در حقیقت برای زندگی باید چیزی رو مصرف کرد. و من؟ من چایی رو مصرف می‌کنم.

هورت کشیدن چایی توو تنهایی لذت بخشه.

صادقم نیست یه لیوان چایی بده دستمون

حرفی ندارم، بشین چایی بیارم واست.

می‌خوام بزرگ شدم کافه بزنم، ولکام چایی بدم.

حالا چایی بذارم راجع‌بهش حرف می‌زنیم.

من؟ از اون سرخوشام که لای غم‌ان.

قدیما از هر سه‌نفر یه نفر اطلاعاتی بود، الان از هر سه نفر دونفرش سوخاری کیلویی زده.

جهان سوم جاییه که موضوعات اصلی فراموش می‌شن و موضوعات فرعی اهمیت بالایی پیدا می‌کنن. فلانی این کار رو کرد. فلانی پوششی داره بسیار نگران کننده. مقصر اون اتفاق فلانیه. توو مجازی دغدغه‌مند در واقعیت به یه‌ورشم نیست. بس کن ایرانی. بس کن آدمیزاد.

تازه چایی خوردم فعلا خوبم.

از پرفورمنس آلبوم دژاوو/ سیناساعی

این جمله‌ی «به تو می‌رسه» در مکالمه با آدم‌های موردعلاقه‌ت خیلی حق مطلب رو ادا می‌کنه. یه انگیزه‌س، انگیزه کامل.

آخرش؟ آخرش من و تو می‌مونیم و خنده‌هامون به این روزها.

با یه فریاد خاموش که درست توو جای بغض داره گردنم رو فشار می‌ده می‌گم، من/ما هستیم تا جای پای کسی که پاپس کشید رو پر کنیم.