تهرانپارس میدان پروین
جوون‌ها و نوجوون‌ها دستاشونو داده بودن به هم و وایساده بودن جلوی پلیس
همه رو به رگبار بستن
دو ردیف آدم رو کشتن
همه شون بچه بودن
اونی می‌شناختم کلاس دهم بود
بقیه هم دوستاش بودن

در حال حاضر فقط می‌تونم گریه کنم.

دیدن این اشکا روحمو جلا می‌ده.

یک لحظه وصل شده‌م و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی
برای همیشه.

وای ویلی! عاشقشم! اون شب شادی ویلی که خرید، بهش گفتم لطفا این رو خالی با چاقو بخور. در حالی که داری فلینی می‌بینی!

بهم بگو چند شب در زندگی‌ت وجود داشته که دلت خواسته زودتر آفتاب طلوع کنه تا بتونی زندگی کنی، تا بتونی به کارهات برسی، تا بتونی شروع کنی؟ تا بتونی با آفتاب همراه بشی!

وای من دلم برای دانشگاه خیلی زیاد تنگ می‌شه‌‌. خیلی زود داره می‌گذره. خدایا.

وای خدایا خیلی عاشق زندگی‌امممممممممممممممممممممممممممم!

راهروی خوابگاه همین الان.

...

وای عاشق تمام وقت‌هایی‌ام که توی بخش‌های کاملا جدید تهران تنهام و درگیر پیداکردن مسیر، ایستگاه اتوبوس و بی‌ار‌تی و مترواَم. از انسان‌ها سوال می‌پرسم و با دقت و توجه پرسه‌زنی می‌کنم. همه‌چیز برام تازه‌س و می‌خوام کشف کنم. الان هم که هوا بارونیه و خدایا عاشقِ زیستنم، عاشقِ بودنم!

حالا قراره با خیلی چیزا یادت بیوفتم رها.

تهران لعنتی! حالا دیگه نمی‌تونم وقتی برگشتم مثل قبل تو خیابون‌های تهران قدم بردارم. وقتی انقلابم یادت می‌افتم. وقتی از کنار دانشگاه رد می‌شم یادت می‌افتم. وقتی نصفه شبا تو راهروی خوابگاه پرسه می‌زنم و عکس می‌گیرم یادت می‌افتم. وقتی آهنگ ایتالیایی گوش می‌دم یادت می‌افتم. وقتی اوریانا فلانچی می‌خونم یادت می‌افتم. وقتی صدای فرامرز اصلانی رو می‌شنوم یادت می‌افتم. وقتی یادم میاد چقدر عاشق تهرانم یادت می‌افتم. بیشتر از همه "زندگی" تورو به یاد من میاره رها. تو عاشق زندگی بودی. عاشق عاشق.

زندگی‌ای که از تو و هزاران رها گرفته شد...

کیر تو جمهوری اسلامی

بابت همه چیز