وقتی میگن انیمه برای بچه هاست<

وقتی گرمای تابستون کل برنامه ریزیتو خراب می‌کنه<

وقتی میخوای توضیح بدی ولی سوتفاهم بیشتر میشه<

وقتی میای مشکلو حل کنی ولی بدتر میشه<

وقتی خانواده‌ت باعث میشن بیشتر از توانت از خودت انتظار داشته باشی<

وقتی نمیتونی احساساتت رو ابراز کنی و بهت میگن سنگدل<

وقتی خیلی خوب بلدی لاس بزنی اما سینگل ترینی<

وقتی بخاطر کسی که تازه شناخته ایگنورت میکنه<

وقتی به جات تصمیم میگیرن<

وقتی نمیتونی عصبانیتت رو کنترل کنی<

وقتی شوخی میکنی و جدی میگیره<

وقتی کلی حرف تو ذهنم هست اما چیزی به زبون نمیارم<

وقتی سعی میکنی مثل خودشون باهاشون برخورد کنی میان تورو ادم بده خطاب میکنن<

وقتی حسرت اینو داری که چرا زنده‌ش گذاشتی<

وقتی اون اکیپی که پارسال صمیمی ترین بودین الان اصلا وجود نداره<

وقتی خانواده‌ت جوک مستهجن میگن و تو باید جوری رفتار کنی که انگار نفهمیدی<

وقتی یادم میوفته یونجون قرار نیست بیاد خواستگاریم<

وقتی مامانم فکرمیکنه چندتا دوست پسر دارم اما درواقع برای چندتا پسر کره‌ای که نمیدونن وجود دارم عر میزنم.

وقتی بلبلجان تنها سرگرمیت بود و الان اونم فیلتره<

وقتی کلی انتظار میکشی سریال بیاد ولی میبینی اون شکلی نیست که میخواستی<

وقتی بقیه دارن از سیف پلیسشون حرف میزنن اما هیچکس سیف پلیس تو نیست<