کنج.

غروب روز نهم.

عاشورا فقط یک اتفاق یا حادثه نبود، یک انتخاب بود.

نیازم فریاده، ترجیحم سکوت.

دیگه استراحت پساجنگ و غذاهای مامان‌پز تموم شد، باید برگردم خونه. سلام به مستقل بودن، سلام به قوی بودن.

دیگه فقط Work work work.

خبر بد اینه که رسم دنیا عوض نمی‌شه، خبر خوبم همینه.

من می‌گم نمی‌دونم ولی تو باورنکن، می‌دونم.

تکراره آقا، دواش تکراره. آدمیزاد با از قبل فکرکردن برای هیچی آماده نمی‌شه، غم هرموقع برسه غمه. هیچ‌وقت نمی‌تونی موقعیتی که بهت تحمیل شده رو دوست داشته باشی. فقط با تکرارشه که زهرش گرفته می‌شه، با زیاد غصه خوردنه که یاد می‌گیری. حتی حرف زدن ازشم کمکی نمی‌کنه، بذار گندش دربیاد، اجازه بده روزگار هر بازی‌ای که دوست داره سرت دربیاره، عصبی شو، بترس، دادبزن، کناره بگیر، ولی بدون به‌قول اون راننده تاکسی توو پاتریک ملروز، چندماه بعد به الان‌ت نگاه می‌کنی و نمی‌فهمی اینهمه شلوغ‌بازی برای چی بوده. آره خلاصه دواش تکراره.

چرا به‌خودمون کم لطفی می‌کنیم؟ آدمیزاد حق اینو داره که تصمیم بگیره”این آخرین باریه که اجازه می‌دم چنین حسی رو بهم بدن” و روی حرف‌شم بمونه.

-

توقع نداشتن خیلی خوبه، رنج رو کم می‌کنه. پیشنهادش می‌کنم.

کاش یکی به این ازگل بگه بازیگری ادا دراوردن نیست. خاک تو سر حسن فتحی که این پسرشه.

آسون نمی‌شه که، پس تو قوی باش.

می‌گفت: "تو همین الآن‌شم برنده‌ای چون امیدت پابرجاست. فقط صبوری کن تا اون دره باز شه. ما همه‌مون پشت همون دریم."

وقتی دوتا کانال‌نویس باهم چت می‌کنن: