خام مباش و مخور نان حرام از تفنگ
آنچه به خون شسته ای جان عزیز من است

دلم روی دستانم جان میدهد و دریاها اشک میریزم

چه جوانانی، بسیاریشان هنوز صورت عشق را بر سینه نفشرده‌اند

آخر ببین چه جهان بدیست، آفتاب را داور تو قرار داده اند و تو با پایی لرزان بر زمین مینشینی، پیداست که می‌شکنی برف..

در جنگ شیخ و شاه فقط زخم سهم ماست

بگردم برای دل ایرانم که همیشه تنها بود..

این شرایط واقعا..

کاش هرچقدر میخواد طولانی بشه بشه ولی خواهش میکنم به خوشی تموم بشه

دلم میخواد بدون عذاب وجدان دوباره بخندم باز

آباد باشی ای ایران

آزاد باشی ای ایران