امروزه تربیت کودکان دیگر مثل گذشته نیست. آن‌ها در دل صفحه‌نمایش‌ها بزرگ می‌شوند؛ از گوشی و تبلت تا کنسول بازی و ساعت هوشمند. فناوری فرصت‌های زیادی برای یادگیری می‌آورد، اما چالش‌هایی هم دارد: کنترل زمان استفاده، محافظت از محتوای نامناسب و پیدا کردن تعادل میان دنیای واقعی و دیجیتال.

اینجاست که هوش مصنوعی وارد میدان می‌شود؛ ابزاری برای پایش رفتار آنلاین، پیشنهاد محتوای ایمن و پرورش عادات سالم دیجیتال، بی‌آن‌که والدین مجبور به نقش پلیسی باشند. با این حال پرسش مهم پابرجاست: اعتماد به فناوری تا کجا و حضور انسانی تا چه اندازه؟

ما در عصری زندگی می‌کنیم که «چت» دیگر فقط یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه نمایشی است که ما در آن نقش فعال و مؤثری داریم. وقتی چت‌بات‌ها و مدل‌های زبانی وارد همه‌ی حوزه‌ها شدند — از خدمات مشتری تا اپلیکیشن‌های آموزشی — مرز میان «گفت‌وگوی واقعی» و «چت شبیه‌سازی شده» به طرز نگران‌کننده‌ای کمرنگ شد.

در جهان جدید، ما تبدیل به «پرامپتر» شده‌ایم، کسی که باید نحوه‌ی سوال‌کردن از هوش مصنوعی را بلد باشد تا ربات دقیقا پاسخی را صادر کند که ما می‌خواهیم. نویسنده هشدار می‌دهد: هرچقدر این چت‌ها صمیمی به نظر برسند، زیرپوستشان ماشین‌ها و سرورها قرار دارد؛ امری که نشان می‌دهد فاصله ما با گفت‌وگویی که واقعاً انسانی باشد مدام در حال افزایش است.