مبنای عمل‌مان قرار دهیم تا نظام بین‌الملل اصلا تکلیف خودش را با ما نداند.
🔗نگرانی و آگاهی نسل بین ۲۵ تا ۴۵ سال امروز ما نسبت به ایران و آیندۀ آن از نسل‌های قبل‌شان بسیار بیشتر است و این نسل با تشکل پیدا کردن میتواند آغازگر جریان فکری توسعه باشد.

🆔 @Practicalethics

📝دین عربی و خرد ایرانی

از قول مرحوم زرین کوب سخنان ضد و نقیض بسیاری درباره جنگ عرب و عجم و مسلمان و زرتشتی در آغاز ورود اسلام به ایران شنیده بودم. تا اینکه در تعطیلات نوروز امسال فرصتی دست داد تا خود به متن اصلی نوشته های ایشان مراجعه کنم تا حقیقت اندیشه ایشان را دریابم.
واقعیت این است که بسیاری از سر تعصب و نا آگاهی به این نویسنده نامور و کم نظیر جفا کرده، اندیشه های محققانه ایشان را برای اثبات تعصبات خویش، به ناروا نقل و تفسیر می کنند.
برای نمونه برخی حتی بدون مطالعه کتاب دو قرن سکوت ایشان، نقل می کنند که وی در این کتاب یکسره از جفای عرب به ایران و تقابل ایرانی با عرب گفتگو کرده است!
در اینجا به قطعه ای از این کتاب که چنین پنداری را نفی می کند و از برخورد خردمندانه خردمندان ایرانی با دین اسلام حکایت دارد، اشاره می کنم:
کتاب دو قرن سکوت ایشان ده فصل دارد. در آغاز فصل نهم آورده است:

نبردی که ایرانیان در طی این دو قرن با مهاجمان عرب کردند همه در تاریکی خشم و تعصب نبود. در روشنی دانش و خرد نیز این نبرد دوام داشت و بازار مشاجرات و گفتگوهای دینی و فلسفی گرم بود. بسیاری از ایرانیان، از همان آغاز کار دین مسلمانی را با شور و شوق پذیره شدند. دین تازه ای را که عربان آورده بودند، از آیین دیرین نیاکان خویش برتر می یافتند و ثنویت مبهم و تاریک زرتشتی را در برابر توحید محض و بی شائبه اسلام شرک و کفر می شناختند. آن شور حماسی نیز که در طبایع تند و سرکش هست و آنان را وامی دارد که هر چه را پاک و نیک و درست است ایرانی بشمارند و هر چه را زشت و پلید و نادرست است غیر ایرانی بدانند، در دلهای آنان نبود. از این رو آیین مسلمانی را دینی پاک و آسان و درست یافتند و‌‌ با شوق و مهر بدان گرویدند. با این همه در عین آن که دین اعراب را پذیرفتند، آنان را تحت نفوذ و تأثیر فرهنگ و تربیت خود فرو گرفتند و به تمدن و فرهنگ خویش برآوردند.
(دو قرن سکوت، ویراست دوم، ص ۲۵۳)
#اخلاق_دینداری
#خرد_ایرانی
@Practicalethics