ما در عصری زندگی می‌کنیم که «چت» دیگر فقط یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه نمایشی است که ما در آن نقش فعال و مؤثری داریم. وقتی چت‌بات‌ها و مدل‌های زبانی وارد همه‌ی حوزه‌ها شدند — از خدمات مشتری تا اپلیکیشن‌های آموزشی — مرز میان «گفت‌وگوی واقعی» و «چت شبیه‌سازی شده» به طرز نگران‌کننده‌ای کمرنگ شد.

در جهان جدید، ما تبدیل به «پرامپتر» شده‌ایم، کسی که باید نحوه‌ی سوال‌کردن از هوش مصنوعی را بلد باشد تا ربات دقیقا پاسخی را صادر کند که ما می‌خواهیم. نویسنده هشدار می‌دهد: هرچقدر این چت‌ها صمیمی به نظر برسند، زیرپوستشان ماشین‌ها و سرورها قرار دارد؛ امری که نشان می‌دهد فاصله ما با گفت‌وگویی که واقعاً انسانی باشد مدام در حال افزایش است.

این متن به بررسی پدیده‌ی «اتاق‌های پژواک» و تأثیر آن بر فرهنگ معاصر آمریکا می‌پردازد. نویسنده ابتدا با اشاره به مصاحبۀ راب اشنایدر درباره لایحۀ واکسیناسیون در کالیفرنیا، نشان می‌دهد چگونه افراد با انتخاب گزینشی منابع اطلاعاتی، در دنیایی بسته از باورهای خودساخته زندگی می‌کنند. اشنایدر نمونه‌ای است از کسانی که نظریه‌های توطئه را حقیقت قطعی می‌پندارند و هرگونه صدای مخالف را حذف می‌کنند.

مطالعه‌ای در دانشگاه شیکاگو نشان می‌دهد ۲۰ درصد مردم آمریکا باور دارند پزشکان از ارتباط واکسن و اوتیسم آگاه‌اند اما باز هم واکسیناسیون را تجویز می‌کنند؛ این نمونۀ بارز «باور غیرممکن» است که تنها در محیط‌های بسته‌ی فکری شکل می‌گیرد.

‌‌جاناتان هایت، نویسندهٔ نسل مضطرب و پژوهشگر روان‌شناسی در دانشگاه نیویورک، می‌گوید گوشی‌های هوشمند از حدود ۲۰۱۰ عامل اصلی سقوط سلامت روان نوجوانان بوده‌اند و داده‌ها نشان می‌دهد افزایش اضطراب، افسردگی، خودزنی و خودکشی فقط نتیجهٔ «آگاهی بیشتر» نیست. او می‌گوید کتابش والدینی را که دوران کودکی بدون گوشی داشته‌اند اما حالا سردرگم‌اند، تحت‌تأثیر قرار داده و حتی سیاست‌گذاران را، تا جایی که استرالیا استفاده از شبکه‌های اجتماعی را برای زیر ۱۶ سال ممنوع کرده است.

هایت چهار راه‌حل پیشنهاد می‌کند: ممنوعیت گوشی هوشمند تا ۱۴ سال، ممنوعیت شبکه‌های اجتماعی تا ۱۶ سال، مدارس بدون گوشی و بازگرداندن بازی آزاد به کودکان. او می‌پذیرد اجرای این اصول سخت است اما می‌گوید می‌توان گوشی هوشمند را پس گرفت و آن را با گوشی ساده جایگزین کرد تا بچه‌ها در ارتباط بمانند بدون اینکه در پلتفرم‌های اعتیادآور غرق شوند.

در دنیای امروز ما که تکنولوژی با جهشی خیره کننده در حال در نوردیدن مرزهاست ، هوش مصنوعی قادر است در کوتاه ترین زمان ممکن تصاویر، موسیقی و متن خلق کند، اما آیا واقعاً هنر تولید می‌کند؟ برخلاف انسان، ماشین‌ها هیچ تجربه زیستی، آرزو یا حس درونی ندارند؛ آثارشان خالی از «خود» است و نمی‌تواند پل ارتباطی میان انسان‌ها بسازد.

در عصری که تنهایی و بیگانگی روزبه‌روز گسترده‌تر می‌شود، هنر واقعی وسیله‌ای برای برقراری ارتباط، فهم متقابل و تجربه مشترک زیبایی است. همان چیزی که کانت آن را حس مشترک می‌نامد. پرسش اصلی این است: آیا می‌توانیم همچنان انسانیت و ارتباط واقعی را در دنیایی که توسط الگوریتم‌ها و ماشین‌ها پر شده حفظ کنیم؟