این پیام رو فقط کاربرانی که بین دو راهی درس خوندن یا کشتن خودشون گیر کردن فوروارد کنن.

این کاربر دیگر نمیخواهد درس بخواند ، اجازه دهید بمیرد.

این کاربر میگه وقتی برسم خونه انجامش میدم و اولین کاری که بعد از رسیدن به خونه انجام میده خوابیدنه.

این کاربر دروغ گفت ، هیچوقت حالش بهتر نشد فقط دیگه درموردش با هیچکس صحبت نکرد.

ممکنه همه این کاربرو ترک کنن ولی معده درد could never.

ممکنه همه این کاربرو ترک کنن ولی استرس could never.

این قضیه "صبح شدن" دیگه جالب نیست.

اگه بخوام صادق باشم دیگه حالم از گوشی و محتوای داخلش بهم میخوره ولی کار دیگه ای برای انجام دادن ندارم.

این کاربر از ابراز علاقه های یهویی خوشش میاد.

چند تا از دلایلی که چرا این کاربر نمیتونه تفنگ داشته باشه:
1 : ازش استفاده میکنم، زیاد.

این کاربر دیگه حتی عصبی هم نمیشه فقط نا امید میشه، چون یعنی ew این واقعاً چیزی هست که هستی؟

هرچی بیشتر میگذره بیشتر بهم ثابت میشه سال 404 واقعاً یک ارور بود Not Found.

این کاربر دو ساید داره ، یا بیش از حد و اندازه اهمیت میده یا اصلاً اهمیت نمیده جوری که انگار چیزی به اسم اهمیت وجود نداره.

این کاربر بیش از حد اهمیت داد و در آخر خودش رو فراموش کرد.

هیچکس از حرکت بعدی این کاربر خبر نداره، حتی خودم.

این کاربر کلی آسیب دید در حالی که میترسید به کسی آسیب بزنه.

این کاربر در حالی که سعی میکنه خیلی نامحسوس ازتون فاصله بگیره حرمت هارو نگه میداره.

این کاربر به قدم زنی های طولانی در هوای سرد پاییزی نیاز داره.

این کاربر درون محدوده‌ ی "وقتشه همه چیزو پاک کنم و به مدت خیلی طولانی ای ناپدید بشم" خودشه.

This user just wants to sleep forever and feel nothing.

این کاربر صحبت کرد مقصر شد، هیچی نگفت و باز هم مقصر شد.