وقتی نمیتونی راجب مشکلاتت حرف بزنی و میگن الکی فاز ناله میگیری<

وقتی میخوای باهاش حرف بزنی اما حس میکنی اونقدر صمیمی نیستین باهم<

وقتی تو جمعی و سرشون رو میکنن تو گوشیت<

وقتی میفهمی از تغییراتی که داری میکنی خوشت نمیاد<

وقتی سامرتایم‌ـت به سدنس ترین نوع میگذره<

وقتی همیشه درحال لباس گرفتنی اما بازم هیچی نداری<

وقتی دبیر دقیقا سوالی میپرسه که بلد نیستی<

وقتی از صبح تا شب حرف زدن باهم رسیدیم به لایک استوری ها<

وقتی همیشه تو اونی هستی که بقیه رو برای بیرون رفتن جمع میکنی<

وقتی هنوز امیدواری تابستونت خیلی خفن پیش بره<

وقتی دیگه براش بی اهمیت میشی<

وقتی همه چیز داره خوب پیش میره تا وقتی اون حرفو میزنه<

وقتی خانواده‌ـت برای انتخاب رشته‌ـت تصمیم میگیرن<

وقتی دلت میخواد پیشش باشی ولی حس میکنی اضافی‌ای و بهت نیازی نداره<

وقتی فکرمیکنه با بغل کردنت حالت خوب میشه اما خبر نداره تو از بغل بدت میاد<

وقتی انقدر حرف تو ذهنت هست که باعث میشه نتونی بخوابی<

وقتی تو تابستون سرما میخوری<

وقتی با تمام وجود بهش محبت می‌کنی اما ایگنور میشی<

وقتی واسه‌ی چیزی که دست تو نیست سرزنش میشی<

وقتی اونقدر به عکس زل میزنی که حس می‌کنی دیگه کیفیت نداره<

وقتی یادم میوفته کمتر از دو ماهه دیگه قراره اون آدم های مزخرف رو ببینم<