به‌عنوان یه هنرجوی سینما اینو درک کردم که فیلم‌ساز یه قصه‌گوئه که دغدغه‌ای داره، اجتماعی، سیاسی، انسانی و.. اما این رسالت وقتی به جان مخاطب می‌نشینه که با اون اثر تغییری، هرچند کوچک، درحد یه لحظه یا حتی چندفریم، توو ذهن مخاطب ایجاد کنه. سینما آینه‌ی هر جامعه‌س. دردها، آرزوها، شادی‌ها، غم‌ها اون‌جا بازتاب پیدا می‌کنه. رسالت این سینما وقتی به تکامل می‌رسه که تلنگر بزنه و اون جامعه رو با آثارش به یه آگاهی برسونه. حالا مخاطب کجاس؟ مخاطب دلیل اصلی وجود سینماس. یکی دنبال احساساته، دیگری دنبال سرگرمی و بعضیا دنبال یادگیری.. اون فیلم‌سازی که مخاطبش رو شناخته باشه فقط دنبال‌روی سلیقه عمومی نیست و سعی می‌کنه مخاطب رو به چالش بکشه، به فکر وادارش کنه یا شاید باعث بشه دیدگاهش درمورد موضوعی تغییر پیدا کنه. تیتراژ که میاد بالا تو با خودت فکر می‌کنی اون خواسته‌ای که داشتی رو فیلم‌ساز تونست برآورده کنه یا نه.

خب بسه.

نمایش هیدن، تماشاخانه هما.

مامان همیشه میگفتن
وقتی برف می‌رقصه یعنی ادامه داره

می‌پرسه الان نون توو تدوینه؟ بابا نون توو دستای خداست.

آدمیزاد همیشه سعی می‌کنه برای چیزی یا کسی بجنگه تا شرمنده‌ی دلش نباشه. اما در نهایت خودش رو بابت اون تلاش‌ها سرزنش می‌کنه. آدمیزاد رو از کرده‌ی خودش پشیمون می‌کنن. چته آدمیزاد؟

چایی هست و گل‌های غربت، شماره یک. ادامه می‌دم پس.

مجسمه منتشر شد.
ساندکلاد:
https://soundcloud.com/alisorena/sets/mojassameh
یوتیوب:
https://www.youtube.com/playlist?list=PL7ckB500Ce633aKCZXdUBhs9eNqHaL7sj
@officialsorenachannel

این‌که تو باور داری می‌تونم، پس می‌تونم.

کاش بالای این دنیا یه چیزی مثل پل عابر پیاده داشت که می‌رفتی روش و به بعضی از آدمایی که از زیرش رد میشن و تو میشناسیشون تف مینداختی .

هربار اسباب‌کشی قشنگ دوسال عمر آدم رو می‌گیره، یه شیش‌هفت‌ ماه هم تمیزکاری و چیدمان بعدش.

اگه اهل فیلم دیدن هستین و به یه آرشیو خوب نیاز دارین اینجارو بهتون پیشنهاد ‌می‌کنم.
https://news.1rj.ru/str/filmsazsho_films

روزه‌ی مسلمونای عقب‌ مونده شده فستینگ آدمای تحصیل‌کرده. شهر عجیبیه.

از عملیات رهایی گروگان برمی‌گشت.

زندگی از اونجایی قشنگ می‌شه که دنبال تایید کسی نباشی.

از ‘پیشرفت بقیه ذوق‌زده شدن’ رو مد‌ کنین.

بیرون میای؟ نه. کاردارم.
کارم: