⭕️ دانشگاه خمینی شهر اصفهان
۱ آبان

⭕️ دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
اعتراض به حضور رئیس دانشگاه تهران در سالن ابن خلدون
۱ آبان

⭕️ دانشگاه علامه طباطبایی تهران
۱ آبان

⭕️ دانشگاه یاسوج
۱ آبان

⭕️ دانشگاه علوم پزشکی زاهدان
۱ آبان

⭕️ دانشگاه آزاد جهرم
۱ آبان

⭕️ دانشگاه آزاد هرمزگان بندرعباس
۱ آبان

⭕️ سنندج
۱ آبان

⭕️ بندرعباس، چهارراه فاطمیه
۱ آبان

⭕️ تنکابن
۱ آبان

⭕️ دزفول
۱ آبان

⭕️ کرج
۱ آبان

⭕️ قزوین
آتش زدن عکس خامنه‌ای

⭕️ تهران، سعادت آباد
طنین شعارهای مرگ بردیکتاتور
۱ آبان

⭕️ شادمان تهران
مرگ بر دیکتاتور
۱ آبان

⭕️ سنندج
بستن خیابان ‌های اتوبان با روشن کردن آتش توسط جوانان دلیر
۱ آبان

اعتصاب، بزرگ‌ترین اسلحه‌ی جامعه روی پیشانی دیکتاتورها
اعتصاب به معنای دست از کار کشیدن به قصد رساندن پیامی اعتراضی است. کاری که تقریبا در تمام کشورهای دموکراتیک جهان رواج دارد و اقشار مختلف زمان پایمال شدن حقوقشان با اعتصاب، اعتراض خود را نشان می‌دهند. در حکومت‌های توتالیتر و حکومت‌های دیکتاتوری اما، ساز و کار اعتصاب کاملا متفاوت است. در حکومت‌های دیکتاتوری به دلیل سرکوب شدید برای سال‌ها و شاید دهه‌ها اجازه‌ی هیچگونه اعتصابی به مردم داده نمی‌شود و اعتصاب از طریق پروپاگاندای این حکومت‌ها به شکل اقدامی بسیار دشوار و ناشدنی نشان داده می‌شود. در حکومت‌های توتالیتر از هرگونه اتحاد بین آحاد مردم جلوگیری می‌شود، غافل از اینکه همه‌ی مردم به دلیل ظلم سیستماتیکی که به آن‌ها می‌شود عذاب می‌کشند و این عذاب مشترک روزی عامل اتحاد آن‌ها خواهد شد.

اعتصاب در تاریخ نوین ایران نیز نقش پررنگی را ایفا کرده است. نقشی که جمهوری اسلامی از ترس تکرار شدنش دهه‌ها سعی کرد آن‌ را مخفی کند و نادیده‌اش بگیرد. اعتصابات در انقلاب ۵۷ با اعتصاب مطبوعات آغاز شد و ظرف چند ماه حکومت پهلوی را فلج کرد. با این حال اعتصابات در آن عصر با عصر حاضر تفاوت‌های بسیاری داشت، برای مثال در دوره‌ی پهلوی حقوق تمام کارگران صنایع علی‌رغم دست زدن به اعتصاب تمام و کمال پرداخت می‌شد و آن‌ها دغدغه‌ی گرسنگی را نداشتند. همچنین در آن دوره صنایع زمانی دست به اعتصاب زدند که تمامی اقشار جامعه در اعتصاب کامل بودند. در عصر حاضر اما شاهد آن هستیم که تک‌تک اقشاری که دست به اعتصاب می‌زنند از لحاظ مالی تحت فشار شدید قرار می‌گیرند و از طرفی در اقدامی بزرگ و فداکارانه، صنایع زودتر از تقریبا تمام اقشار جامعه دست به اعتصاب زده‌اند، اعتصابی که حتی اگر با اعتصاب سایر اقشار همراه نشود هم در درازمدت کمر حکومت را خواهد شکست.

اعتصاب همواره در تاریخ بهترین و موثرترین راه مقابله با سرکوب بوده است. اعتصاب در واقع، اعتراضی است که هیچ حکومتی نمی‌تواند آن را سرکوب کند. هرچند شکل دادن اعتصابات سراسری در حکومت‌های دیکتاتوری هرگز ساده نبوده و نخواهد بود. در ادامه راه‌حل‌هایی را ذکر خواهیم کرد که طی تاریخ منجر به گسترده‌تر شدن اعتصابات شده‌اند، و یا در شرایط حاضر، ایده‌های خوبی برای گسترش هرچه بیشتر اعتصابات سراسری هستند.
راهکار اول؛ حفظ آرامش و عدم ایجاد فشار همگانی روی اقشار مختلف بسیار حائز اهمیت است. کاسبان، معلمان، دانشجویان، و هر قشر دیگری ابتدا باید احساس کند که جزئی از اجتماع است و سپس برای بهبود آن مبارزه کند. باید باجگیری عاطفی و ایجاد فشار روحی روانی روی آنان را کنار گذاشته، و آن‌ها را از اهمیت اعتصاب و تاثیر فلج‌کننده‌ی آن در نابود کردن یک حکومت دیکتاتوری آگاه کنیم.

راهکار دوم؛ مادامی که اقدامی برای مبارزه علیه رژیم دیکتاتوری انجام نداده‌اید امیدتان کم و ترستان بسیار زیاد است، به محض انجام اولین اقدام، امیدتان به آزادی بسیار زیاد و ترستان بسیار کم خواهد بود. مثال بارز این امر شهرک اکباتان تهران است. ابتدا چند فرد انگشت‌شمار با ترس و لرز شروع به شعاردادن از پشت پنجره‌ها کردند، سپس شعارها گسترده‌تر شد و تقریبا تمام مردم به آن روی آوردند. این شعارها و اعتراض مشترک موجب همدلی و از بین رفتن ترس آن‌ها شد. کم‌کم این شعارها باعث شد همسایه‌ها بهتر یکدیگر را بشناسند و اعلامیه‌ها را دست به دست کنند، و در انتها، همانطور که تقریبا هرشب شاهد آن هستیم، شعارها به اعتراضات خیابانی در شهرک اکباتان تبدیل شده‌اند. شجاعتی که با ترس و لرز شروع شد و اکنون فریاد آزادی آن در کل کشور می‌پیچد. چگونه می‌توان مشابه این روند را در مورد اعتصابات پیاده کرد؟

از تمام افرادی که می‌شناسید در مشاغل مختلف بخواهید اگر شرایط اعتصاب کامل را ندارند در روزهایی که فراخوان اعتراض وجود دارد (بیشتر شنبه‌ها و چهارشنبه‌ها) سر کار نروند. می‌توانند ابتدا با مرخصی گرفتن شروع کنند. مسئله‌ای که در این اعتصاب‌های یک روزه یا دو روزه وجود دارد، این است که قشر خنثای جامعه دست به اقدام می‌زند و ترسش می‌ریزد. بنابراین از این به بعد، نشر دادن فراخوان‌های اعتصابات سراسری همانقدر اهمیت دارند که فراخوان‌های اعتراضات.
راهکار سوم؛ در اغلب اقشار، ۳ نظر پیرامون اعتصاب وجود دارد. افرادی پای حرف خود می‌ایستند و به اعتصابات ادامه می‌دهند. افراد اندکی با اعتصاب مخالفند و با بهانه‌های مختلف سعی در شکستن این اتحاد دارند، و افراد زیادی که در ذهن طرفدار اعتصاب هستند اما هنوز، به هر دلیلی، توان و شجاعت عملی‌ کردن آن را ندارند. هدف اصلی ما باید گروه سوم هر قشر باشد. باید بدون اعمال فشار روانی شدید و اطلاع‌رسانی جامع و کامل پیرامون تاثیرات اعتصاب، این گروه سوم را مجاب به اعتصاب کرد. زمانی که این افراد رو به اعتصاب بیاورند، هیچ اعتصابی دیگر شکسته نمی‌شود. چه با تهدید حکومت، چه با فقر و ورشکستگی مالی.