امروزه تربیت کودکان دیگر مثل گذشته نیست. آن‌ها در دل صفحه‌نمایش‌ها بزرگ می‌شوند؛ از گوشی و تبلت تا کنسول بازی و ساعت هوشمند. فناوری فرصت‌های زیادی برای یادگیری می‌آورد، اما چالش‌هایی هم دارد: کنترل زمان استفاده، محافظت از محتوای نامناسب و پیدا کردن تعادل میان دنیای واقعی و دیجیتال.

اینجاست که هوش مصنوعی وارد میدان می‌شود؛ ابزاری برای پایش رفتار آنلاین، پیشنهاد محتوای ایمن و پرورش عادات سالم دیجیتال، بی‌آن‌که والدین مجبور به نقش پلیسی باشند. با این حال پرسش مهم پابرجاست: اعتماد به فناوری تا کجا و حضور انسانی تا چه اندازه؟

ما در عصری زندگی می‌کنیم که «چت» دیگر فقط یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه نمایشی است که ما در آن نقش فعال و مؤثری داریم. وقتی چت‌بات‌ها و مدل‌های زبانی وارد همه‌ی حوزه‌ها شدند — از خدمات مشتری تا اپلیکیشن‌های آموزشی — مرز میان «گفت‌وگوی واقعی» و «چت شبیه‌سازی شده» به طرز نگران‌کننده‌ای کمرنگ شد.

در جهان جدید، ما تبدیل به «پرامپتر» شده‌ایم، کسی که باید نحوه‌ی سوال‌کردن از هوش مصنوعی را بلد باشد تا ربات دقیقا پاسخی را صادر کند که ما می‌خواهیم. نویسنده هشدار می‌دهد: هرچقدر این چت‌ها صمیمی به نظر برسند، زیرپوستشان ماشین‌ها و سرورها قرار دارد؛ امری که نشان می‌دهد فاصله ما با گفت‌وگویی که واقعاً انسانی باشد مدام در حال افزایش است.

این متن به بررسی پدیده‌ی «اتاق‌های پژواک» و تأثیر آن بر فرهنگ معاصر آمریکا می‌پردازد. نویسنده ابتدا با اشاره به مصاحبۀ راب اشنایدر درباره لایحۀ واکسیناسیون در کالیفرنیا، نشان می‌دهد چگونه افراد با انتخاب گزینشی منابع اطلاعاتی، در دنیایی بسته از باورهای خودساخته زندگی می‌کنند. اشنایدر نمونه‌ای است از کسانی که نظریه‌های توطئه را حقیقت قطعی می‌پندارند و هرگونه صدای مخالف را حذف می‌کنند.

مطالعه‌ای در دانشگاه شیکاگو نشان می‌دهد ۲۰ درصد مردم آمریکا باور دارند پزشکان از ارتباط واکسن و اوتیسم آگاه‌اند اما باز هم واکسیناسیون را تجویز می‌کنند؛ این نمونۀ بارز «باور غیرممکن» است که تنها در محیط‌های بسته‌ی فکری شکل می‌گیرد.