🔷 با خلاصه کردن این سخنان، می‌توان به بازآفرینی از این زوایا نگریست:
✔️ -به عنوان فعالیتی مداخله‌گرایانه؛
✔️ - به عنوان فعالیتی که بخش‌های مختلف سیستمی را وادار به بازتاب می‌کند؛
✔️ - به عنوان فعالیتی که توانایی اعمال تغییرات اساسی را در ساختار رفتار سیستم داشته باشد، تا بتواند در مقابل تغییرات اجتماعی، و محیطی واکنش نشان دهد؛
✔️ - به عنوان روشی برای بسیج تلاش‌های جمعی در سیستم و زمینه‌سازی برای توافق بر روی راه‌حل‌های مناسب؛
✔️ - به عنوان روشی برای تعیین پروسه و فعالیت‌های طراحی شده به قصدِ بهبودِ شرایط سیستم، و توسعه‌ی رفتار لازم برای پشتیبانی به جهت نیل به اهداف تعریف شده.
این خصوصیات و ویژگی‌ها، بازتاب بحث‌های پیشین‌اند و در مورد نقش و نحوه‌ی عملکرد بازآفرینی بحث می‌کنند.
اما جزء اصلی دیگر نظریه‌ی بازآفرینی، عملکرد رفتار سیستم است. رفتار به عنوان یک کُل و به عنوان یک روند اجتماعی، روانی، کالبدی و محیطی، که محتویات بازآفرینی را تعیین می‌کند.

🔷 چهار جزء اصلی عوامل دخیل در وقوع بازافرینی در سیستم به شرح ذیل است:
📌 -مطلوب سازی ساختار سیستم ؛ با تأکید بر بیشترین تغییر ممکن در وضع کنونی؛
📌 - شناخت محدودیت‌ها، شامل میزان در دسترس بودن زمان و عوامل اکوسوسیال ؛
📌 - تصویر سازی جدید واقعی یا ذهنی از سیستم (کار با عروسک)
📌 - و ترکیب اجتماعی افراد سیستم و قوت انها. شناخت این اجزاء در سیستم، به تعریف محتوای بازآفرینی یاری خواهد رساند. این ارزیابی و شناخت، نیاز به ملاحظه‌ی تمام مسیرهایی دارد که در آن‌ها عناصر گوناگون درگیر در روند بازآفرینی بتوانند به هم پیوندند تا این اطمینان پدید آید که همه اقدامات حمایت‌گر خواهند بود.

یکی شدن و به هم پیوستن در سیستم از عناصر گوناگون دخیل، خصوصیت محوری بازآفرینی است و این خصوصیت باعث درک تفاوت میان بازآفرینی روانی و تلاش‌های جزئی گذشته در مدیریت تغییر در افراد در پروسه درمان می‌شود. با وجود اینکه نمی‌خواهم پیش‌داوری کرده و فعالیت‌های فردی را نامناسب تلقی کنم، اما به خودی خود واضح است که از این گونه راه‌حل‌های غیرجامع، نمی‌توان انتظار داشت که دغدغه‌ی لحاظ کردن و حل دامنه‌ی وسیعی از مشکلات سیستم را داشته باشند. تهیه و ارائه‌ی یک راه‌حل جامع و یکپارچه، به هم پیوسته از عناصر گوناگون، برای رودرویی با چالش‌های پیش‌روی بازآفرینی در سیستم، عملی دشوار بوده، ولی در عین حال تلاش در مسیر دست‌یابی به آن ارزش بسیار دارد.

این مورد نشان می‌‌دهد که عنصر نهایی نظریه‌ی بازآفرینی، «فرایند مدیریت سیستم» یا با واژگان «مدیریت تصمیمات با اجرای روش‌های راهبردی» می‌باشد با پذیرش وجود حوزه‌ی وسیعی از موضوعات مرتبط با مدیریت تغییرات در سیستم و پروسه درمان، و توافق با این نظر که بسیاری از فعالیت‌های منحصر به فرد دارای دامنه محدود و حاوی راه‌حل‌های کوتاه مدت و نادیرپا هستند، پس اجرای بازآفرینی، طبق یک «دستور کار راهبردی سیستمی» اهمیت اساسی پیدا می‌کند.

🔷 یک درمانگر به عنوان قسمتی از سیستم (کوبرنتیک نظم ۲) برای مدیریت راهبردی بازآفرینی باید نیازهای زیر را رفع کند:
-ترسیم واضح و شفاف نتایج مورد انتظار؛
- ارائه‌ی یک خط‌مشی که توانایی برنامه‌ریزی و اجرای اهداف از قبل معلوم شده را داشته باشد؛
- ایجاد ارتباط میان افراد مرتبط و حفظ آن در سیستم (و ارتباط با درمانگر)
- تعریف مسئولیت‌های هر یک از افراد در سیستم و رفتار مرتبط با عملیات بازآفرینی،
- ایجاد احساس جمعی در سیستم مبنی بر مشترک بودن اهداف و عمل‌کرد مشارکتی در سیستم.

🔷 چرا باید برای بازآفرینی در روانشناسی تلاش کرد؟

در طول سالیان، درباره‌ی خاستگاه‌ها و دلایل رخداد مشکلات روانی توضیحات مختلفی داده شده است؛ برخی از این توضیحات بر تأثیر یک واقعه و یا یک رفتار خاص تاکید دارند، اما اکثراً دارای تحلیل‌های چند بعدی هستند. به علاوه غیرمعمول است که نتایج مراحل تغییرات تنها از یک بعد نگریسته شود. بیشتر چالش‌ها و مشکلات سیستمی دامن‌گیر همه افراد مختلف سیستم و شاید سیستم های مجاور از مدرسه گرفته تا محل کار میگردد. از این رو برای بازافرینی در روانشناسی میبایست قدمی به جلو نهاد و در دوران یولترا پست مدرن به طراحی ایده های جدید پرداخت و یا "بازافرینی" کرد.

ژانویه ۲۰۱۸ سیول
دکتر موریس ستودگان
۳

بخشیدن به ما زندگی جدید میبخشه. اگاهانه دیگران رو برای نادانیهای مقطعی شون ببخشیم، چرا که همه ما در زمانی نادانیم.

قضاوت دیگران بار مسئولیت به دوش ما میزاره ولی ما رو بهتر جلوه نمیده. پذیرش خودمون به هر شکلی که هستیم و پذیرش دیگران به هر شکلی که هستند و پذیرش اتفاقات بین ما و دیگران میتونه بار بزرگی رو از دوش ما برداره.

✅ زندگی چیزی جز بخشیدن (به) خود و بخشیدن (به) دیگران نیست.


#دکتر_موریس_ستودگان

موریس ستودگان:
💫💫💫

بکارگیری خرد پدیده ایست که متعصبان از آن غافلند!

ستودگان

سوال یکی از دانشجویان برای پایان نامه از من:

آیا شما فکر می کنید که مردم یا مراجعین به طور کلی دانش کافی در مورد داروهای روانپزشکی دارند تا بتوانند با درمانگران همکاری کنند یا حداقل در تصمیم گیری مصرف یا عدم مصرف دارو یک تصمیم عاقلانه بگیرند؟

پاسخ من: به طور کلی گفته باشم، احتمالاً چنین نیست. من مطمئناً مراجعانی دارم که تحقیقات زیادی در گوگل انجام می دهند تا در مورد داروهایی که روانپزشک به انها داده و آنها مصرف می کنند, اطلاعاتی درست یا اشتباه کسب کنند. اما من فکر میکنم که این هنجار و عمومی نیست.
در کل مراجعین اصلا تا کمی اطلاعات دارند، و به لطف مواردی مانند تبلیغات یا حتی موضوعات که در اخبار یا برنامه های تلویزیونی درباره آنها صحبت می شود, اطلاعات محدود دارند. بنابراین آنها اطلاعاتی دارند، اما اغلب اطلاعات انها به اندازه کافی و دقیق نیست.
من فکر می کنم تصمیم گیری برای استفاده از دارو یا خیر، نیاز دارد تا مراجع اگاهی لازم و احساس خوبی داشته باشد و از پزشک یا روانپزشک خود همه سوالات مربوط بشود و نه فقط تمرکز روی عوارض جانبی ان. باید اگاه باشند به دارویی که مصرف میشود و برای چه چیزی و سمپتومی میباشد. و شاید اطلاعات باید فراتر از آنچه باشد که فقط در حواشی عوارض جانبی دارو باشد. البته این قطعاً مهم است ، اما از ان مهمتر این است که بدانند کدام علائم دقیقاً با کدام دارو از بین میرود.
آیا هدف از این دارو درمان است یا فقط پیشگیری از رفتارهای خاصی؟
از کجا و چه زمانی بدانند که دارو اصلا موثر است؟
وقتی تصمیم به عدم استفاده گرفته میشود چه اتفاقی می افتد؟ ایا همیش به دارو احتیاج است یا اینکه یک دوره درمان فقط وجود دارد؟
آیا می شود این دارو را به طور نامحدود مصرف کرد؟
آیا در مدت زمان مشخصی خواهند گفت
که باید از مصرف دارو صرف نظر کرد؟
چگونه می توان از مصرف دارو صرف نظر کرد؟
و پس از آن چیزی که واقعا مهم است، چه برنامه ای در کم کردن مصرف دارو وجود دارد؟
مطمئناً داروهایی وجود دارند که تجویز شده و مورد نیاز درمان است، و آن دسته از داروها وجود دارد که بسیار مهم هستند که بر حسب دستور پزشک، مصرف شوند.
اگر یک دوز را فراموش کردیم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ ایا بلافاصله منجر به بازگشت سمپتوم ها خواهد شد؟

بنابراین من به عنوان درمانگر احساس می کنم اطلاعات زیادی در این زمینه نیاز است، اما چیزی که مراجع گاهی اوقات روی ان تمرکز می کند و به انها گفته شده که ممکن است همیشه دیگر به دارو نیاز داشته باشند, اطمینان مصرف را از انها میگیرد.

بنابراین من فکر می کنم روانپزشک باید پیشتر آموزش بیشتری ارائه دهد. من فکر می کنم متاسفانه عده ای از پزشکان ایرانی در توضیحات به اندازه لازم دقت نمیکنند و مراجعین با تمام سوالات به روانشناس مراجعه میکنند.

اما هنگامی که مراجع برای اولین بار تشخیصی دریافت میکند و گاهی هم اختلالشان به انها گفته نمیشود و تنها دارو تجویز میشود, به مراجع باید واقعاً حق داد که برای تصمیم گیری درست مردد باشد.
از دید روانپزشک آن ویزیت 15 دقیقه ای گرانقیمت شاید تجربه و سابقه موفقیت 20 یا 30 ساله در خود دارد اما استفاده از این نوع داروها برای مراجع اکثرا جدید است.

برای اختلالات روانپزشکی تقریباً از دهه 1950 تا امروز، تعداد فزاینده ای از داروهای روانپزشکی ساخته شده و (سو) استفاده بیشتر از آن داروها، به خصوص برای افرادی که در کشورهای غربی زندگی می کنند, مرسوم است.

بنابراین، به عنوان مثال، این واقعیت که داروهای روانپزشکی می توانند برای موفقیت در درمان اختلالات روانپزشکی استفاده شوند
برخی از موارد مربوط به همین اختلالات را فاش کرده است، و برخی از تمایزها را در بین اختلال ها نشان داده است، اجازه دهید بگوییم مثلا
زیرمجموعه های افسردگی یا اضطراب. علاوه بر آن، استفاده از این داروها در برخی موارد حتی ناهنجاری های مغزی را آشکار کرده است. گاهی برخی از علائم را ایجاد می کنند که قبلا انتظار نمیرفت و این قسمت دیگری از استفاده موفقیت آمیز از این داروهاست.
نکته مثبت اینجاست که موفقیت افزایش یافته در طول یک دوره چندین ساله با پیشرفت تحقیقات منجر به افزایش اطمینان در مردم از این داروها شده است. باید بگویم اگر تشخیص درست باشد, و وقتی در شرایط مناسب دارو مناسب استفاده شود, طبیعتا مفید واقع میشود.
گرچه در این زمینه فقط موفقیت نیست و به مشکلات جدیدتری نیز برخورده ایم.
برخی از مشکلات جدیدی که ایجاد شده است
شامل سو استفاده و کاهش استفاده منظم از درمان های دارویی است که سبب مشکلات جدیدی شده.
برای درمان مشکلات روانی تحقیق شده است که استفاده موفقیت آمیز از داروها با رواندرمانی افزایش میابد و تمایل به کاهش دارو توجه مراجعین را به روان درمانی یا رفتار درمانی به عنوان گزینه های معقول جلب کرده است.

ادامه دارد ...

1

@thinkpluswithus

مشکل دیگری که نسبت به گذشته برطرف شده است این است که استقبال بیشتری در کشورهای توسعه یافته غربی از این نوع داروها به عمل میاید, و نباید نقش تبلیغات را در اینجا نادیده بگیریم.

در واقع علم تلاش فراوان کرده است که برای درمان بیماریهای روانی تحقیقات فراوانی انجام دهد و فارماسویتیکال یا داروسازیهای بزرگ از این گونه تحقیقات پشتیبانی میکنند و شاید لازم است بگویم: هیچ گربه ای برای رضای خدا موش نمیگیرد. شاید باید اینترس اقتصادی داروسازیها را با 14 هزار نوع متفاوت دارو هم مدنظر داشته باشیم.

و سرانجام ، من فکر می کنم مشکل دیگری که می توانیم در مورد آن صحبت کنیم, این است که افزایش استفاده و افزایش استفاده موفقیت آمیز
از این داروها در واقع منجر به اعتماد به نفس بیش از حد در ایده داروسازی شده که وقتی این داروها مشکل را حل میکنند, میتوانند به تنهایی استفاده شوند.
من میگویم اینطور نیست. وقتی استخوان دست میشکند نیاز به ترمیم (فاکتور زمان) دارد و شاید فیزیوتراپی برای ماهیچه های تحلیل رفته...

در حال حاضر در جهان، به طور کلی استفاده از داروهای روانگردان در سه بخش عمده معمول است:
👈 استفاده غیر علمی و لذت شخصی از آنها به عنوان مواد تفریحی مانند LSD (اعتیاد)

👈 تجویز توسط روانپزشک برای درمان شرایط روانی

👈 به عنوان موارد تحقیق بروی انسانها یا حیوانات

در استفاده از این داروها در آن سه عرصه گوناگون با دو مشکل اساسی برخورداریم.

👈 یک مشکل این است که مزایا همیشه با خطر همراه هستند. هر داروسازی به شما می گوید که هیچ دارویی نمی تواند فقط یک اثر داشته باشد.
و در یک شرایط بالینی ، اساساً به این معنی که یک دارو نه تنها می تواند مزایایی ایجاد کند بلکه نیز احتمالاً خطراتی را به همراه دارد.

👈مشکل دوم این است که با مصرف داروها به عنوان مواد تفریحی روبرو هستیم.

بنابراین ، با وجود آنچه کتابهای علمی ممکن است گزارش کنند، علیرغم آنچه پزشک ممکن است به ما بگوید، دشوار است پیش بینی کنیم که آیا ما، که مبتلا به افسردگی هستیم، در واقع، علائم بهبود یافتگی با استفاده از داروی ضد افسردگی خاصی حاصل خواهیم کرد یا خیر.
اگر خیر پس هدف از دوره درمانی چیست؟
اجازه بدهید که بگویم اهداف این دوره در حالت کلی شامل حدود چهار مورد است و سعی میکنم دیدگاه را در مورد مسائل کمی گسترش دهم.

🔺هدف اول در مورد در دسترس بودن و استفاده از این نوع داروهای قوی میباشد. باید به چگونگی بوجود امدن این داروها و انتظار عملکرد آنها فکر کنیم. هنگامی که برای درمان بیماری هایی مانند افسردگی یا اضطراب استفاده می شوند و یا اسکیزوفرنی چه اتفاقی در مغز شخص میفتد.

🔺 هدف دوم افزایش اعتماد به نفس در توانایی ماست و برای گفتگوی مشترک با یک روانپزشک
یا یک روانشناس بالینی وقتی گفتگو مربوط به این باشد که مصرف دارو اری یا نه, باید بتوانیم برای استفاده از داروی روانپزشکی خاص یک اختلال روانپزشکی خاص را شناسایی کنیم و این بنا بر شواهد علمی و عملی evidance based.

🔺 هدف سوم این است که در مورد اصول اساسی روانپزشکی, به عبارت دیگر ، عملکرد داروها بروی مغز را به خوبی بشناسیم و بدانیم:
- چه زمانی علائم بهبود قابل تشخیص است و چه زمانی رفتار را تغییر می دهند؟
- سرانجام ، به درمانگر این امکان را می دهد که از درمان خود اطمینان داشته باشد و یک تصمیم منطقی در مورد اینکه استفاده از داروی روانپزشکی قوی مفید است یا خیر, پاسخگو باشد.

🔑 پس به عنوان درمانگر در اینده خود را اماده کنید تا بتوانید پاسخ های قانع کننده بر اساس شواهد علمی و عملی در استفاده از دلرو به مراجع ارایه کنید.


پایان

اینترویو با دکتر ستودگان

2

@thinkpluswithus

دکتر موریس ستودگان

📍در مورد نوروز یا روان رنجوری

در مورد اختلالات نباید کاملاً بدبین بود. در بسیاری از موارد باید گفت, سپاسگزار طبیعت انسانی باشیم ​​که این اجازه را به ما میدهد تا بتوانیم ذهن و روان را رنجور, اشفته, درهم و یا به شکل غیر منتظره جلوه دهیم, شاید روانرنجوری واقعاً تلاشی برای خود درمانی باشد. "اختلال تلاشی است در سیستم روانشناختی خودتنظیم کننده برای بازگرداندن تعادل به روان، به هیچ وجه متفاوت از عملکرد رویاها نیست - فقط بسیار شدیدتر. "(کارل یونگ ، سخنرانی Tavistock)

اختلالات اضطرابی یا آنچه که به طور سنتی به عنوان فرمهایی از روان رنجوری طبقه بندی می شوند، در دنیای مدرن به قدری شایع هستند که برخی به این باورند که ما در یک عصر اضطراب زندگی می کنیم. اما چه عواملی سبب شده که بسیاری از مردم از اختلالات اضطرابی رنج ببرند؟ پیشرفت تکنیک؟ فردگرایی؟ تقسیمات DSM5؟ کشف داروها؟ تنهایی اجتماعی, ترس از پیری؟

کارل یونگ بیشتر کار خود را صرف تلاش برای پاسخ به این چنین سوال هایی کرد. با این وجود تئوری روان رنجوری یونگ تا حد زیادی نادیده گرفته می شود یا قرص ها به عنوان داروی مسکن تقریباً برای همه تغذیه های ذهنی دیده می شوند. اما نظریه یونگ توجه ما را می طلبد زیرا برخلاف مدل دارویی مدرن که بر تسکین و رفع سمپتوم متمرکز است ، بیماری های وابسته به روان به عنوان نشانه ای از نیاز به تغییر در شیوه زندگی ما هستند - اما این سیستم دارویی در اینترس چه کسانیست - بماند؟!

اگر ما فقط علائم اختلالات را با دارو تعدیل و پنهان کنیم و طبق معمول زندگی خود را ادامه دهیم، خود را نادیده گرفته و در یک فقر معنوی خواهیم ماند و دسترسی به اطلاعات مهمی را که روان رنجوری فراهم می کند، را از دست میدهیم. شاید از خود بپرسید چه اطلاعاتی: اطلاعاتی مانند "کافیست که برده یک رابطه باشی و یا کافیست که مدام بدنبال تقصیر دادن به دیگران باشی یا ...!"
همانطور که یونگ میگوید: "ما نباید سعی كنیم كه از شراکت با یک روان رنجوری رهایی یابیم، بلكه باید بدانیم كه معنای آن چیست، چه چیزی را میخواهد به ما آموزش دهد و هدف آن چیست." (کارل یونگ ، تمدن در حال گذار)

در این نوشتار سعی بر این دارم یک نمای کلی از نظریه یونگ در این زمینه را مورد بحث قرار دهم و فایده روان رنجوری را بررسی کنم. در ابتدا بررسی آنچه یونگ به عنوان علت اصلی اختلالات می بیند، و می خواهم آنچه را که اختلالات اضطرابی می تواند به ما در مورد شیوه زندگی ما بیاموزد را نقد و بررسی کنم. در قسمت دوم نوشته هایم، نشان میدهم که چگونه یونگ پیشنهاد داده است که بتوانیم از چنگال این اختلالات رهایی یابیم تا به یک زندگی شکوفا تر و بهتر برگردیم.
از ویژگی بارز نظریه یونگ این است که علت نوروز همیشه در زمان حال جستجو شود.

همانطور که یونگ نوشت: "در ساختن نظریه ای که روان رنجوری را از دلایل رنج گذشته استخراج میکند، ما قبل از هر چیز دنباله رو تمایل بیمار خود هستیم که ما را تا آنجا که ممکن است از حالت بحرانی که عمدتا در حال حاضر رخ داده، اگاه کند ... این است که عمدتاً مشکلات در حال حاضر که علل عاطفی واقعی ان در حال هستند را نگاه میکنیم که فقط در حال حاضر امکان از بین بردن آنها وجود دارد. " (کارل یونگ ، نظریه روانکاوی) یعنی گذشته قابل تغییر نیست.

یونگ انکار نمی کرد که ممکن است درد و رنج روانی ما از دوران کودکی ما آغاز شده باشد، و همچنین از تأثیری که تربیت ما بر رشد روان شناختی ما دارد، چشم پوشی نکرد. بلکه بر روی حال تمرکز کرد, زیرا او معتقد بود که آنچه باعث ایجاد علائم نوروز می شود یک شیوه زندگی متناقض در اینجا و اکنون است. درگیری عاطفی ممکن است در دوران کودکی ما وجود داشته باشد، اما این درگیری ها تغییر کرده است و دیگر منبع رنج کنونی ما نیست. یا همانطور که یونگ توضیح داد ، هیچ تفاوتی ندارد که قبلاً درگیری در کودکی وجود داشته باشد یا خیر، تعارضات در بزرگسالان همیشه ممکن است. کسانی که از کودکی به یک نوروز مزمن مبتلا شده اند، اکنون از همان درگیری که از آن زمان رنج برده اند، رنج نمی برند. "(کارل یونگ ، نظریه روانکاوی)

ماهیت درگیری که منجر به روان رنجوری می شود چیست؟ یونگ در مقاله خود، "اهمیت باور به سرنوشت"، نقل قولی از كلیانتس، فیلسوف رواقی یونانی را ارائه می دهد كه به كشف این رمز كمك می كند. "سرنوشت باور و خواست افراد را هدایت می کنند، اما افراد را ناخواسته به این سو و ان سو میکشاند."(Cleanthes)
سه الهه مهم سرنوشت در اساطیر یونان بودند که دوک نخ ها سرنوشت افراد را می تابیدند. یونگ اعتقادی به خدایان یا الهه های تعیین کننده سرنوشت ها نداشت، اما معتقد بود که هر یک از ما یک سری وظایف زندگی را پیش رو داریم که به انتخاب خود ما نیستند و بنابراین می توانند به عنوان سرنوشت تصور شوند.

ادامه...

1/6

@thinkpluswitus

این وظایف در بالا نامبرده از دید یونگ محصول تاریخ تکاملی ما، طبیعت فانی و فرهنگی است که در آن زندگی می کنیم. مهمترین این موارد انگیزه بیولوژیکی ما برای انتقال ژنهای ماست، اما سایر موارد شامل نیاز به دستیابی به استقلال روانی از والدین، ​​پرورش یک زندگی اجتماعی سالم، کمک به جامعه، یافتن هدفی در زندگی و سرانجام مواجهه با مرگ میباشد. طبق نظر یونگ، ما به طور طبیعی برای انجام این وظایف هدایت می شویم. غرایز، طبیعت ما به عنوان حیوانات اجتماعی، انطباق و مرگ نزدیک شده، همه ما را به این سمت سوق می دهد. اما هرچه ما به طور طبیعی برای دستیابی به وظایف زندگی سوق داده می شویم ، همچنین تمایل به خودشکنی و خودمداری داریم، یا همانطور که یونگ گفت: "ما همه از تلاش های عمدی درونی بدمان می آید و کاملاً به تنبلی می پردازیم تا شرایط ما را به عمل وادار کند." (کارل یونگ ، نظریه روانکاوی)
اگر ما بتوانیم به تنبلی خود غلبه کنیم و شجاعت برای مواجهه با وظایف زندگی ما نشان دهیم، پس این وظایف به عنوان راهنما عمل می کنند و مسیر پیشرفت سالم را مشخص می کنند. پس سرنوشت منجر به حرکت جلو می شود. اما اگر تنبلی و ترس ما برتری پیدا کند و از کارهای زندگی غافل شویم، و آنها زنجیرهای اسارت در گردن ما شوند. ما از دیدگاه Cleanthes، که سرنوشت انسان را به جلو کشان کشان میبرد، ناخواسته وارد می شویم. حالا روان رنجور، به گفته یونگ، زن یا مردی است که جزو افراد ناخواسته میباشد، و به عبارت دیگر، خود را فقط کشان کشان و.تنبل در سرنوشت قرار میدهد و یک نگرشی نادرست نسبت به وظایف زندگی و معنای ان دارد.

یونگ هنگام معالجه بیماران خود تأکید میکرد که مشکل روان رنجور همیشه با نگرش آنها به زندگی و وظایفشان در ارتباط است و دستیابی به وظایف زندگی در درجه دوم اهمیت برایشان قرار دلرد. زیرا زندگی می تواند یک چالش روانی برای ما ایجاد کند که دستیابی به یک کار خاص را غیرممکن می کند. اما این سرنوشت ما را به یک زندگی رنج آور روان رنجور هدایت نمیکند. در چنین مواردی، پذیرش شرایط و تغییر جهت انرژی ما به سایر وظایف زندگی واکنش مناسب برای مقابله با روان رنجوریست. این به معنی بدست گرفتن سرنوشت میباشد. نگذاریم سرنوشت ما را تعیین کند بلکه ما سرنوشت را میسازیم و به ان معنا میدهیم.
اما معمولاً موانعی هستند که مانع طبیعی و غیرقابل عبور ما می شوند. آنچه مانع عبور و تغییر و پذیرش در ما می شود, باورهای ناکارامد و ناتوانی اخلاقی ماست. ما یا خیلی تنبل برای تعییر هستیم، یا جرات کافی برای مقابله با این چالش را نداریم. از این طریق با مانع روبرو میشویم که فقط به یک روان رنجور اختصاص ندارد، زیرا همه ما زمانهایی با این موانع و چالش ها روبرو هستیم - نحوه گذر از ان تصمیم گیرنده برای شدت روان رنجوریست.
اما آنچه منحصر به فرد روان رنجور است این است که، آنها بجای اعتراف به ناتوانی های خود، تصمیم می گیرند خود را فریب دهند و تمرکز فقط بر سر راه موانع موجود در راه خود میکنند و همه را تقصیر انها میبینند، یا همانطور که یونگ توضیح می دهد ، "[فرد روان رنجور] از وظایف زندگی خود سر باز می زند, نه به دلیل اینکه واقعا پذیرش غیرممکن باشد, بلکه به دلیل یک مانع مصنوعی ساخته شده توسط خودش ... از این لحظه به بعد شخص دچار یک درگیری و چالش درونی می شود. اکنون تحقق ناجوانمردانه سرنوشت اش برتری پیدا میکند، و غرور او را میشکند. در هر صورت [انرژی] شخص درگیر یک جنگ داخلی بی فایده است ، و مرد به شراکت جدید روان رنجوری میپردازد ... کارآیی او کاهش می یابد ، او دیگر با محیط سازگار نیست ، او - در یک کلام - روان رنجور شده است. " (کارل یونگ ، نظریه روانکاوی).

ادامه...

2/6

@thinkpluswithus

در چنین وضعیت متعارضی، تمایل ما برای دستیابی به وظایف زندگی و تمام انرژی که ما را به این سمت سوق می دهد، به سادگی از بین نمی رود. بلکه به دنبال یک خروجی جایگزین می باشد، یا همانطور که یونگ توضیح می دهد، "انرژی ذخیره شده برای حل وظایف دوباره به بستر رودخانه قدیمی می رود، سیستم های منسوخ گذشته، دوباره جان میگیرند." (کارل یونگ ، فروید و تحلیل روانی)
به عبارت دیگر اگر ما در زندگی به جلو پیش نرویم، به عقب تر یا همان چیزی که یونگ نامیده، قدم نامطمین بر میداریم مانند نوزادان در حالت های سازگاری.
و این عقبگرد در پاسخ به درگیری همان چیزی است که علائم مختلف روان رنجوری را ایجاد می کند: مانند اضطراب فراگیر، ترس، رفتارهای اجباری، افسردگی، بی علاقگی یا افکار وسواسی و ناخواسته. اما این علائم هر چقدر ناخوشایند باشد، با آگاهی دادن به ما درباره اینکه در یک مسیر اشتباه و خطرناک زندگی هستیم، هدف مهمی دارند. در حالی که از نظر روانشناختی سیر قهقرایی می کنیم، بلوغ جسمی ما متوقف نمی شود و یک نگاه در آینه برای همیشه به ما یادآوری می کند که ما در مکان نابجای زمانه همگام با فصل های زندگی خود نیستیم. هرچه مدت بیشتری در این موقعیت های متعارض توقف کنیم، احساس سازگاری کمتری خواهیم داشت و چرخه معیوبی باعث می شود که "عقب نشینی از زندگی منجر به پرخاشگری شود و رگرسیون مقاومت در برابر زندگی را افزایش دهد". (کارل یونگ ، نظریه روانکاوی)
وقتی در چنگال یک اختلال گرفتار شدیم، احتمالاً تعجب خواهیم کرد که چرا اینگونه بد شانس یا شایدنفرین شده ای - مراجعین زیادی این را میگویند!
چگونه به این شیوه نامناسب در برابر چالش های زندگی واکنش نشان دهینپم؟
یونگ دلیل واحدی برای این ناتوانی نمی دید. بلکه باور داشت هر مورد منحصر به فرد است. برای بعضی می توان ژن های را مقصر دانست و برخی رفتارهای والدین و گروهی شاید عدم امادگی در بازتاب. یونگ مشاهده کرد ، برخی از نوزادان تازه متولد شده "حساسیت از بدو تولد" را نشان می دهند که آنها را مستعد ایجاد نگرش روان رنجوری در جایی از زندگی می کند. در موارد دیگر، یک تربیت نادرست و ضعیف است: "در واقع والدینی وجود دارند که طبیعت متناقض آنها باعث می شود فرزندان خود را به روشی غیر منطقی رشد میدهند که بعد به نظر می رسد بیماری کودکان اجتناب ناپذیر باشد. (کارل یونگ ، تئوری روانکاوی)

اما برای اکثر افراد، این اختلالات ترکیبی است غیر قابل رمزگشایی از تأثیرات ژنتیکی و محیطی که در نهایت مقصر بروز این اختلالات است. علت آن هرچه باشد ، سوال اساسی این است که چگونه می توان چرخه رنج روان رنجورانه خود را شکست. اگر بخواهیم به شیوه متناقض زندگی خود اعتراف کنیم، برای حل آن چه کاری می توانیم انجام دهیم؟
در قسمت بعدی نوشته ها ایده های یونگ را در مورد این سوال در گفتگو قرار خواهم داد. همانطور که مشاهده خواهیم کرد، نسخه یونگ شامل حفاری واقعی در حوادث کودکی ما یا کار کردن در آنچه او "درگیری های احساسی خسته کننده هیجان های خانوادگی" نامیده نیست. (کارل یونگ ، فروید و روانکاوی) ، یونگ معتقد است که بهترین راه تسخیر روان رنجوری از طریق ساختن چیز جدیدی میباشد. به طور خاص, یک نگرش جدید به زندگی خود است. ما باید به آینده نگاه کنیم، نه به گذشته خیره شویم;
"علی رغم احترام من به تاریخ ، به نظر می رسد که هیچ بینشی نسبت به گذشته و هیچ تجربه تجدید خاطره ای بیماری زا - هرچقدر قدرتمند باشد - به اندازه ساختن چیزی برای رهایی انسان از چنگال گذشته موثر نیست... مهم نیست که مشکلات از چه شرایط اولیه ای به وجود آمده اند، [نوروز] با یک نگرش غلط که همیشه وجود دارد، شرطی شده و حفظ می شود، و پس از تشخیص، اکنون باید اصلاح شود. (کارل یونگ). فروید و روانکاوی)

3/6

@thinkpluswithus

"تردید همیشگی فرد روان رنجور برای شروع زندگی به راحتی با اشتیاق او به کنار ماندن برای درگیر شدن در مبارزه خطرناک برای موجودیت توضیح داده می شود ، اما هر کسی که از تجربه زندگی امتناع ورزد باید هزینه زندگی خود را بپردازد - به عبارت دیگر ، او باید خودکشی نسبی کند. " (کارل یونگ ، نمادهای تحول)
در نوشته بالا درباره آنچه یونگ معتقد است; که وجود اختلالات اضطرابی و سایر اشکال روان رنجوری می تواند در مورد نحوه زندگی ما به ما چیزی نو بیاموزد، گفتگو کردیم. به گفته یونگ، علت نوروزها همیشه باید در زمان حال جستجو شود و ان هم در یک شیوه ای از زندگی متناقض از شیوه زندگی اکنون و در اینجا. شیوع عملکرد روان رنجوری ها به روشی آینده نگرانه است که به ما نشان می دهد مسیر زندگی که در آن هستیم با سلامتی ما ناسازگار است. یا همانطور که یونگ نوشت؛ "شیوع روان رنجوری فقط یک اتفاق نیست. به عنوان یک قاعده، بسیار مهم است. معمولاً لحظه ای است که یک سازگاری روانشناختی جدید باید پذیرفته شده و شکل بگیرد." (کارل یونگ ، فروید و روانکاوی)
راه بهبود به گفته یونگ احتیاج به یادآوری خاطرات کودکی یا کار با درگیری های خانوادگی قدیمی ندارد. مگر اینکه ما قربانی نوعی از تروما شده باشیم که هنوز مجبور یا موفق به پردازش آن نشده ایم. خاطرات دوران کودکی ما را از رنج کنونی نجات نخواهند داد. آنچه مورد نیاز است، نگرش جدیدی است که "تعهد قلبی به زندگی" را به همراه داشته باشد (کارل یونگ ، نماد تحول)
که "اشتیاق نیرومند به رشد شخصیت خودمان را ... یک وظیفه ضروری" می کند. (کارل یونگ)
ما باید از حاشیه زندگی کنار بیاییم و مسیر یکسانی برای وجود خود تعیین کنیم که در آن ما و نه دیگران ، مقام نهایی ان تغییر هستیم.

"تمام انرژی که در پیوندهای خانوادگی شکل میگیرد باید از یک دایره کوچک به یک سیستم بزرگتر زندگی انتقال داده شود، زیرا سلامت روان بزرگسالان، که در دوران کودکی فقط ذرات کوچکی در یک سیستم بودند، می طلبد که ان شخص تبدیل به مرکز یک سیستم جدید شود" - به عبارتی تشکیل سیستم جدیدی دهد. (کارل یونگ ، نمادهای تحول)

اولین قدم در بهبودی از نظر تئوری ساده اما از نظر عملی دشوار است. ما به یک تصویر واضح از اینکه چه کسی هستیم و به کجا می رویم نیاز داریم. ما دیگر نمی توانیم به جای فرار از دشواری هایمان، انکار نقص های خود و یا مقصر دانستن بخشی از گذشته زندگی خود بجای در دست گرفتن تغییر و تبدیل به نیروی مستقل و کارامد, از پذیرش خود سرباز زنیم. باید واقعیت را جعل نکنیم, و خود را با واقعیات ساختگی گول نزنیم، همانطور که یونگ نوشت: "روان رنجوری ... رسوایی نیست ... بیماری مهلکی نیست ، اما به همان میزانی مصمم است که از آن نتوان چشم پوشی کرد ، در غیر اینصورا فقط بدتر می شود." (کارل یونگ ، تمدن در حال گذار)

در حالی که بسیاری از مردم از آنچه که ممکن است ببینند میترسند, اگر نگاه صادقانه ای به خود بیندازند و هندز نمیدانند که عمل پذیرش خویشتن یک احساس آزادی بخشی است. دیگر نیازی به صرف انرژی زیاد برای انکار یا نقص و پنهان کردن آنها از خود و دیگران نیست، دیگری نیازی به تقاب نیست و در عوض این انرژی می تواند اولین هدف مناسب برای کمک به رشد شخصی در ارتقا و بهبود ما برای شخصیت شجاع ما باشد ، یونگ پیشنهاد کرد که یکی از راه های به دست آوردن تصویر بهتری از اینکه چه کسی هستیم، مراجعه به شخصی است که برای ارزیابی صادقانه شخصیت ما به او اعتماد داریم. "... یکی از مهمترین عوامل موثر درمانی این است که خود را در معرض قضاوت عینی دیگران قرار دهیم." (کارل یونگ ، نظریه روانکاوی) علاوه بر آگاهی بیشتر و پذیرفتن وضعیت فعلی خود، باید در صورت باقی ماندن در شرایط روان رنجوری، بدانیم که به کجا می رویم. در اغلب موارد مبتلایان به اختلالات اضطرابی خصوصاً در مراحل اولیه ان معتقدند که اگر بتوانند از مواردی که علائم آنها را تحریک می کنند اجتناب کنند، یک زندگی نسبتاً راحت, مانند مدیریت علائم و نه بهبودی، هدف اصلی آنها می شود. اما این مسیر اغلب منجر به جهنمی می شود که خود ساخته اند. زیرا در حالی که از موقعیت ها اجتناب می کنند، فعالیت ها و وظایف زندگی که تحریک می کند، ممکن است با درمان ان در اولین فرصت, کمترین دردسر را داشته باشد.
4/6

@thinkpluswithus

به همین دلیل یونگ اعتقاد داشت که شناختن روان رنجوری برای انسان بسیار مهم است که اگر چه بهبودی مطمئناً راه آسانی نیست، اما در دراز مدت اثبات آنکه شخص در چنگال یک نوروز باقی خواهد ماند بسیار دشوار است. همانطور که یونگ مینویسد؛ "فرار از زندگی ما را از اصل پیر شدن و مرگ معاف نمی کند. روان رنجوری که سعی می کند از ضرورت زندگی دور شود هیچ چیز برنده نمی شود و فقط پذیرش طبیعی پیرشدن و مرگ را دشوارتر می کند، که باید به خصوص بی رحمانه به نظر برسد وقتی به پوچی کامل و بی معنی زندگی از دید او نگاه می شود. " (کارل یونگ ، نمادهای تحول)

یونگ وظایف بهبودی را با صعود به یک گردنه کوه شیب دار مقایسه می کند در حالی که به کسانی که هرگز اقدام به این کار نمی کنند یا افرادی را که در راه خود درگیر میشوند و حجم مشکلات که مستقیماً به سمت آنها خواهد امد را درک نمیکنند. اما تا ناامیدی و شناخت اینکه هیچ فراری زندگی را آسان تر نمیکند، انها را مجبور به غلبه راه میکند. باید به یاد داشته باشیم که یک روان رنجوری به ما فرصتی می دهد تا راهی را در زندگی کشف کنیم که بسیار رضایت بخش تر از راهی است که در حال حاضر طی می کنیم. در حقیقت ، بهبودی از یک روان رنجوری می تواند منجر به سطحی از سلامت روانشناختی و درجه ای از انعطاف پذیری شود که در کسانی که هرگز چنین رنج هایی را تحمل نکرده اند دیده نمی شود - یک.جنبه مثبت دیگر روانرنجوری.
به عبارت دیگر، روان رنجوری فقط یک دوره است که اگر حاضر به تغییر و درمان نباشیم, ممکن است برای همیشه در آن گیر بیفتیم اما اگر بتوانیم درمان کنیم ، این یک هدیه طبیعت است. اما تغییر نگرش که ناشی از پذیرش خود در شناخت موقعیتی است که اگر روان رنجور باقی بمانیم، فقط قدم مقدماتی در راه بهبود برداشته ایم اما نه راه حل نهایی برای ان. راه حل واقعی در عمل پذیذش نهفته است. ما باید صرفاً از اینکه فقط ناظر زندگی باشیم خودداری کنیم و شهامت اقدام به "ورود به دنیای عجیب و غریب با تمام امکانات پیش بینی نشده" ان را داشته باشیم. (کارل یونگ ، نمادهای تحول)

در این مرحله، تمایلی برای افراد روان رنجور وجود دارد که می خواهند بدانند دقیقاً چه وظایفی را باید انجام دهند و چه مسیری را در زندگی دنبال کنند و این اختلال چه پیامی به همراه دارد. و طبق نظر یونگ، در این زمینه باید احتیاط کرد. زیرا همانطور که یونگ نوشت:
"اینکه زندگی شخص روان رنجور در آینده باید چه جهتی را طی کند، قضاوت درمانگر نیست. درمانگران نباید تصور کنند که بهتر از ماهیت ان شخص می دانند، یا اینکه خود را به عنوان مربیانی به اثبات برسانند ... بهتر است از هر تلاشی چشم پوشی کنندو جهت دادن، صرفاً تلاش برای تسکین هر آنچه که تجزیه و تحلیل نشان می دهد ، به طوری که شخص بتواند ببیند که به وضوح قادر به نتیجه گیری مناسب برای خود است. لازم به ذکر است که هر آنچه که روان رنجور خودش به دست نیاورده باشد، در طولانی مدت به ان باور نخواهد داشت و آنچه او از درمانگران یا مربیان خود به می اموزد، فقط او را مانند کودک شیر خوار وابسته نگه می دارد. (کارل یونگ ، برخی از نکات مهم در روانکاوی)

بنابراین اصل، یونگ چند توصیه کلی برای کمک به درمانگران در جلوگیری از بن بست ارائه می دهد. در ابتدا او هشدار میدهد که فرد روان رنجور باید از انطباق محتاط باشد. برخی از افراد به دلیل حساسیت شدید نسبت به نارسایی های شیوه زندگی غالب در جامعه خود، روان رنجور هستند. تا زمانی که آنها برای سازگاری تلاش نکنند، در رنج خود گرفتار خواهند ماند. "بنابراین، این امر اتفاق می افتد که بسیاری از روان رنجورها که نوعی عدم سازگاری بیش از حد درونی دارند, مانع از آن می شود که به پذیرش خود اهمیت دهند و تا زمانی که ارزشهای اخلاقی آنها خاص انها باشد و با محیط همخوانی نداشته باشد، نمی توانند خود را سازگار کنند. (کارل یونگ ، برخی از نکات مهم در روانکاوی)

به گفته یونگ این افراد بیمار نیستند چون توانایی زندگی مانند دیگران را ندارند، آنها اختلال نشان میدهند"زیرا [هنوز] شکل جدیدی از بهترین آرزوهای خود را پیدا نکرده اند." (کارل یونگ)
این افراد "به جای اینکه از مسیر فرسوده مطابقت پیروی کنند، در سرنوشتی متولد می شوند تا حامل آرمان های جدید فرهنگی باشند.
آنها تا زمانی که در برابر اقتدار سر خم کنند و از آزادی انسانی که هدف از زندگی آنان است, خودداری کنند، روان رنجور خواهند ماند. "(کارل یونگ)
اما همه افراد روان رنجور در طبقه حاملان آرمان های جدید فرهنگی قرار نمی گیرند.

5/6

@thinkpluswithus

تعجب نکنیم که بسیاری از مردم روان رنجور هستند و این امار رو به افزایش است، به این دلیل که این افراد حاضر نیستند با وظایف مهم زندگی رو در شوند و مهارت های زندگی را بیاموزند, چیزی که همه ما به دلیل طبیعت مشترک انسانی مان به طور طبیعی به سمت آن گرایش پیدا می کنیم: مانند نیاز به انتقال ژن های خود، پرورش یک زندگی اجتماعی، در نوعی کار تولیدی اجتماعی شرکت کنیم یا تولید محتوی و معنا برای زندگی کنیم و یا سرانجام با مرگ ما روبرو شویم.

سر باز زدن "یک جوان روان رنجور از رشد در وظایف زندگی خود که قدیمی تر از ارزش هایی کسب کرده اوست، در او احساس قربانی شدن و یا یک ترور بنام اختلال روان رنجوری شکل میدهد." (کارل یونگ برخی از نکات مهم در روانکاوی)

در این موارد سوال انطباق یا عدم انطباق اعمال نمی شود. بهبودی صرفاً مقابله با وظایف زندگی هستند که شخص مدت زیادی است از آنها اجتناب کرده، یا همانطور که یونگ گفت. "قبلاً، به دلیل اختلال, شخص تا حدی یا كاملاً در خارج از جاده زندگی ایستاده، بنابراین بسیاری از وظایف خود را نادیده گرفته، چه در رابطه با رشد اجتماعی و چه در رابطه با وظایف كاملاً انسانی خود. وی اگر بخواهد باید به انجام این وظایف خود بازگردد. تا دوباره خوب شوم. " (کارل یونگ ، نظریه روانکاوی)

برای کسانی که روان رنجوری انها به محدودیت چشمگیر در فعالیت انها منجر شده است، وظیفه خاصی که انتخاب می شود خیلی مهم نیست. درمانگر فقط باید چیزی پیدا کند که ان هدف بتواند کمک کند تا شخص روان رنجور از حوزه های درونی خود مانند شک و تردیدها ، نگرانی ها و افکار سرزده به دنیای خارجی مانند افراد دیگر اجتماع، مکان های اجتماعی و چیزهای اجتماعی منتقل شود - در واقع در زندگی و زندگی اجتماعی تلفیق شود. یک عمل مفید در این زمینه توسط همکار یونگ ، آلفرد آدلر توصیه شده است. باید خود را عاری از روان رنجوری و همچنین ترس از تمسخر اجتماعی تصور کنیم.
در چنین شرایطی چه کاری را انتخاب می کنیم؟
ما دوست داریم چه کسی بشویم؟
ما حتی می توانیم به آرزوها و خیالات خود شاید سرنخ هایی که زندگی ما باید در پیش رو داشته باشد, رجوع کنیم. زیرا همانطور که یونگ نوشت؛ "به طور كلی انكار هرگونه ارزش های شناختی از تخیلات ظاهراً بیمارگونه یك شخص وابسته به عشق و اروتیک ، اشتباه بزرگی خواهد بود. این شخص، در حقیقت، در ابتدای راه خود و شاید آغاز یک راه معنوی، و یا اولین تلاشهای تاکنون عملی نشده و برای یافتن راههای جدید برای سازگاری هستند." (امنیت روانکاوی کارل یونگ)

همانطور که شخص در شروع بهبود به برون گرایی روی می اورد، انرژی خود را به زندگی در جهان بیرون و نه در جهان درون خود فقط متمرکز می کند، که علائم بهبودی در اینصورت نمایان می شوند. ".... در حالی که روان رنجوری و مشکلات ناشی از آن هرگز احساس خوشایندی برای انجام عملی را به دنبال ندارند. انجام وظیف ای بدون ترس و تقبل زحمت برای انجام کار مفید و از پیروزی بر مشکلات واقعی احساس مثبتی شکل نمیدهد. آن لحظات رضایت و ارامش از موفقیت در انجام وظیفه ای احساس نمیشود و به انسان یک احساس بی ارزش بودن را می دهد که نشان میدهد که واقعاً شخص در پایان زندگی اش است. " (کارل یونگ جنبه های کلی روانکاوی)

با این حال بسیاری از افراد ، هرگز ندای روان رنجوری خود را نمی بینند که آنها را به سمت داشتن زندگی با رضایت بیشتر ترغیب می کند، و معتقدند که قبل از شروع این مسیر ابتدا باید علائم بیماری خود را درمان کنند - یک نگرش نسبتا اشتباه. و اگر ما با تجزیه و تحلیل یونگ در این مورد موافق باشیم که علائم روان رنجوری در درجه اول نتیجه انتخاب اشخاص برای در کنار مسیر اصلی زندگی بودن است و نه در خود مسیر اصلی زندگی. در این صورت چنین رویکردی احتمالاً شکست خواهد خورد. باید بپذیریم که بهبودی مطمینا در صورتی حاصل خواهد شد که بخواهیم با وجود همه ترس ها و اضطراب ها خود را با رشد خود تلفیق دهیم و به طرف جلو در زندگی حرکت کنیم. و از این نظر هیچ فرمولی برای رهایی از روانرنجوری وجود ندارد، و هیچ توصیه ای نیست که اشخاص را یکباره به افراد شجاع تبدیل کند ، همانطور که یونگ عاقلانه خاطر نشان کرد "... فقط با جسارت می توان از ترس خلاص شد. و اگر این ریسک پذیرفته نشود ، معنای زندگی به نوعی نقض می شود، که در کل آینده را محکوم به یک پروسه ناامیدانه میکند." (کارل یونگ، نمادهای تحول)

پایان

تحلیل روان رنجوری به کمک دیدگاه کارل یونگ از دکتر موریس ستودگان
6/6

@thinkpluswithus

دکتر موریس ستودگان

📍یک نگاه سیستمی به خودکشی کودکان و نوجوانان در ایران و علت و راههای پیشگیری

شاید اول باید یک توضیحی در مورد ریشه‌یابی در خودکشی کودکان انجام شود. از یک دید کارشناسی سیستمی عوامل گوناگونی موجب اقدام به خودکشی در کودکان یا نوجوانان می شود. اگر این عوامل را به چهار دسته عمده تقسیم کنم میتوانیم از:

الف) ماکرو سیستم - سیستم بزرگ: که شامل عوامل اجتماعی مانند فقر, فشارهای اجتماعی, سیستم اموزش و پرورش و عوامل دینی و فرهنگی که نقش مهمی در خودکشی نوجوانان و گاهی کودکان دارند, نام ببریم.

ب) مزو سیستم - سیستم میانی: که عوامل خانوادگی که نحوه تربیت خانواده, مهارت حل مشکل خانواده و تجربه والدین و فامیل از خودکشی و یا تهدیدهای والدین در مشاجره های خانوادگی با خودکشی بدون در نظر گرفتن حضور کودکان در ان نقش دارد را نام ببریم.

پ) میکرو سیستم - سیستم کوچک: شامل عوامل فردی مانند ژنتیکی که دپرسیون و افسردگی و اضطراب در کودکان از اینگونه هستند را میتوان نام برد. این عوامل همگام با عوامل دیگر میتوانند سهم مهمی را در خودکشی نوجوانان بازی کنند. این به این دلیل است که افسردگی جوانان و کودکان در بسیاری از مواقع در خانه و مدرسه ناشناخته میماند.
یکی از مسایل مهم و هنوز تابو که اینجا باید یاد کنیم, کشف هویت های جنسی و فشارهای ناشی از ان بر کودکان از طرف خانواده و دوستان و جامعه کوچک میباشد که ناگزیر جوانان را به گوشه افسردگی و اضطراب میراند و این گمراهی و تنهایی انان سبب اضطراب و افسردگی و در نهایت خودکشی میشود.

ت) اگزو سیستم - سیستم بیرونی موثر: که شامل اثرات رسانه ها, بازی های کامپیوتری مانند نهنگ سفید و برنامه های ماهواره های تلویزیون که والدین بدون در نظر گرفتن سن کودکان, همراه کودکان نگاه میکنند. و عدم مرزگزاری اموزش کافی به کودکان در نحوه استفاده از این بازی ها و برنامه ها میتواند ضررهای جدی به روان کودکان وارد کند.

گاه ها دیده شده که کودکان و نوجوانان در تقلید از هنرپیشه های محبوب خود در مواردی دست به خودکشی میزنند. چرا که کودکان و نوجوانان به دلیل کنجکاوی، هیجان یا الگو گرفتن از فیلم ها و گیم ها برداشت درست از واقعیت نداشته و این به این دلیل است که لُب پیشانی هیپو تالاموس هنوز رشد کافی نداشته و قضاوت در این زمینه برای انها دشوار و گاهی ناممکن بوده و یا همچنین انها هنوز تصویری از مردن ندارند. البته باید گفت که درصد خودکشی کودکان کمتر از نوجوانان است.

اما در ایران اگر به همان ماکرو سیستم و مزو سیستم دقیق تر نگاه کنیم, اغلب موارد خودکشی کودکان و نوجوانان پیامد یک فقر شدید خانواده، خشونت زیاد در خانواده که ایستایی و امنیت را از کودکان سلب کرده و سبب ناامیدی و عدم تصور از اینده و افسردگی و اضطراب شده که نهایتا منجر به خودکشی میشود.

یکی از عوامل دیگر و موثر در خودکشی که پسامد افسردگی و اضطراب در نوجوانان است, اعتیاد والدین و عدم هویت سازی سالم در دوران نوجوانی و بلوغ با والد ناسالم میباشد که همچنین منجر به اضطراب و ناامیدی و ترس از اینده میگردد.

علت دیگر خودکشیها میتواند ازدواج اجباری کودکان و نوجوانان باشد که امسال با حدود 7000 مورد ثبت شده در ایران که با عدم درک و اگاهی لازم در مورد مسایل مهم زندگی و زناشویی نوجوانان تخمین زده شده و برای جوانان در اینصورت یک زندگی در فضای بسیار متشنج و پراضطراب ساخته که برای کودکان و نوجوانان راهی جز پایان به ان و خودکشی نمیگذارد. در موارد ازدواج کودکان و نوجوانان بسیار در اطاق درمان بعدها میشنویم که کودکان و نوجوانان به نقطه ای می رسند که حتی ساده ترین و اولین آرزوهای کودکیشان هم محقق نمیگردد. انها زندگی خود رارا با هم سن های خود مقایسه می کنند و چون درک عمیقی از فرهنگ و دین نداشته نمی توانند همه مسایل را برای خود توضیح دهند و در حالت ناسازگاری مورد شتم و ضرب خانواده همسر قرار میگیرند. در انزمان کودک و نوجوان حس میکنند, نه والدین انها انها را دوست داشته و نه هیچ کسی دیگر. انها فکر میکنند که بودن یا نبودنشان برای کسی مهم نیست. این نوجوانان از احساس های عمیق, تنهایی و دیده نشدن که گاهی قابل درک و تحلیل نیست, از ظرفیت روانی کودک فراتر رفته و اینحا برای نوجوان راهی باقی نمیماند که با حذف فیزیکی خودش انتقام بگیرد و پایانی به بدبختی خود از دید خودش بدهد. انها حاضر به زندگی به شکل اجباری ان در یک خانواده که انتخاب انها نیست و قابل مدارا هم نمیباشند, نیستند.

باید گفت که تمام سیستمها مانند خانواده, مدرسه, سیستم های اگاه سازی و پیشگیری از خودکشی, کتابهای درسی و داستانها و بازی ها همه با هم به گونه ای مسیولیت و وظیفه مراقبت فیزیکی و روانی از نسل نوجوان و کودکان را به عهده دارند.
1
@thinkpluswithus

البته باید یاداور شویم برای انکه بتوانیم از کودکان و نوجوانان حمایت و مراقبت روانی کافی انجام دهیم سه گروه عمده نیاز به اطلاعات کافی در زمینه اضطراب و افسردکی و علایم خودکشی و راهکارهای اولیه مقابله با خودکشی را به عهده دارند.

الف) سیستم خانواده که میبایست قبل از امدن کودک اموزش کافی در مورد این مسایل داشته باشند.

ب) سیستم مدرسه که شامل مربیان و معلمان و مددکاران و روانشناسان و مشاوران حرفه ای میباشد که نیاز به همفکری و همکاری در انان میباشد.

پ) خود کودکان و نوجوانان که میبایست از علایم افسردکی و اضطراب اگاه شده و مهارت های لازم را بیاموزند.

اینجا میخواهم خاطرنشان کنم اغلب موارد خودکشی در کودکان و نوجوانان با یک برنامه ریزی قبلی و دقیق شکل نمیگیرد و شاید نیز به همین دلیل اکثرا موفق میشوند. بر عکس بزرگسالان که گاهی ماه ها برنامه ریزی میکنند که از چه روشی استفاده کنند تا شاید درد کمتری احساس کنند, کودکان و نوجوانان بیشتر هیجانی برخورد میکنند. در اطاق درمان هرگز نشنیده ام که نوجوانی نقشه ای دقیق برای خودکشی داشته باشد, اما اغلب انواع خودکشی در انها کاملا لحظه ای و با وقوع یک اتفاق غیر منتظره و یا یک تنبیه خانوادگی یا دعوا در مدرسه و حتی سواستفاده جنسی اتفاق می افتد. کودکان و نوجوانان از چیزی که دسترس است استفاده میکنند. بسیاری از نوجوانان در گفتگو با همکلاسی یا دوست خود از روش های متفاوت مطلع میشود. و در اینجا اگر اگاه سازی در مدارس شکل بگیرد, میتوانند نوجوانان و کودکان از اضطراب و افسردگی دوست خود مطلع شده و ان را به معلم, مربی, مددکار و یا مشاور مدرسه اطلاع دهند.

👈باید نشانه‌های میل به خودکشی در کودکان و نوجوانان را در خانه و مدرسه و گروه دوستان بشناسیم

از دید کارشناسی میتوان تشخیص و به والدین و مدرسه نیر اموزش لازم را داد که با دیدن برخی علایم و نشانه ها می توان تشخیص داد که چه کودکی میتواند در معرض خطر افسردکی و یا یک اقدام به خودکشی باشد.

مثلا تغییراتی مانند:
الف) در یک بازه زمانی طولانی، عادت های غذایی کودک و نوجوان تغییر کند
ب) کودک یا نوجوان ناگهان ارام شود و گوشه گیری کند
پ) خلق و خویش کاملا تغییر کن, خشم نشان دهد
ت) غذا محبوبش را نخورد و یا بی اشتها شود
ج) بازی های محبوب و همیشگی را انجام ندهد
چ) از جمع فامیل و دوستان خود دوری کند.
ح) از خودکشی به شوخی حتی صحبت میکند
خ) درخانواده قبلا خودکشی مطرح شده و در ان مورد سوال بیشتر از قبل میشود

این نشانه ها میتوانند برای کودکی که در سیستم ناپایا و ناامن زندگی میکند علایمی برای افسردکی و خودکشی باشد. کودکان و نوجوانان در هر صورت در معرض خطرهای جدی هستند و باید بیشتر مراقب انها بود.

نهادهای دولتی میتوانند در اگاه سازی اجتماعی و تعلیم مربیان و والدین و برنامه های تلویزیونی و فیلم های اموزشی نقش موثری داشته باشند.

پیش بینی نهاد های بدون هزینه برای مراجعین در مدارس و بیرون از مدارس و حتی برای پاسخ به سوالهای والدین میتواند کمک بزرگی به پیشگیری از این اسیب اجتماعی شود.

البته باید بگویم که پیشگیری مناسب و حرفه ای همیشه هزینه کمتری برای یک سیستم بزرگ در مقایسه با درمان و عواقب اسیب به همراه خواهد داشت. و یقینا ارائه خدمات روان درمانی به کودکان و نوجوانان در معرض خطر به خودکشی حایز اهمیت میباشد و می تواند شرایط روانی آنها را بهبود بخشد، اما باید بدانیم و غافل نباشیم که تا زمانیکه عوامل اجتماعی خودکشی کودکان و نوجوانان همانند فقر فرهنگی و فقر مادی، اعتیاد والدین و همچنین خشونت در خانواده تعدیل نگردد و یا اینکه نهادهای اجتماعی به داد کودکان و ن جوانان و والدین انها در پیشگیری نگردند, کمک روانشناسی و روان درمانی به این نوجوانان و کودکان اسیب دیده و در محیط اسیب زا به تنهایی یک چسب زخم بر جای خمپاره خواهد بود. برای درمان واقعی این مشکل به همکاری اهرمهای مهم اجتماعی نیازمندیم.


یکبار دیگر: ساختن بستر مناسب برای درک اسیب ها در خانواده, اموزش کافی در مدارس, اگاه سازی مربیان در زمینه علایم, کاهش دسترسی به روش‌های کشنده, تابوشکنی در مورد ازارهای جنسی و سو استفاده فیزیکی و روانی در خانه و بیرون, و نقش رسانه ها در اموزش خودکشی و انتقال پیام افراد به جامعه و امار صحیح عواملی است که آمار خودکشی‌های موفق را کاهش خواهند داد.

👈 با توجه به سیستم فعلی در ایران با بازداشت و حبس و جریمه کردن افرادی مانند بانو افسانه عظیم زاده که از اعضای جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان میباشد و یا اقای کامیل احمدی که در دهه گذشته برای مبارزه با ازدواج کودکان و حقوق کودکان با فعالیت های چشمگیر خود تغییراتی را که در سطح جامعه ایران عملی میکنند نه تنها جایشان در سلول های زندان نیست بلکه باید مانند کشورهای دیگر از انها تقدیر و قدر دانی شود.

2
@thinkpluswithus

اما با بازداشت ها و جریمه ها و تهمت ها این فعالان گرانقدر یک همکاری گسترده اینتر سیستمی که توسط نهادهای دولتی و نهادی غیر دولتی و فعالان اجتماعی در پیشگیری از این اسیب ها نیازمند است, اسیب های جدیدی به سیستم وارد میکند. گرچه این همکاریها در تبلیغات و بودجه ها و غیره حسابرسی شده اما عملا نشان میدهند که این همکاری غیر واقعی و غیر ممکن است.

👈 در جامعه ای که اعدام در ملح عام در تلویزیون و رسانه ها مرگ و مردن را عادی سازی میکند, جای تعجب نیست که کودکان و نوجوانان یک تصویر حقیقی از مرگ نداشته و ان را همانند یک بازی و فشار بروی خانواده میبینند. در اینجا وظیفه نهادهای دولتی و سیستمهای ارزش گزار میباشد که در اگاه سازی سیستم و پیش گیری از اسیب ها فعال گردند.

👈 در جامعه ای که شهادت با مدال و تبلیغ پروپاگاندا میشود, طبیعتا مرگ برای کودکان و نوجوانان یک افتخار شده و درک انکه تفاوت مرگ انها و شهادت چه میتواند باشد, مجهول میماند.

👈 در سیستمی که پاسخ به اعتراضات جوانان کشتار دسته جمعی و حتی هدف قراردادن نوجوانان برای ایجاد رعب و ترس میگردد. ارزش کشتن و مردن برای کودکان و نوجوانان نه تنها شفاف نیست بلکه زندگی بی ارزش گشته و رخنه اسیب ها را اسان میکند.

👈 در سیستمی که حکومت و اعضای حکومت از یک قشر و ایدیولوژی (در ایران نوع اسلامی ان) تشکیل گردد, طبیعتا مشکلات فقط از یک دید ایدئولوژی بررسی شده و شانس تغییر و پیش گیری از اسیب ها کمتر و کمتر میگردد.

👈 در سیستمی که لذت و ازادی برای کودکان و نوجوانان با سانسور و محدود سازی شکل میگرد, ناامیدی و سرخوردگی در کودکان و نوجوانان شکل گرفته و منجر به اسیب های جبران ناپذیر و بیمار شدن اجتماع میگردد.

👈 در یک سیستم متبلور اقتصادی با گرانی های رو به افزایش و دزدی های کلان و اختلاس ها و رانت خواریها, توجه سیستم به قشر اسیب دیده کمتر و کمتر میشود و توجه سیستم به یک قشر خاص جلب شده و ایجاد طبقات اجتماعی به راحتی شکل میگیرد. که این خود ناامیدی و باور به اینده سالم در جوانان را غیر ممکن میسازد.

👈 عدم شفافیت در ایدئولوژی و عملکرد یک سیستم چاله هایی در مابین این دو مهم بوجود میاورد که میتوان به اسانی اسیب ها را در انها جستجو کرد.

در نتیجه راه کارهای پیش گیری از این اسیبها یک تغییر اساسی در سیستم کشوری میباشد; مانند:

الف) ازادی عمل برای فعالان اجتماعی در زمینه کودکان خیابان و کار و ازدواج های مغایر با حقوق بشر و حقوق کودکان

ب) تغییر قانونهایی که چاله های قانونی برای سواستفاده نهادهای دولتی (مانند دفاتر ازدواج) را فراهم میکند. پیگیری و مجازات از سو استفاده گران.

پ) توقف در کشتار و اعدام تا روان عموم را اسیب زده نکند و ارزشهای غیر انسانی را اشاعه ندهند

ت) تغییر مطالب در کتابهای دبستان و متوسطه با حذف افتخاراتی مانند مردن و کشتن. و مرگ بر این و ان.

ث) زمینه ای فراهم شود تا کودکان و نو جوانان حق اعتراض و انتقاد سالم به سیستم را پیدا کرده و از نظرهای نوجوانان برای ساختن جامعه و ارضای نیازهای جوانان و کودکان مقارب با دید انها میبایست در نهادها و جامعه مانند مجلس نوجوانان در سطوح استان ایجاد شود تا از مشکلات جوانان مطلع شوند.

ج) شستشوی های مغزی نوجوانان و سو استفاده روانی از انها در سطوح متفاوت اجتماعی میبایست پیگرد قانونی داشته باشد و نشاط و شادمانی به مدارس برگردد.

چ) سو استفاده جنسی از کودکان با اموزش های جنسی در مدارس و اموزش های والدین میبایست پیشگیری از این اسیب ها را تسهیل کند.

ح) برای کودکان و نوجوانان مبنا بر نیاز ها امکانات تفریحی و لذت و همچنین نهادهایی مخصوص مشاوره و درمان برای کودکان و نوجوانان و خانواده انها تشکیل شود.

خ) نهادی مخصوص مشاوره برای مربیان و مدیران مدرسه در حل مشکلات برای پیشگیری و شناسایی اسیبها مورد نیاز میباشد.

د) برای حمایت از خانواده میبایست برای جوانان از طرف دولت مبالغی برای رفع نیازهای ویژه کودکان و نوجوانان به خانواده ها تعلق گیرد - فراتز از یارانه.

ذ) در نهایت همکاری بین سیستمها و نهادها و فعالان اجتماعی در این زمینه ها را فعالانه امکان پذیر ساخته و از ایده های جامعه جوانان برای رفع مشکلات جوانان استفاده کنند.

ر) برای پیشگیری از این اسیبها باید از افراد متخصص در این زمینه استفاده شود.

دکتر موریس ستودگان
رواندرمانگر سیستمی, استاد دانشگاه و محقق


پایان💫

مصاحبه برای رادیو


3
@thinkpluswithus