[بس که آشفته و رنجور و بهم ریخته ام]

https://news.1rj.ru/str/petriiiichor/5996
اگه میدونستم آخریه
دلم میخواست این آهنگه که بر حسب اتفاق همین الان ناشناس فرستادین برام باشه...👇

به امید مجازی بودن امتحانات یه جوری دارید انتخاب واحد می‌کنید که اگه حضوری باشن، ترم بعد دو بار مشروط می‌شید!

مسخره ترین کار دنیا؛
جمع آوری و ارسال رزومه!

برای اولین بار درچند ماه اخیر مجبور شدم بیام سمت حرم و واقعا حالم داره بهم میخوره:|
به تمام مسافرایی که از مشهد فقط همین قسمت رو دیدن حق میدم هر قضاوتی بکنن!

یه عادت عجیبی که دارم اینه که تو پلی لیستم تقریبا هر ده تا آهنگ یه بار یه دونه از آهنگایی که گوش دادم تکرار میشن و اینطوری حس عجیبی میگیرم!
مثل ترجیع بند.
ینی تقریبا تو عرض نیم ساعت کلا حسم و فازم نسبت به اون آهنگ صد و هشتاد درجه فرق میکنه و اینطوری میشه که برای بار هزارم بی ثباتی فکریم بهم ثابت میشه!
و چون مازوخیسم دارم از این کار لذت میبرم و شروع میکنم به سرزنش خودم و این پروسه هی تکرار میشه و حتی لذتبخش ترین کار زندگیم که آهنگ گوش دادنه رو هم به خودم زهر میکنم.
عالیه.

[خالیِ بی پایان]

ولی خب کاش میشد وقتی کاری از دستمون برنمیاد بمیریم!
بدترین تنبیه انسان ادامه دادن درحالیه که امیدی کمتر از ۲۰ درصد به بهبود شرایط داره.

نامجو:آفت عشق وصل یا بوسه
شادمهر:عشقی که بعد از صد سال بازم مثل روزای اولش بمونه خوبه.

شما فقط ببین تفاوت جهان بینی رو!
فکر کنم تو هر مسئله ای میتونم به نامجو اقتدا کنم.

بله.
هیچ چیزی به اندازه کلیشه جنسیتی نمیتونه برینه به اعصاب من!
پس اگه بخوام نقطه ضعف اصلی مو بهتون بگم ؛
جمله
[چون دختری...]
حتی از سر نگرانی.
حتی بخاطر دوست داشتن.

شده سر لج هم انجامش میدم تا ثابت کنم اشتباه میکنی.

هر کی میگه از جوونیتون لذت ببرید می‌خوام بکوبم دهنش .

نیازمند اینکه آقای نامجو تا صبح فردا دم گوشم بخونه؛
(دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده)

ابر کلمات چنل رو که نگاه میکردم واقعا حس کردم چقدر میشه منو از رو اینا شناخت!
«دوست» بخش مهم و بزرگی از دارایی من از این چنله.
«گفتن» بزرگترین صلاح منه؛
نه اینجا که در تمام زندگیم آدم بشدت تئوری بودم و دروغ چرا؟
همیشه بیشتر حرف زدم تا عمل کنم؛
می بینی که چقد «حرف»بخش بزرگی از زندگی منه!
چه زندگی مجازیم و اینجا
چه در دنیای واقعی!
«وقت» چیزی بوده که همیشه از دستش دادم!
همیشه به بدترین شیوه ممکن ازش استفاده کردم و از این بابت ناراحت بودم و هیچ کاری ازم ساخته نبوده...
«دست» ها تو زندگی من مهم بودن
همیشه «گوش»دادم یا لااقل سعی کردم شنونده خوبی باشم...
«درس»بخش زیادی رو اشغال کرده و متاسفم بابتش!
چون هر چی سعی کردم کمش کنم نشده...
اما
«زندگی» بنظرم باید بجاش
مرگ بیشتر بود
خواب بیشتر بود
غم بیشتر بود
درک بیشتر بود
مشکل بزرگتر بود

و خب
یه چیزی؛
«سارا»‌ چقدر حجم کوچکی رو اشغال کرده...
دقیقا مثل «سارا»در جهان واقعی!
ممنونم از تکنولوژی که خواست واقعی تر به خودم نگاه کنم.

مرگ بر این اتفاق ارحج است.