کی شمارو مجبور کرده پرستار بشید ؟؟؟؟؟؟؟

^نٰاپُلِئون‌بُنٰاپٰارْت^

@sut_tw

ببینید بچه ها
شغل ما هم یه چنین چیزی در خودش داره.
ما یه مفهومی داریم به اسم انکالی که خلاصه ش اینه که شما تلفنت در دسترسه و هر زمان از شبانه روز آماده ای که اگه مشکلی برای پروژه ها و سرویس های تیم شما پیش اومد، حلش کنی. یعنی لپ‌تاپ هم دم دستته و آماده ای خلاصه که درستش کنی.

حالا آیا این کارو دوست داریم؟ تا حدی آره تا حدی هم نه. مثلا من از این نظر که بهت اعتماد میکنن که بتونی مشکل رو حل کنی و بعد هم واقعا میتونی خوشم میاد. از اینکه مردم دو دقیقه کمتر تو خیابون بمونن چون من میتونم سریع مشکل رو پیدا و حل کنم خوشم میاد. از اینکه این همه سال درس خوندم و تجربه دارم (مثلا) که بتونم با چک کردن دو تا نمودار اول بفهمم چطوری میتونم در سریع‌ترین زمان سیستم رو به حالت قابل استفاده برسونم و تصمیم درستی بگیرم و بعدا هم به بقیه توضیح بدم چی شد حس خوبی میگیرم.
اینا رو میتونید تو فضای پزشکی و پرستاری هم تصور کنید، جون کسی رو نجات دادم قطعا لذت بخشه.

اما حالا فرض کن که ۴ صبح بیدارت کردن چون نمی‌دونستن کی رو باید بیدار کنن که مشکل رو حل کنه و اون شخص تو نیستی.
فرض کن چون کشورت اینترنت پایداری نداره، هربار که اینترنت یه قطع و وصل میشه بیدارت کنن یا اگرم بیداری بگن بیا و چک کن. خوشحال میشی؟ لذت میبری از کارت؟

یا فرض کن یک نفر ۱۰ شب پیام میده بهت که میشه اینو چک کنی؟ بدو بدو سیستم رو روشن می‌کنی و میری لینکی که داده رو باز می‌کنی میبینی اون چیز ۲ ساله به همین شکله و قطعا می‌تونست تا فردا صبح هم همونشکلی بمونه.

در کنار اینا اگه اون ساعت هایی که بیدار شدی و کار کردی برای کسی هم مهم نباشه (نه مالی نه توجه) بازم باعث میشه رضایت از کار بیاد پایین.

حرفم اینه که آدم وقتی آلارم های الکی زیاد دریافت کنه، یا حساسیتش رو از دست میده و مثل داستان چوپان دروغگو یه بارم که مشکل واقعی باشه اهمیت نمی‌ده. یا مجبوره حساسیتش رو از دست نده (مثل اینجا چون مریض میاد بالا سرش بلاخره) ولی از کارش ناراضی میشه چون حس ارزشمند بودن نداره.
حس ارزشمند بودن از یه مریض غیر اورژانسی در طول روز شاید بشه گرفت یا مریض اورژانسی نصف شب.

حالا آیا درسته که با کسی مثل سگ برخورد کنیم؟
قطعا نه
ولی همه ادمیم بلاخره و با یکسری هورمون و انگیزه و کم خوابی و مشکل مالی و ... درگیریم. اینکه بگیم چرا اومدی پرستاری مثل اینه که بگیم ناراحتی از ایران برو. به هر حال یکی باید پرستار بشه و اونم صبر و تحمل محدودی داره. فشار کاری زیاد و حقوق کم هم که بماند.

پی‌نوشت‌: به نظر با توجه به ری اکشن های پشت اصلی،خیلی موافق حرفم نیستید، بیاید صحبت کنیم اگه مخالفین

بچه ها اگه کسی بلیتی چیزی علی‌بابا خواست بگیره می‌تونه بگه من براش بگیرم :))
۱.۴ اعتبار حسابم مونده کاریش نمیتوانم بکنم

راستش نه
ترافیک زیادش خوب نیست.
منم منتظر این چیزی که اتفاق افتاد نبودم. من همین امروز به یه نفر گفتم از اینا سرور نگیر 😁

از کجا معلوم

امروز ظهر نشسته بودم، یکی از دوستان همکارم آمد گفت: فلانی این که من با این شرکت‌های خارجی مصاحبه می‌کنم و مرا نمی‌گیرند، من ضرر می‌کنم یا آن‌ها؟ دیدم اگر دروغ بگویم که فایده‌ای برای این بنده خدا ندارد، راستش را هم بگویم که قلب بنده خدا را شکسته‌ام، یاد چیزی افتادم بهش گفتم: داستان آن مرد چینی و قضیه از کجا معلوم را شنیده‌ای؟ گفت: نه کدام؟ داستان زیر را برایش تعریف کردم:

پیرمرد روستایی بود که یک پسر و یک اسب داشت. روزی اسب پیرمرد فرار کرد، ملت به پیرمرد گفتند: چه قدر بدشانسی که اسبت فرار کرد! پیرمرد جواب داد: از کجا معلوم که این از خوش‌شانسی من بوده یا از بد شانسی‌ام؟
هنوز یک هفته از این ماجرا نگذشته بود که اسب پیرمرد به همراه بیست اسب وحشی به خانه برگشت. این بار ملت به پیرمرد گفتند: عجب اقبال بلندی داشتی که اسبت به همراه بیست اسب دیگر به خانه بر گشت! پیرمرد گفت: از کجا معلوم؟
فردای آن روز پسر پیرمرد در میان اسب‌های وحشی، زمین خورد و پایش شکست. ملت بار دیگر: عجب شانس بدی! و کشاورز پیر گفت: از کجا معلوم؟
چند روز بعد نیروهای دولتی برای سربازگیری از راه رسیدند و تمام جوانان سالم را برای جنگ با خود بردند. پسر کشاورز پیر به خاطر پای شکسته‌اش از اعزام، معاف شد. ملت: عجب شانسی آوردی که پسرت معاف شد! و پیر گفت: از کجا معلوم...؟

و گفتم خلاصه ناراحت نباش، معلوم نیست که تهش چه می‌شود. دوستم تشکر کرد و گفت چه طور همچین حضور ذهنی داشتی؟‌ چیزی نگفتم. بنده خدا نمی‌دانست که من این داستان را اگر یک بار برای او تعریف کرده‌ام، هر روز برای خودم در حکم مخدر تسکین‌دهنده تعریف می‌کنم. برای خودم وقتی نگاه می‌کنم می‌بینم لااقل از سال ۹۶ این طوری بوده که در یک زنجیره وار متناوب بدشانسی و خوش‌شانسی بوده‌ام طوری که هنوز نمی‌دانم خوش‌شانس بوده‌ام که بدشانسی‌ آوردم یا بدشانس بوده‌ام که خوش‌شناس آوردم. واقعیتا، شانس آن‌قدرها کلمه مناسبی برای توصیف نیست، ماجرا همه‌اش هم شانس بوده، تصمیم‌های خودم نیز بوده‌اند. بیشتر تصمیمات به نظر درست یا نادرست خودم بوده‌اند. جایی تصمیم به نظر نادرستی گرفته‌ام بعدش تصمیم به نظر درستی گرفته‌ام، بعد فهمیدم آن تصمیم اولی درست بوده آن دومی نادرست بوده، بعد فهمیدم جور دیگری بوده و .... نهایتا همه اینها منجر به مسیری شده که طی کرده‌ام و نمی‌دانم هنوز که تهش چه می‌شود. متن را با سخنی از لیوای در AoT به پایان می‌برم:

I don't know which option you should choose. I could never advise you on that... No matter what kind of wisdom dictates you the option you pick, no one will be able to tell if it's right or wrong until you arrive to some sort of outcome from your choice. The only thing we're allowed to believe is that we won't regret the choice we made.

خلاصه که باید تصمیمی گرفت که بعدا باید گرفتن آن تصمیم پشیمان نشویم نه بابت پیامدهایش.

#افکار_پریشان

Life is a journey, not a race.

Asking for help reveals wisdom, not weakness.

جدا از شعار، اینو چقدر قبول دارید؟

یه نفر اومده میگه دوستم میخواد انتخاب رشته کنه بین عمران و کامیپوتر کدوم.
نمیدونم عزیزم نمیدونم. =)))‌ اگه خودش با کلی دیتا نمیتونه تصمیم بگیره برا زندگی خودش من چطوری تصمیم بگیرم اخه

در باب «اولویتش بالاست» به نظرم این پست و مخصوصا کامنت‌ها خیلی خوب بهش پرداختن.
من هم چند تا تجربه هم شرکت قبلی هم این شرکت داشتم که باید دیروز تحویل میشد یا اولویتش خیلی بالا بود بعد تا هفته ها بعد از انجامش کسی نمی اومد نتیجه رو تحویل بگیره یا باقی فرایند‌هاش طول می‌کشید و خلاصه اگر هم انجام میشد منتظر ۴ تا چیز دیگه بود.
و خب برداشت منم اینه که چند ماهی یدونه مورد فوری و واجب و حیاتی قابل قبوله ولی وقتی بیشتر بشه، یا بدتر از همه، چند تا مورد واجب همزمان وجود داشته باشه، نشون میده که یک نفر بلد نیست برنامه‌ریزی یا مدیریت اولویت و trade-off کنه.

به نظرم یه مهارتی که یه مهندس باید داشته باشه اینه که بتونه بین سولوشن های مختلف trade-off کنه. اما مهم‌تر اینه که مدیر (یا مدیر محصول) موقع انتخاب تسک هایی که باید انجام بشن trade-off کنه و ببینه کدوم باید الان انجام بشه کدوم رو میشه به تاخیر انداخت. اگر هم ده تا چیزه که باید الان انجام بشه باید یا نیرو بگیره یا به هر حال یه جوری اولویت‌های بالاتر رو انتخاب کنه. وگرنه چه میشه کرد.

لینک پست:
https://www.instagram.com/p/C_Vut4hxUnJ/

بلاخره پس دادن پولمو

وضعیت generative ai

https://x.com/ArielDumas/status/1831498616873353469

جالبه که ما بعضی top level domain ها‌(مثل org و ir و ...) رو به خاطر یه دامین خاص (مثل google.com) می‌شناسیم.

مثلا همین دات کام رو من به گوگل می‌شناسم.
از اونور مثلا امروز one رو مثلا به shuffle می‌شناسم.
یا مثلا .taxi و .cab قاعدتا اسنپ و تپسی هستن
یا مثلا io رو به ویرگول می‌شناسم.

شما هم بگین اگه چیزی به ذهنتون میرسه

راستی بحث shuffle شد، سایتی که باز کنیم بذاریم باشه خودش اهنگی معقول پخش کنه سراغ دارید؟
برای بیکلام soland.ir بد نیست (البته پولیه)
با فیلترشکن هم soundcloud خوبه به نظر
قبلا من از shuffle.one استفاده میکردم ولی خیلی فعال نیست دیگه انگار.
شما چیز خوبی می‌شناسین؟

سربسته بگم، می‌ترسم این ویدیو رو لایک کنم و تخلف از NDA محسوب بشه =)

https://www.youtube.com/watch?v=uPrXEtvKFoI

به این فکر کردید که تست IQ چیه؟
چی رو تست میکنه و معنای عددش چیه و رنج بالا و پایینش چیه؟

این ویدیوی طولانی ولی خیلی خوبی بود.
https://youtu.be/FkKPsLxgpuY?si=A3UUXHbk5ECOtwxo

چرا دموکراسی از طریق رای‌گیری به دست نمیاد و انواع پارادوکس های روش های مختلف رای‌گیری
https://youtu.be/qf7ws2DF-zk?si=Uz-9ZcTRdh7Nd05_

جالبه که روشی که تو ایران استفاده میشه (که اولین و ساده ترین روشه) هم ایراداتش گفته میشه و خیلی چیزا رو ما همین دو تا انتخابات قبلی با چشم دیدیم.
و جالب تر اینکه کاریشم نمیشه کرد و هر جوری تغییر بدیم روش رای‌گیری رو، باز یک سری پارادوکس داره.

از پارادوکس منظور اینه که کسی که خوب عمل نکرده بیشترین رای رو بیاره. عجیبه؟ ویدیو رو ببینید.

یک توصیه دوستانه


همیشه، چه در محیط کاری و چه در محیط دانشگاهی، یک سند از تمام فعالیت‌ها و کارهایی که انجام داده‌اید را مانند یک دفترچه خاطرات داشته باشید. در انگلیسی به این سند Career Journal یا Professional Development Log می‌گویند.


فایده این کار چیست؟ فرض کنید سه سال گذشته و می‌خواهید رزومه‌تان را به‌روزرسانی کنید. به جای آن که به حافظه‌تان اکتفا کنید تا سه چهار بولت‌پوینت برای آن موقعیت شغلی بنویسید یا در کاور لتر در یک یا دو پاراگراف کاری که کرده‌اید را توصیف کنید، می‌توانید به آن سند مراجعه کنید. در واقع، این سند خاطرات شما، منبع دانش شما از فعالیت حرفه‌ای‌تان است.


یک مزیت دیگر هم دارد. پیشرفت خودتان را در طول مسیر مشاهده می‌کنید. می‌بینید که چقدر کار کرده‌اید، چقدر یاد گرفته‌اید و چقدر باعث بهبود وضعیت موجود شده‌اید.

@golemcourse

قسمت هائى از پر خاطره ترين كنسرت هاى سياوش قميشى در استانبول