برهان همینقدر لطیفه.

- من قدرت غلبه بر مشکلاتم رو ندارم، من باید فرار کنم از مشکلاتم
+ ببین این حرفارو برو به این دافی مافیا بزن بوجی موجیت کنن، این چرت و پرتارو به من نگو.

-چرا گریه نمی‌کنی؟

همینه زندگی.

نجات‌دهنده روبه‌روی آینه نیست، توو حساب بانکیه.

این ساعت خیابون خلوته
ولی من شلوغه مغزم..

شنبه، روز پر استرسِ قبل پخش بود. اگه اون روز شانس باهامون یار بود قسمت به موقع می‌رسید. و خب خیلی وقتا باهامون یار نبود و چشم به راهش می‌موندیم.
-سال چارصدویک، سریال بی‌گناه.

پشت هر شوخی یه حرف جدیه.

نمیدونم من اینطوریم یا اقتضای سن و سالمه که اینقدر با خودم کلونگم

پیام بالا رو اینطوری بخونین:

حرفی ندارم، بشین چایی بیارم واست.

این چرا هیچ‌وقت قدیمی نمی‌شه؟

یه سکانس قفلی‌تر:

هرجا داستانی نبود، زندگیم رو فروختم قصه خریدم.

دوازده شب به بعد که چایی می‌ذاری، زندگی وارد جزئیات می‌شه.

- نمایش نبرد رستم و سهراب

سینما برای من مثل یه دریچه‌ست، یه راه فرار از این دنیا. هر وقت فیلم می‌بینم، انگار توو یه دنیای دیگه نفس می‌کشم. یه جایی که همه چی ممکنه. سینما به من نشون می‌ده که زندگی و آدما می‌تونن هزار تا قصه داشته باشن و از تماشای این قصه‌ها هیچ وقت خسته نشد. از همذات‌پنداری با شخصیت‌ها، از این که حتی واسه یه لحظه بشم یکی دیگه و زندگی‌ش رو حس کنم. غم‌اش، رنج‌ا‌ش، شادی‌‌اش..
سینما فقط سرگرمی نیست، حس زنده‌ بودنه.
- روز سینما مبارک.