حرفی ندارم، بشین چایی بیارم واست.

می‌خوام بزرگ شدم کافه بزنم، ولکام چایی بدم.

حالا چایی بذارم راجع‌بهش حرف می‌زنیم.

من؟ از اون سرخوشام که لای غم‌ان.

قدیما از هر سه‌نفر یه نفر اطلاعاتی بود، الان از هر سه نفر دونفرش سوخاری کیلویی زده.

جهان سوم جاییه که موضوعات اصلی فراموش می‌شن و موضوعات فرعی اهمیت بالایی پیدا می‌کنن. فلانی این کار رو کرد. فلانی پوششی داره بسیار نگران کننده. مقصر اون اتفاق فلانیه. توو مجازی دغدغه‌مند در واقعیت به یه‌ورشم نیست. بس کن ایرانی. بس کن آدمیزاد.

تازه چایی خوردم فعلا خوبم.

از پرفورمنس آلبوم دژاوو/ سیناساعی

این جمله‌ی «به تو می‌رسه» در مکالمه با آدم‌های موردعلاقه‌ت خیلی حق مطلب رو ادا می‌کنه. یه انگیزه‌س، انگیزه کامل.

آخرش؟ آخرش من و تو می‌مونیم و خنده‌هامون به این روزها.

با یه فریاد خاموش که درست توو جای بغض داره گردنم رو فشار می‌ده می‌گم، من/ما هستیم تا جای پای کسی که پاپس کشید رو پر کنیم.

خیالم راحت بود مشهد امنه، که دیگه خیالم راحت نیست.

صدای انفجار و پدافند رو می‌شه تحمل کرد، آدمی که می‌خواد ثابت کنه اخبارش دقیق‌تره رو نه.

کاش توو این شرایط گوه‌‌ نخوری رایمون. الان وقت سانتی‌مانتال بودن نیست. کاش وجود داشته باشی و قلمت رو خرج شرف‌ و مر‌دم‌ت کنی.