هوش مصنوعی مولد تصویر، مثل دال‌ای و میدجنری، جمله‌های ساده را به تصاویر پیچیده و گاه عجیب تبدیل کرده و جهان را دگرگون ساخته است. اما پشت این تصاویر فقط الگوریتم‌ها نیستند؛ انسان‌ها در همه مراحل حضور دارند، از دسته‌بندی داده‌ها تا تولید خروجی‌های خلاقانه. با وجود پیشرفت‌ها، مدل‌های متن‌به‌تصویر هنوز با چالش‌هایی مثل ابهام‌های زبانی و معنایی روبه‌رو هستند؛ جایی که «خفاش» می‌تواند هم حیوان باشد و هم چوب بیسبال.

در سال ۲۰۲۲، بلیک لموین، مهندس گوگل، مدعی شد چت‌بات لامدا به خودآگاهی و احساسات رسیده و آن را یک «شخص» دانست. او برای لامدا مسئولیت اخلاقی قائل شد، اما متخصصان این ادعا را رد کردند و گوگل او را اخراج کرد.

این ماجرا پرسش‌های اخلاقی مهمی را مطرح می‌کند: آیا لامدا احساسات، خودآگاهی یا ویژگی‌های شخصیتی دارد؟ هرکدام پیامد اخلاقی متفاوتی دارند؛ احساسات پایه وضعیت اخلاقی را می‌سازد، خودآگاهی مبنای قضاوت اخلاقی است و «شخص بودن» بالاترین جایگاه اخلاقی و حقوقی را ایجاد می‌کند. هرچند احتمال دارد لموین دچار توهم «هوشیاری مصنوعی» شده باشد، اما تجربه نشان می‌دهد انسان‌ها می‌توانند حتی بدون جسم، با هوش مصنوعی ارتباط عاطفی برقرار کنند.

این مقاله بر مبنای کتاب آخرین شغل انسانی نوشته‌ی جامعه‌شناس الیسون پیو ، به بررسی پیامدهای انسانیِ گسترش فناوری و هوش مصنوعی بر مشاغل احساسی و ارتباطی می‌پردازد. پیو در پژوهش خود نشان داد افرادی که او فعالیت‌شان را «کار پیوندی» می‌نامد، بیش از هر زمان دیگر زیر فشار استانداردسازی فناورانه قرار دارند. در این نظام، همدلی و توجه انسانی به داده و گزارش بدل شده است. به باور پیو، بخش بزرگی از «کار مراقبتی» قابل اندازه‌گیری نیست و صنعتی‌سازی آن مخرب است.